Vahabi Müftü
Namaz Kılmayan İş Arkadaşlarınızı Öldürün!
Suudi Vahabi Müftülerden Şeyh Salih el Fevzan, namaz kılmayanlar ve onlar karşısındaki Müslümanların tutumu hakkında kendisine yöneltilen bir soruya ‘bu kişilerin uzaklaştırılmasının ve eğer tövbe etmezlerse öldürülmelerinin farz! olduğu iddiasında bulundu.
Ehl-i Beyt Haber Ajansı ABNA- Vahabi müftülerin en son yayınladıkları fetvalarında namaz kılmayan kişilerin öldürülmelerinin gerektiği ve eğer tövbe etmezlerse öldürülmelerinin farz olduğu fetvası yer aldı.
El Arabiye haber sitesi Vahabi Müftü Şeyh Salih el Fevzan’ın, namaz kılmayan kişilerin öldürülmesi gerektiğine dair fetvasını internet sitesinde yayınladı.
El Arabiye’nin belirttiğine göre Şeyh Fevzan bu fetvayı ilk olarak 2009 yılında Youtube sitesinde yayınladı daha sonra Şeyh Fevzan’ın sevenleri tarafından bu fetva internet ortamında yayılarak geniş bir kesimin eline ulaşması sağlandı.
Suudi Arabistan Yüksek Alimler Kurulu üyesi olan bu vahabi müftü kendisine sorulan bu soruya şu cevabı verdi: “Kulluk ve küfrün arası namazı terk etmektir’ hadisi gereği namaz kılmayan biri Müslüman değildir. Namaz kılmayanların kafir olduklarına dair Kur’an ve sünnetten oldukça fazla delil ve kanıt vardır!
Vahabi Müftü Şeyh Salih el Fevzan’a, namaz kılmayanlara karşı Müslümanların tutumu ne olmalıdır’ sorusuna Vahabi alim şu cevabı verdi: “Onu uzaklaştırmak gerekir, hatta bilakis eğer tövbe etmez ve namaz kılmazsa onun öldürülmesi farzdır!...
eğer tövbe etmez ve namazı terk ederse öldürülür… bu tür insanların istihdamı yanlış bir şeydir, zira kafirler (bu tür insanlar kafir olduklarından)  Müslümanlar üzerinde bir hakka sahip değillerdir. Dolayısıyla bu tür insanlar başkalarına örnek teşkil edebilirler.
Şeyh Salih bin Fevzan bin Abdullah el Fevzan, 1935 doğumlu ve Suudi Arabistan Yüksek Alimler Kurulu üyesi ayrıca Suudi Arabistan da bu kurumlarda görev yapmaktadır:
Mekke-i Mükerreme Fıkıh Kurultayı denetleyicisi, hac tebliğcileri komite gözlemcisi, bilimsel araştırmalar kalıcı komite denetleyicisi, şer’i sorulara cevap veren kurul üyesi ve Prens Mut’eb bin Abdulaziz Al-i Suud Camisi imamı, hatibi ve müderrisi.
Geçtiğimiz günlerde de Suudi Arabistan baş müftüsü “Abdurrahman el Berrak” kadınların araba kullanmasının haram olduğuna dair fetva yayınlamış ve araba kullanan kadınların ölmelerini arzu ettiğini açıklamıştı.

