Veliyy-i Emr’in Diliyle Fıtır Bayramı

Veliyy-i Fakih Ayetullah uzma Seyyid Ali Hamaney’in çeşitli ortamlarda Fıtır Bayramı hakkındaki fıkhi, ibadi, manevi ve siyasi konuşmalarından bir kesit derledik.
Fıtır Bayramı Akşamı
Fitriye o ayın son günü güneşin batmasıyla – Yani Fıtır Bayramı Akşamı- mükellefin boynuna gelir ve bayram namazına katılacaklar için bayram namazını kılmadan önce onu ayırması ihtiyattır. Örneğin eğer bu akşam boynunuza ne kadar geldiğini hesaplar ve o
miktarı bir kenara ayırırsanız, sabah olduğunda bayram namazına gitmeden önce onu müstahak olan kişiye vermeniz en üstün olanıdır. Elbette o anda eda edemezseniz, bayram namazından sonra da vermeniz de bir sakınca yoktur.
Faziletli Fıtır Bayramı Namazı
Çok faziletli bir namazdır. Bu namazda dua, yakarış, göz yaşı ve Allah’a  teveccüh vardır. Fıtır bayramı namazı güzel bir namazdır… tüm ibadetler bizim terbiye olmamız ve ilerlememiz içindir.
Fıtır Bayramı
Ramazan ayı tüm azamet, keramet ve rahmet yağdıran fezasıyla sona erdi. Tüm dünyadaki müslüman halklar bu ayda orucun bereketiyle tevessül, dua, zikir, Kur’an tilavetiyle kalp ve canlarını daha da nurlaştırarak Allah’a daha da yaklaştılar.
Fıtır Bayramı İslami münasebetlerin en azametlilerinden biridir. İslam dünyası bayram gününü hakiki bayram manasında yerine getirmektedirler ve bu İslam’ın, İslam ümmeti için istediği şeydir. Allah Teâlâ bugünü İslam ümmeti için bayram karar kılmıştır ve onları bu bayrama layık görmüştür…
Bizler bu ilahi hediyeden istifade edelim, kalplerinize marifet nurunu yol verip, tövbe edelim. Eğer marifet alemi ve ilahi muhabbeti kalplerimize açarsak ve içimizi nurani edersek bir çok dünyevi karanlıklar ve giriftarlıklar hallolacaktır. Çünkü insanın kalbi iyilik ve kötülüklerin kaynağıdır.
Fıtır Bayramı, mükafat alma ve Ramazan Ayından sonra ilahi rahmeti görme günüdür
Fıtır Bayramı, mükafat alma ve Ramazan Ayından sonra ilahi rahmeti görme günüdür. Allah’a hamd olsun ki sabır ayı olan Ramazan Ayını afiyetle geçirdik. Allah Teâlâ sizleri dua, zikir, münacat, tevessül ve huşu ile farizeleri yerine getirmenizi muvaffak kıldı.
Bugün inşallah Allah Teâlâ mükafatlarınızı verir… Ramazan Ayının dersini yıl dönümü için alalım, bu Allah’ın bize verdiği en büyük mükafatıdır. Rahmet, rıza, kabul, afv ve afiyeti Allah Teâlâ’dan isteyelim. Bu hakikatte gerçek bayramdır.
Fıtır Bayramı, manevi ve uluslararası bir merasimdir
Fıtır Bayramının şayet en önemli bariz özelliği manevi ve uluslararası bir program olmasıdır. Fıtır Bayramı Namazının Kunut Duasında şöyle diyoruz:
[اسئلک بحق هذا الیوم الذی جعلته للمسلمین عیدا و لمحمداً صلی الله علیه و آله ذخراً و شرفاً و کرامه و مزیدا]
(Allah’ım! Müslümanlar için bayram ve Muhammed (Allah Ona ve Ehl-i Beyti’ne rahmet etsin) için birikim, şeref ve artış vesilesi kıldığın bu gün hakkına senden diliyorum…)
Tüm müslümanların bayramı, tarih boyunca tükenmeyen İslam ve İslam Peygamberinin şeref kaynağı ve izzetinin birikimi. Bu gözle bu bayrama bakalım.
Bugün İslam ümmeti bu birikime ihtiyaç duymaktadır. Bu birikimden müslümanlar iki şey almalıdır. Birincisi müslümanlar arası vahdet ve yakınlaşma ve ikincisi İslam dünyasında maneviyata teveccüh etmek. Tekamül ve gelişmeye yönelik bu iki şey, İslam dünyasında darbe almıştır.
ABNA.İR

Common title

View

 Veliyy-i Emr’in Diliyle Fıtır Bayramı

Günahın Yıkıcı ve Olumsuz Etkileri- 2
Musa Ayaztekin
Kuran-ı Kerim işlemiş oldukları bir takım günahlar hasebiyle bir grup insanı Allah'ın muhabbetinden yoksun ve mahrum kimseler olarak nitelemektedir. Şimdi onlara değiniyoruz.
1- Zalimler
Büyük günahlardan birisi de zulümdür. Birçok çeşidi vardır. Örneğin yöneticilerin halka zulmü, işverenin işçiye zulmü, üstün asta zulmü, eşe zulüm, komşuya zulüm ve…
Bu zulmün insan için dünya ve ahirette bir takım sonuçları vardır. Kendi çerçevesi içinde açıklanması ve aydınlatılması gerekir. Zulmün sonuçlarından bir tanesi de Allah'ın muhabbetinden mahrum olmaktır. Kuran’ın ayetlerinden bir kısmı buna değinmektedir.
A- “Allah zalimleri sevmez.”
B- “Doğrusu O, zalimleri sevmez.”
Buna istinaden zalim, yaptığı zulüm nedeniyle Allah'ın muhabbetini kaybeder. Üzerinde biraz düşünüldüğünde aslında zulmün diğerlerine yapılan eziyetten ibaret olmadığı ortaya çıkar. Bilakis zulüm, insanın kendisine de şamil olmaktadır.
İnsan bazen kendisine de zulmeder. Günah zulmün kısımlarından biri olduğu için günaha da zulüm denmiştir. Birkaç ayette insanın kendisine zulmünden bahsedilir.
“Eğer onlar kendilerine zulmettikleri zaman sana gelseler de Allah'tan bağışlanmayı dileseler, Resul de onlar için istiğfar etseydi Allah'ı ziyadesiyle affedici, esirgeyici bulurlardı.”
Evet, günahkâr kimse, işlemiş olduğu günah nedeniyle toplumda itibarsız bir kimse olur hem de ahirette ilahi azaba maruz kalır. İnsanın kendisi kendisine dünya ve ahiretini karatmaktan daha büyük bir zulüm yapabilir mi?
Buna göre günah işleyen kimse Allah'ın emrine itaatsizliğine ilave olarak Allah'ın muhabbetini de kaybetmektedir. Zalim kategorisine girmektedir. O zaman da şu ayetin kapsamına girer: “Allah zalimleri sevmez.”
2- Bozguncular
Allah'ın muhabbetinden yoksun olan bir diğer grup da bozgunculardır. Bozgunculuğun karşısında ıslah vardır. Bozgunculuğun birçok çeşidi vardır.
Örneğin iktisadi bozgunculuk, ahlaki bozgunculuk, cinsel bozgunculuk, siyasi bozgunculuk ve… insan bunların hangisine müptela olursa günah işlemiş olur. Buna ilave olarak da Allah'ın muhabbet ve sevgisinden mahrum olur. Allah (c.c) Kuran’da şöyle buyurmaktadır: “Allah ise bozguncuları sevmez.”
3- İsraf Eden
Müsrif ve israf eden kimseler de israf günahı nedeniyle Allah'ın muhabbet ve dostluğundan yoksundurlar. Kuran ve hadislerde üzerinde oldukça vurgu yapılmış günahlardan biridir. Allah (c.c) şöyle buyurmaktadır: “Şüphesiz, israf edenler cehennemliklerin ta kendileridir.”
İsraf Allah tarafından Firavun’un amellerinden biri olarak nitelenecek kadar kötü bir ameldir. “Çünkü Firavun o yerde zorba bir kişi idi. O gerçekten müsriflerdendi.”
İsrafın kötü neticelerinden biri de Allah'ın muhabbetini kaybetmektir. Allah (c.c) şöyle buyurmaktadır: “Yiyin için fakat israf etmeyin. Çünkü o, israf edenleri sevmez.”
4- Hainler
Allah'ın dostluk ve muhabbet nimetinden yoksun ve mahrum olan bir diğer grup da hıyanet edenlerdir. Hıyanet de diğer günahlar gibi büyük günahlardandır. Birçok kısmının bulunması mümkündür.
Bu günahın büyüklüğü hususunda Allah'ın (c.c) şu buyruğu yeterlidir: “Allah hainleri sevmez.”
Bir başka ayette ise daha şiddetli bir dil ile peygamberine şöyle buyuruyor: “Kendilerine hainlik edenleri savunma. Zira Allah, hiçbir haini, hiçbir günahkârı sevmez.”
5- Mütekebbirler
Allah'ın dostluk ve muhabbet nimetinden yoksun ve mahrum olan bir diğer grup da mütekebbirlerdir. Onlar da sahip oldukları tekebbür ve gururdan dolayı bu nimetten yoksundurlar. Zira tekebbür ve kibir başlı başına kötü bir sıfat olmasına ilave olarak Allah'a itaatsizlik,
vazifelerden kaçmak, hakka muhalefet etmek, ana-baba hakkını çiğnemek vb. gibi bazı günahlara da sebep olmaktadır. Bu nedenle Allah böyle bir şâhısı sevmez. “Allah kendini beğenen ve daima böbürlenip duran kimseyi sevmez.”
Tekebbür Hakkında Bir Hadis
Hz. Peygamber’in yarenlerinden birisi şöyle söylemektedir: Hz. Peygamber’in (Allah'ın salât ve selamı O'na ve Ehl-i Beyt'ine olsun) huzurunda “Allah kendini beğenen ve daima böbürlenip duran kimseyi sevmez” ayetini okudum. Hz. Peygamber (Allah'ın salât ve selamı O'na ve Ehl-i Beyt'ine olsun) tekebbür ve gururun kötü sonuçlarını saydı.
Ben o kadar ağladım ki sonunda Hz. Peygamber şöyle buyurdu: Neden ağlıyorsun? Şöyle arz ettim: Ben elbisemin ilgi çekici ve güzel olmasını severim. İşte bu yüzden mütekebbirler sınıfında olmaktan korkuyorum. Hz. Peygamber (Allah'ın salât ve selamı
O'na ve Ehl-i Beyt'ine olsun) şöyle buyurdu: Hayır, sen cennetliksin. Bunlar tekebbür alametleri değildir. Tekebbür hakkın karşısında eğilmemektir. Kendini diğerlerinden üstün görmektir. Oları tahkir edip onların hakkına tecavüz edendir.
6- Şükürsüz ve Nankör Olanlar
Allah'ın dostluk ve muhabbet nimetinden yoksun ve mahrum olan bir diğer grup da Allah'ın verdiği nimetlere şükürsüzlük edenlerdir.
Allah (c.c) Kuran’da riba ve faiz yiyenleri şiddetle kınadıktan sonra onları şeytanla olan rabıtalarından dolayı deli ve aklını kaçırmış kimselere benzeterek şöyle buyuruyor: “Allah, faiz malını mahveder, sadakaları ise artırır (bereketlendirir). Allah, hiçbir günahkâr nankörü sevmez.”
Faiz yiyenler sadece infak, sadaka vermek, malını hayır işlerinde kullanmak, Allah'ın verdiği malın şükrünü yerine getirmemek gibi şeyleri yapmakla kalmaz hatta onu her türlü zulüm, haksızlık ve günah vesilesi de kılar. Elbette Allah'ın böyle bir kimseyi sevmemesi de oldukça doğaldır.

Günahın Yıkıcı ve Olumsuz Etkileri- 2

İlginç Bir Münazara ve Alınması Gereken Dersler
Musa Ayaztekin
İmam Sadık (a.s) ve Ebu Hanife’nin yaşadıkları zamandı. Ebu Hanife Kufe mescidinde oturmuş öğrencilerine ders anlatıyordu.
İmam Sadık’ın (a.s) zeki öğrencilerinden Fazzal b. Hasan adında birisi arkadaşlarından birisiyle dolaşıyordu. Bu sırada yolları bu mescide düştü.
Bir grup Ebu Hanife’nin etrafını sarmış Ebu Hanife’nin verdiği dersi dinlemekteydiler. Fazzal arkadaşına şöyle dedi: Ebu Hanife’yi Şia mezhebini kabul etmeye mecbur kılana kadar buradan gitmeyeceğim.
Bu nedenle Ebu Hanife’nin ders meclisine katılmak üzere oraya doğru hareket ettiler. Ebu Hanife’nin öğrencilerinin yanına oturdular. İşte bu sırada kendi münazara ve sorularına aşağıdaki tertiple başladı:
Fazzal:Ey önder! Benim kendimden büyük bir kardeşim var.[1] Ama kendisi Şia mezhebine mensup birisidir. Onu kendi mezhebime sokabilmek için
Ebu Bekir’in üstünlüğünü anlatan bir sürü delil sunuyorum ama onların hiç birini kabul etmiyor. Şimdi sizden yardım istiyorum.
Ebu Bekir ve Ömer’in Ali’ye olan üstünlüğünün delillerini söyleyebilir misin? Böylece bunları kardeşime anlatarak onu ikna edebilirim.
Ebu Hanife: Kardeşine söyle ki sen nasıl Ali’yi Ebu Bekir ve Ömer’den üstün tutabilirsin?! Savaşlarda Ebu Bekir ve Ömer Peygamber’in huzurunda oturmuşken Peygamber Ali’yi cepheye gönderirdi.
Bunun kendisi Peygamber’in onları daha çok sevdiğine ve onların canını korumaya dikkat ettiğine delildir.
Fazzal: Tesadüfen ben de aynı konuyu kardeşime hatırlattım. Ama o buna karşı şöyle bir cevap verdi: Kuran’a mutabık olması hasebiyle cihat meydanına giden Ali daha üstündür. Zira Kuran’da şöyle okuyoruz:
وفضل الله المجاهدين علي القاعدين اجرأ عظيمأ
“Allah mücahitleri, oturanlardan çok büyük bir ecirle üstün kılmıştır.”[2]
Ebu Hanife: Kardeşine de ki: Nasıl Ali’yi o ikisinden üstün bilebilirsin hâlbuki o ikisi Peygamber’in kabri yanında defnedilmişlerdir. Ama Ali’nin kabri Peygamber’in kabrinden fersahlarca uzaktadır. Bu durum onların makam, iftihar ve faziletleri için yeterli bir delildir.
Fazzal: Şu tesadüfe bakın, aynı delili ben de kardeşime söyledim ama o bana cevaben şöyle dedi: Allah Kuran’da şöyle buyurmaktadır:
لا تدخلوا بيوت النبي الا ان يؤذن لكم
“Peygamber’in evlerine ancak davet edildiğiniz zaman girin.”[3]
Şu nokta oldukça açıktır ki Peygamber’in kabri kendi şahsi malı olan evindedir ve kesin olarak Hz. Peygamber onlara böyle bir izin vermemiştir. Diğer taraftan varisleri böyle bir izin vermemiştir.
Ebu Hanife: Kardeşine de ki: Aişe ve Hafsa kocaları olan Peygamber’den alacakları olan mehirleri yerine Peygamber’in yerinden alarak kendi babalarına bağışladılar.
Fazzal: Aynı cevabı ben de ona dedim ama o bana şöyle dedi: Sen hiç Kuran okumadın mı? Allah Peygamberine şöyle buyuruyor:
يا ايها النبي انا احللنا ازواجك التي أتيتك اجورهن
“Ey Peygamber! Biz Mehirlerini verdiğin hanımlarını sana helal kıldık”[4]
Bu ayete göre Peygamber henüz hayatta iken bütün hanımlarının Mehirlerini ödemiştir.
Ebu Hanife: Aişe ve Hafsa her ikisi de Peygamberin hanımları idiler. Onlar kendilerine mirastan düşen pay kadar o evden aldılar ve kendi babalarına bağışladılar. Bu nedenle onların cenazesi de oraya defnedildiler.
Fazzal: Ben bu delili de kardeşime söyledim ama o bana şöyle cevap verdi: Siz Ehl-i Sünnet kardeşlerimiz Peygamberin kendi yakınları için miras bırakmadığına inanmaktasınız. Bu ana esas üzerine de Fedek bağını Hz. Fatıma’dan aldınız.
Diğer taraftan faraza Peygamberin miras bıraktığını kabul edersek bile Peygamber vefat ettiği zaman dokuz tane hanımı vardı.[5] Buna göre her birinin o evden alacakları miras miktarı sekizde birdir (1/8). Eğer evin sekizde birini (1/8) dokuza bölecek olursak her birine düşen miras miktarı ancak bir karış olur, enine boyuna bir insanın sığabileceği kadar büyük bir arazi değil.
Bu cevabı duyan Ebu Hanife ne yapacağını şaşırıp kaldı. Sinirli bir şekilde öğrencilerine dönerek şöyle dedi:
اخرجوا فانه رافضي ولا اخ له
Onu mescitten dışarı atın, çünkü onun kendisi Rafızî (Şii)’dir ve görünen o ki kardeşi de yoktur.[6]
[1]-Fazzal Şia idi ve kardeşi de yoktu. Ancak bu yöntemle münazara yolunu açmak ve hiçbir kısıtlamaya maruz kalmadan münazarayı devam ettirmek istiyordu.
[2]- Nisa/ 95
[3]- Ahzab/53
[4]- Ahzab/ 50
[5]- İsimleri şunlardır: Aişe, Hafsa, Ümmü Seleme, Ümmü Habibe, Zeyneb, Meymune, Safiye, Cuveyriye, Sude
[6]- Hazain-u Neraqi s. 109

İlginç Bir Münazara ve Alınması Gereken Dersler

Mısır Müftüsü Vahabilere sert çıktı:
İmam Hüseyin’in Makamına El Uzatanların Ellerini Keseriz
Mısır Müftüsü Doktor Ali Cuma, tekfirci selefi vahabi grupların mukaddes mekanların yıkılması yönündeki açıklamalarına şiddetli tepki göstererek İmam Hüseyin’in (a.s) Makamına el uzatma cüretini gösteren elleri keseriz.
Allah, sizin dillerinizi, ellerinizi ve ayaklarınızı kessin; acaba efendi ve seyidimiz olan imam Hüseyin aleyhi selam put mudur ki ona bu şekilde hitap ediyorsunuz?! dedi.
Ehlibeyt Haber Ajansı ABNA- Ehlibeyt’in (a.s) mukaddes türbelerinin yıkılmasına davet edenleri “körelmiş kalpler” olarak niteleyen Mısır Müftüsü Ali Cuma,
“İslam’ı kötü bir şekilde anlamış olan bu kişiler, İslam’ın çehresinin karalanmasına sebep olmaktadırlar” dedi.
Peygamber efendimizin “Peygamber ve Salihlerin kabirlerini mescid karar kıldılar” hadisine değinen Mısır Müftüsü konuşmasını şöyle sürdürdü: Bazı kavimler kendi peygamberlerinin kabirlerinden put yaparak onlara secde ettiler,
ancak Allah Resulünden nakledilen rivayet esasına göre Allah Resulü (s.a.a) Allah Teala’dan kendi kabrini put haneye çevirmemeleri ve ona ibadet etmemeleri için istekte bulundu. Kesinlikle Allah Teala peygamberin isteğini kabul etmiş ve İslam ümmetini bu işten uzak tutmuştur.
Bazıları halkı İmam Hüseyin’in (a.s) makamını yıkmaya çağırmakta. Ben onlara şöyle cevap veriyorum: Allah, sizin dillerinizi, ellerinizi ve ayaklarınızı kessin; acaba efendi ve seyidimiz olan imam Hüseyin aleyhi selam put mudur ki ona bu şekilde hitap ediyorsunuz?!
Hatırlanacağı üzere daha önce de Mısır Müftüsü Ali Cuma, El Ezher üniversitesi camisinden imam Hüseyin’in re’sül makamına karşı cürette bulunan vahabileri kesin bir dille uyararak şunları söylemişti:
“Ben, El Ezher Üniversitesi Camisinden bu kişilere şunları diyorum: ‘Kes sesini ey aşağılık, ey utanmaz habis! Allah senin el ve ayaklarını koparsın ve bizi senin gibilerinin elinden kurtarsın.
Mısır’da Ehlibeyt’e (a.s) ait olan tüm mekanlar Mısırlıların teberrük ve mukaddes yerleridir. Allah, Mısır’da bulunan Ehlibeyt’e ait olan mekanlara karşı cesarette bulunmak isteyenlere karşı pusudadır.”
Mısır Müftüsü Doktor Ali Cuma ve bazı Mısırlı mutedil ve ılımlı kişilere karşı son zamanlarda vahabi, selefi ve radikal Sünni gruplara ait televizyon kanallarından ve internet sitelerinden şiddetli bir şekilde saldırılarda bulunulmakta.

Mısır Müftüsü Vahabilere sert çıktı

Neleri Kaybetmişiz Meğer!
Musa Ayaztekin
Günümüz dünyası içinde bulunmuş olduğu teknolojik gelişim ve olanaklar nedeniyle geçmişten çok farklı bir görünüm sergilemektedir. Dünyanın neresinde olursa olsun en küçük bir hadise saniyeler sonra hatta bazen anında tüm insanların bilgi ve paylaşımına sunulmaktadır. Hal böyle olunca da artık hiçbir şey gizli kalmamakta, kalamamaktadır.
Bunun için dünyaya hükmeden sistemlerin ve bunların uygulayıcısı konumunda olan şahsiyetlerin gözler önüne serilmeyen hiçbir skandalları kalmamaktadır. Bu durum hem sistemlerin hem de kişilerin ekonomik, sosyal veya ahlaki kokuşmuşluklarını en çıplak haliyle ortaya çıkarıyor.
Öncelikli vazifeleri yönetmekte oldukları halklara hizmet, onların hak ve hukuklarını savunmak yaşam standartlarını yükseltmek veya en kısa tabiriyle hangi alanda olursa olsun halkların insanlık onurunu korumak olan sistem veya bu sistemlerin uygulayıcıları teori kitaplarında veya
uygulama meydanlarda sloganik davranmakta ancak iş pratiğe geldiğinde tökezlediklerini görmekteyiz. Bu durumdan hiçbir dünyevi sistem ve uygulayıcısı müstesna değildir.
Yakın zamanda yazılı ve görsel basında çarşaf çarşaf haber olan küresel anlamda devlet ricalleriyle ilgili sosyal, ahlaki veya iktisadi skandallar henüz hafızlardaki sıcaklığını korumaktadır.
Bir taraftan bunların neden ve niçinlerini tahlil etmeye çalışırken diğer taraftan neredeyse bin dört yüz yıl önce Müminlerin Emiri
Hz. Ali’nin (aleyhisselam) bir devlet adamı olarak nasıl davrandığını gördüğümüzde günümüz dünyası küresel devlet rical ve sistemlerine dönüp de geçmişten
alacağınız çok dersler var yazıklar olsun size demekten insan kendisini alamıyor. Bunun yanı sıra İmam Ali’ye (aleyhisselam) hitaben de şöyle söylemek geçmiyor değil içimden:
“Ey İmam! Ey insanlığın ümidi! Şimdi sana ne kadar da ihtiyacımız var!”
İmam Ali’nin (aleyhisselam) Basra valisi Osman b. Huneyf’e yazdığı mektubunu Nehc’ul Belaga’dan iktibas ederek sizlerle paylaşmak istiyorum. Günümüz dünyası ve İmam Ali’nin dünyası ortada söylenecek pek bir söz de yok aslında…
(Basra valisi Osman b. Huneyf'in bir düğüne çağrıldığını ve gittiğini duydukları zaman ona yazdıkları mektup:)
(Allah'a hamd-ü senâdan, Resulüne ve soyuna salât-ü selâmdan)
Sonra Huneyfoğlu, Basralılardan bir bölüm, duyduk ki seni düğüne çağırmış; sen de hemen gitmişsin. Renk-renk yemekler, büyük büyük kâseler hoşuna gitmiş.
Oysa ben sanmazdım ki yoksulları çağrılmayan, zenginleri dâvet edilen bir topluluğun dâvetine icâbet edesin. Dişlediğin yemeğe bir bak, haram helâl olduğunda şüphen olursa at o yemeği ağzından; helâl olduğunu iyice bilirsen birazcık ye.
Bil ki her uyan kişinin uyduğu, yolundan gittiği, bilgisinden ışıklandığı bir imâmı vardır. Gene bil ki sizin imâmınız, dünyasında köhne bir elbiseyle iki parça ekmeği kendisine yeter bulmaktadır. Bilirim, sizin buna gücünüz yetmez; yetmez ama çekinip gayret ederek,
temiz olmaya, doğru yola gitmeye gayret göstererek yardım eden bu yolda bana; gücünüz yettiği kadar yolumda olun. Andolsun Allah'a ki ben dünyanızdan ne bir gümüş, ne bir altın toplayıp biriktirdim ne şu çok ganimetlerden bir mal yığdım, ne de üstümdeki yıpranmış elbiseden başka bir elbise aldım.
Evet, gökyüzünün gölgelendirdiği şu dünya yüzünden, elimizde bir Fedek vardır; ona da toplumun bir kısmı haris oldu, bir kısmı cömertlik etti; Allah ne de güzel hükmedicidir. Ben ne yapayım Fedek'i, yahut ondan başka bir yeri ki bu nefsin konağı,
yarın mezardır; onun karanlığında eseri bile kalmaz, haberi bile yiter gider, duyulmaz. O mezarı açan, elleriyle genişletse bile taş, kerpiç düşer, yığılır, toprak dökülür dapdaracık bir hâle getirir. Şimdiden nefsimi takva ile riyâzete alıştırayım ki en büyük korku gününde eminliğe erişsin; mahşerin kaygan yerinden sürçmesin.
Dilesem ben de yağlar ballar bulurum; buğday ekmeğinin hâlisini yerim; ipek elbise giyinirim; fakat nefsimin dileğinin bana üst olması beni lezzetli yemekler yemeye çekmesi mümkün mü hiç? Ben nasıl doya-doya yemek yiyebilirim ki Hicaz’da yahut Yemâme'de belki yoksullar vardır;
günler geçmiştir ki tokluk nedir, görmemişlerdir. Gecemi karnı tok olarak nasıl gündüz edebilirim ki çevremde aç karınlar, yanmış, susuzluktan bunalmış ciğerler vardır. Nitekim deyen de demiştir:
Sen karnı tok olarak yatmadasın;
Çevrendeyse tabaklanmamış deriye bile hasret çeken ciğerler var; bu dert yeter sana.
Râzı olur muyum ki bana Emir'ül Müminin desinler de sonra ben, zamanın sıkıntılarında onlara ortak olmayayım yahut da darlıkta, yaşayış sıkıntısında onlara muktedâ sayılmayayım?
Derdi günü, güzelim otları otlamaktan başka bir şey olmayan bağlı yahut süprüntülerde yiyecek bulup yemekten başka bir şey düşünmeyen, sâhibinin maksadından haberi bile olmayan bir hayvan  değilim, o çeşit yaratılmadım ki ben.
Yahut da işsiz-güçsüz terk edileyim yahut asılsız lâflarla uğraşayım yahut sapıklık ipini çekeyim yahut da şaşkınlık yoluna düşeyim; bunun için yaratılmadım ben.
Sanki görüyorum, diyeniniz diyor ki: Ebu Talipoğlu’nun yediği buysa, akranlarıyla savaşa yiğitlerle harbe gücü yetmez, zayıflar, elden ayaktan düşer. Oysaki bilin; sahralardaki ağaç daha kuvvetlidir; güzelim bağlarda, bahçelerde biten ağaçlarınsa gücü azdır.
Ovalarda biten otlar, daha kuvvetli yanar, közü daha geç söner. Biz Rasulullah'la bir kökten bitmiş iki ağacız; onun kolunun pazısıyım ben.
Vallahi Arap birleşse de benimle savaşa kalksa, yüz çevirmem, fırsat çağlarında boyunlarını kırarın onların. Şu ters adamdan, şu baş aşağı bedenden yeryüzünü temizlemeye uğraşıyorum; böylece de ekin, aralarındaki taştan, topaçtan kurtulsa diyorum.
Semerin sırtına, yuların boynuna ey dünyâ; senin tırnaklarından kurtuldum, tuzaklarından çıktım, yollarından çekildim ben. Nerede oyunlarınla aldattığın, güldürdüğün milletler, nerede süslerinle, ziynetlerinle kandırdığın ümmetler? İşte şuracıkta onlar,
kabirlere rehin olmuşlar, lahitlere girip yatmışlar. Vallahi görünür bir kişi olsaydın, tutulur bir cisme bürünseydin, olmayacak isteklerle aldattığın,
sonra onları kandırıp helâk çukuruna attığın kullar, telef vâdîsine fırlattığın, belâ vartalarına uğrattığın padişahlar için sana Allah'ın hadlerini icrâ ederdim; onları öyle bir yere yolladın ki oraya ne gidenden bir haber var,
ne oradan gelen var. Heyhât; ne de uzaktır senin belâ yerlerine, mihnet vâdilerine, o kaygan yola ayak basıp da düşmemek; ucu bucağı, dibi boyu bulunmayan denizlerine düşüp de boğulmamak; kim senin torundan tuzağından kurtulduysa odur başarıya eren, doğru yolu bulan. Senden kurtulup esenliğe erişen kişinin yatağı durağı dar da olsa ne var?
Onca dünyâ, bir günceğizdir; can verdi mi, rahata erer. Uzak ol benden, vallahi ben seni kendime ram etmeden sen ram edersin beni; senin gemini hiç salıvermem; çünkü dilediğin yere çekersin beni. Allah izin verirse der de and içerim Allah'a; nefsimi,
bir kuru ekmek parçası bulunca onu yeter bulup sevinecek, onu yiyip şükredecek bir hâle getiririm; gözlerimi suyu çekilmiş, nemi kalmamış bir kaynak haline getirinceye dek de gözyaşları dökerim. Otlayan hayvan, otlayıp karnını doyurur da yan üstü mü yatar?
Koyun sürüsü, yayılıp doyar da uyuyacağı yere mi gider? Ali de azığını yer de uykuya mı dalar? Bunca yıldan sonra ovada otlakta otlayan, yazıda yayılan hayvanlara dönerse gözleri aydın olsun.
Ne mutlu o kişiye, Rabbinin farzlarını edâ eder de; uğradığı çetin şeylere dayanır; geceleri gözlerine uyku girmez; sonunda uyku ağır basarsa da yeryüzünü döşek, elini yastık eder de dalar; hem de kıyâmet gününden korkarak gözlerine uyku girmeyen,
yanları yatak yüzü görmeyen, dudakları gizlice Rablerini zikreden, boyuna yarlıganma dileklerinden günahları kendilerinden giderilen, arınan topluluk içinde. "Onlardır Allah bölüğü; bilin ki Allah bölüğü, kurtulanların, muratlarına erenlerin ta kendileridir. "[33]
Ey Huneyfoğlu! Allah'tan çekin, birkaç parça ekmek yeter sana; yeter kurtuluşun için cehennemden.

Neleri Kaybetmişiz Meğer!

Masum İmamın Ümmet Arasındaki Zarureti Nedendir
Neden Peygamber’den sonra her asır ve zamanda masum bir imamın varlığı zaruret arzetmektedir?
Cevap: Şii alimler, her asır ve zamanda, özellikle de İslam’ın insanların zihninde yeni yeni şekillenmeye başladığı risalet asrından sonra ümmet arasında masum bir imamın varlığının gereğini farklı yollarla ispat etmişlerdir. Biz bu yollardan bazısına işaret etmeye çalışacağız.
1-İmam Şeriatın Hafızı ve Koruyucusudur.
İmam toplum ve ümmet arasında hak ve batıl ölçüsüdür. Doğru ve olmayan ve batıl görüşlerin hak dinden ayrıt edilip tanınma nedenidir. Ümmet böylesine masum bir insana müracaat ederek ihtilaflarını ortadan kaldırabilir,
Kur’an ve şeriat çehresini kendi zıt fikirlerinden arındırabilir. Görüşü ve sözü bir hüccet olan masum bir imamın varlığı şeriatı korumada ve Kur’an ayetlerinden her türlü kötü istifade bulunmayı önlemede apaçık bir etkiye sahiptir.
Kur’an-ı Kerim, bütün açıklığına ve konuları açıklamadaki kesinliğine rağmen, sürekli olarak Peygamber’den sonra, yetmiş iki fırkanın sarıldığı ve her milletin Kur’an’ın zahirini düşüncelerine delil kıldığı bir kitap olmuştur. Mu’tezile kendi inançları için Kur’an’dan delil getirmektedir.
Aynı şekilde bu grubun karşısında yer alan Eş’ariler de kendi görüşlerini Kur’an ayetlerinin zahiriyle delillendirmişlerdir. Hariciler en açık ve fıtri bir husus olan devletin gerekliliği ilkesini bile inkar etmiş ve bu inancına delil olarak, “hüküm sadece Allah’a aittir” ayetini göstermişlerdir.
Akaid kitaplarında inançları ve delilleri detaylı bir şekilde açıklanan Hururiye, Mürciye, Keramiye gibi bütün İslami fırkalar, Kur’an’a istinad etmiş ve inançlarını Kur’an’a uyumlu bir şekilde sunmuşlardır. Hanbeliler ve hatta Eş’ariler bile, Allah’ın kıyamet günü görülebileceği konusunda Kur’an’ı delil göstermişlerdir.
Ehl-i Sünnetin dört mezhep imamları, çok az konuda ittifak etmişlerdir. Bu dört mezhebin ihtilaf ettiği hususlardan bazısı Kur’an anlamlarını anlamakla ilgilidir. Müslümanlar, her gün yaptıkları bir iş olan abdest konusunda dahi çok derin ihtilaflara sahiptirler.
Her grup, kendi görüşüne Kur’an’ın zahirini delil olarak getirmektedir. İslam’ın asli ve fer’i hükümleri hususunda ihtilaflarını ve farklı grupların Kur’an zahirinden istifadeyle ortaya koydukları, delil metotlarını bilen bir kimse Kur’an’ın konuları açıklamadaki bütün açıklık ve yüceliğine rağmen yanlış anlama veya kasıtlı amaçlar nedeniyle
Müslümanların görüş birliği halinde olamadığını, aralarındaki ihtilaflarını gideremediğini ve halk ekseninde toplanamadığını açık bir şekilde görür. Oysa şüphesiz bunlardan sadece bir grubun delilleri doğru, diğerlerinin ise batıl ve yanlıştır.
Peygamber’in (s.a.a) vefatından sonra İslam toplumunda ortaya çıkan büyük belalardan biri de hadis uydurma konusudur. Hadis ve tarih uyduranlar,
çeşitli amaçlarla bu meydanda at koşturmuşlardır. Ka’b’ul-Ahbar ve Veheb b. Münebbeh gibi Müslüman gözüken bazı Yahudi ve Hıristiyanlar, İslam’a karşı düşmanlık içinde bulunduklarından bir takım İsraili ve Mesihi uydurmalarını İslam tarihi içine sokmuşlardır.
İmanı zayıf olan bazı Müslümanlar da zamanın halifelerinin tahrikiyle veya şöhret ve makam düşkünlüğü sebebiyle hadis uydurmaya koyulmuşlardır.
Hadis ve rical kitaplarında bu hadis uyduranların sayıları ve isimleri kaydedilmiştir. [2] Acaba ümmet arasında masum bir İmam’ın varlığı saldırganlara, yalancılara ve kasıtlı kimselere bir engel olmaz mı? Acaba İslam’ı korumak ve İslam’ın nurani yüzünü çirkin göstermekten korumak için her asırda bu önemli görevi yerine getiren bir İmam’ın varlığı gerekli değil midir?
Acaba şeriatın ilkelerini korumak, Kur’an ayetleri hususunda her türlü yanlış yorumları engellemek ve kasıtlı kimselerin Kur’an’ın hedef ve anlamlarının tahrifine engel olmak için
Ümmet arasında konuşan bir İmam’ın varlığı gerekli değil midir? Şüphesiz böyle bir İmam’ın görüşü Allah tarafından da kesin bir görüş olarak ilan edilmiş olmalıdır. Böylece bu görüş hak ve batılı bir birinden ayırt etme ölçüsü olarak kabul görecektir.
Böyle bir imamın geniş bilgisi, doğru görüşü ve gerçeklere dayanan bakışı sayesinde fitneciler ve kasıtlı kimseler, kendi batıl hedeflerine asla ulaşamayacaklardır. Resul-i Ekrem (s.a.a) bir konuşmasında bu hakikate işaret ederek şöyle buyurmuştur:
“Her asırda bir grup adil kimse, dini savunmayı üstlenir. Böylece demirci ocağının, demirin renginin karartısını giderdiği gibi batıl ehlinin tevillerini aşırı gidenlerin tahrifini ve cahillerin düşüncelerini bu dinden uzak kılar.” [3]
2-Masum İmam ve İlahi Devletin Tesisi
İmam, bu görevin yanı sıra çok önemli başka bir göreve daha sahiptir. O da ilahi hadleri ve hakları icra etmesi ve İslami gerçekleri mümkün olduğu taktirde hayata geçirerek, ilahi bir devlet kurmasıdır.
Esasını hak, doğruluk ve adaletin teşkil ettiği ve bütün ilahi kanunların inceden inceye uygulandığı bir devlet kurmak da İmam’ın asıl görevlerinden biridir. Böylesine tertemiz semavi bir program, başında masum İmam’ın olduğu bir devlet dışında asla hayata geçirilemez.
Şeraiti anlamak, İslam’ın yüce kavramlarını derk etmek ve Kur’an’ın nurani hakikatlerini algılamak noktasında dahi, beyan ettiğimiz nedenler sebebiyle aciz kalan, taraftarlarına Allah’ın hükümlerini kendi inançları doğrultusunda öğreten, ihtilaf kaynağı olan ve sonunda da yetmişten fazla fırkaya bölünen bir ümmet asla istenilen bir devleti kuramaz ve İslami gerçekleri hayata geçiremez.
3-Masum İmam ve İslami Hükümlerin Açıklaması
Acaba İslam peygamberi, bütün asli ve fer’i hükümleri, beyan etme hususunda başarılı olmuş mudur?
Evvela bildiğimiz gibi ne yazık ki bu ümmet, Peygamber’in sünnetini koruma hususunda başarılı olamamıştır. Zira Ehl-i Sünnet hadisçilerinin kendi Sihah ve Müsned kitaplarında Peygamber-i Ekrem’den (s.a.a) ahkam ve teşrii hususunda naklettikleri hadisler, beş yüzü aşmamaktadır.
Bu miktar hadis ise bizzat Peygamber zamanında ortaya çıkan olayları açıklamaya bile yetmemektedir. Nerde kaldı ki Müslümanların sonradan karşı karşıya kalmış olduğu yeni olayları açıklamaya yetsin. [4] Bu durumda ümmet arasında öyle masum imamlar olmalıdır ki bu dinin hükümlerini ve sünnetlerini koruyabilsin.
Ümmet arasında ilim ve ismeti tıpkı Peygamber’in ilim ve ismet makamı gibi olan, hükümleri doğru bir kaynaktan alan ve ümmetin hizmetine sunan masum imamlar, olmalıdır. Böylece şeraitin tebliği ve hükümlerin beyanı kemale ermiş olsun.
4-Yeni Çıkan Olaylarda Masum’un Müracaat Makamı Olmasının Gereği
Müslümanlar Peygamber’in vefatından sonra bir takım yeni olaylarla karşı karşıya geldiler. Bu olayların hükümlerini semavi kitaplarda ve Peygamber’in sünnetlerinde bulamadılar.
Bu konuda ikna olmak için ister istemez, kıyas, istihsan, Sedd-i Zerayi’ ve benzeri onlarca zanna dayalı ve hiçbir doğru esası olmayan delillere sarıldılar. Acaba ümmet arasında bu tür eksiklikleri gidermek için masum bir imamın varlığı ümmet ve şeriatın menfaatine değil midir?
Sonuç olarak şunu söylemek gerekir ki Müslümanların marifetler, inançlar, adap, ahlak, hükümet ve siyaset alanındaki asli ve fer’i hükümler hakkında içine düştükleri şiddetli ihtilaf şu iki nedenden birine dayanmaktadır:
“Ya ümmet arasında şeriatı koruyan masum bir imam yoktur veya ümmet böyle bir masumun varlığını görmezlikten gelmiştir ve herkes kendisinin bir makamı olduğunu düşünerek yeni bir ekol oluşturmaya çalışmıştır.
Bağnazlıktan uzak olan bir akıl ve düşünce şu hakikati derk etmektedir ki eğer Müslümanlar arasında masum bir imam var olacak olursa veya eğer bu masuma uyulursa Müslümanların inançlar,
marifetler, adap, hükümler, siyasi ve içtimai meseleler hususundaki durumu bugün içinde bulundukları durumdan çok daha farklı olurdu.
Ayetullah Cafer Subhani
ABNA.İR
[1] Porseşha ve Pasuhha, Ayetullah Cafer Subhani, s. 186-191

Masum İmamın Ümmet Arasındaki Zarureti Nedendir

Bilimsel

Kitaplar

Makaleler

Dergiler

Karakterler

yayıncılar

İslami merkezler

multimedya

Mehdiyet

İslam kaynakları internet sitesi, İslam kaynaklarının toplanması, düzenlenmesi ve yayınlanmasını sağlayan genel bir sitedir. Bu kaynaklar, İslam’ın ilk günlerinden itibaren mesaj getiren (Hz. Peygamber (s.a.a)) ve ondan sonra bu dinin büyükleri, araştırmacıları, İslami ilimler havzası alimleri ve düşünürleri tarafından sunulmaktadır.

Bilimsel

Articles