Common title

View

Vahabi Müftü

Kabirlere Teberrük (Bereket İsteminde Bulunmak) (1)
Vahhabi-Selefilerin Görüşü
İbn-i Teymiye ve onun tabileri kabirlerden bereket isteminde bulunmayı (teberrük), kabirleri öpmeyi ve onlara dokunmayı haram bilirler ve bu işleri yapan bir Müslüman'ı "kabirci veya kabre tapan" olarak değerlendirip kâfir ve müşrik olarak görürler.
Vahabi - Selefiler böyle yapan Müslümanların eylemini, cahiliye toplumunun putlara tapınma işi gibi olduğunu varsayarlar…
VAHABİLİK GÖRÜŞÜNÜN ELEŞTİRİSİ
Onların sözlerinin cevaplandırılmasında ilk etapta aşağıdaki konuları ele alacağız:
1-Ehlisünnet'in önderlerinden İmam Malik, Mansur-u Devaniki'ye şöyle der: "Peygamber'e (s.a.a) vefatından sonra saygıda bulunmak,
O'na hayatındayken saygıda bulunmak gibidir." Biz de aynı inancı paylaşarak peygamberlerin vefatlarıyla saygınlık ve makamlarının kaybolmayacağına inanıyoruz.
O halde bu büyük şahsiyetlerin kabirlerinin de özel bir konumu ve saygınlıkları vardır. Bu betimlemeye göre mukaddes şeriatta,
onların kabirlerinin öpülmesi, onlardan bereket umulması caiz olduğu apaçık belirtilmemiş dahi olsaydı yine de bu işin şeriatta beğenilen bir şey olduğu anlaşılacaktı. Zira böyle bir amel, bir çeşit dini şiarları büyültüp saygı duymak hesap edilir.
2-Eğer tazim ve kutsamak ibadet sayılmasına rağmen haram addediliyorsa veya kabirleri öpmek ve onlara saygı göstermek ibadet ve şirk olarak varsayılıyorsa o halde Kâbe'nin tazimi ve onun tavaf edilmesi de şirk olarak görülmesi gerekir.
Keza Hace-rü'l-Esved'in tazimi ve öpülmesi, Hicr-i İsmail ve Makam-ı İbrahim'in saygınlığı, mescitlerin tazimi, anne babayı büyük saymak ve onların karşısında eğilmek, meleklerin Âdem karşısında secde etmeleri, Hz. Yusuf'un kardeşleri, annesi ve babasının ona secde etmesi,
askerin bir üstüne karşı saygısı, sahabenin Peygamber'e (s.a.a) saygısı ve nihai olarak Vahabilerin, kendi başkan ve liderlerinin önünde eğilmesi gibi birçok gelenek ve göreneklerini de şirk bilmemiz gerekir idi. Hâlbuki Vahabilerin bizzat kendileri dahi böyle bir inanca sahip değillerdir.
3-Sahabe ve salih kimselerin amel ve davranışları, Vahabilerin görüş ve inançlarıyla uygunluk içermez. Zira sahabe kabir ve ziyaret yerlerini öpüyorlardı, onlara dokunuyorlardı ve onların türbelerinden bereket umuyorlardı. Biz burada sahabe ve salih kimselerin bu konudaki davranışlarıyla alakalı birkaç örneği sizin bilgilerinize sunacağız:
a) Hz. Zehra'nın (s.a) Babasının Tertemiz Kabrinin Toprağından Bereket Umması
İmam Ali (a.s) şöyle buyurur:
"Peygamber (s.a.a) toprağa verildikten sonra, Zehra (s.a) onun kabri kenarında durdu. Kabirden bir avuç toprak aldı ve yüzüne koydu. İşte o zaman saçını yolar halde şu iki beyitlik şiiri okudu:
Ahmet'in kabrini bir kez koklayan kimsenin, artık paha biçilmez diğer kokuları koklamasına ne ihtiyacı vardır? Öyle musibetlere duçar oldum ki eğer aydınlık günler bu musibetleri görseydi, kapkara kesilirdi". [1]
b) Ebu Eyyüb el-Ensarî'nin Peygamber'in (s.a.a) Kabrinden Bereket Umması
Davut b. Ebi Salih şöyle diyor:
"Bir gün Mervan b. Hakem, Mescid-i Nebi'ye girdi. Bir adamın Peygamber'in (s.a.a) kabrine yüzünü koyduğunu görünce, ensesinden tutup geriye çekerek ona şöyle dedi:
'Ne yaptığını biliyor musun?' O adam, dönüp Mervan'a bakınca Ebu Eyyüb Ensarî olduğu anlaşıldı. Ebu Eyyüb, şöyle dedi: 'Evet ben biliyorum. Ben bir tahta kenarına gelmedim.
Ben Allah Resul'ünün (s.a.a) huzuruna geldim' dedi ve sözlerini şöyle sürdürdü: Peygamber'in (s.a.a) şöyle buyurduğunu işittim: 'Layık önderlerin rehberlik ettikleri zaman, din için ağlamayın, din önderliğinin ehil olmayanların eline düştüğü zaman ağlayın.'" [2]
Burada, Hâkim-i Nişaburî ve Zehebî'nin bu hadisi sahih bildiklerini eklememiz gerekir. Subkî de bu konuda şöyle der:
"Eğer bu hadisin senedi doğruysa, kabrin duvarına el sürmenin keraheti yoktur." [3]
Allame Emini de şöyle yazıyor:
"Bu hadisten, Emevilerin mutahhar/ tertemiz kabirlere tevessül etmeyi yasaklayarak bidat bıraktıkları anlaşılmaktadır." [4]
c) Bilal'in Peygamber'in (s.a.a) Kabrinden Bereket Umması
Bilal, Peygamber'i (s.a.a) rüyasında gördü. Efendimiz, ona şöyle buyurdular: "Bilal! Bunca vefasızlık ne için? Gelip kabrimi ziyaret etme zamanı gelmedi mi?"
Bilal, gamlı ve hazin bir vaziyette uykudan uyandı ve sefer yükünü yüklenerek Medine'ye yöneldi. Peygamber'in (s.a.a) kabri başına geldi ve saç başı perişan bir vaziyette ağlayarak bedenini kabre sürdü. [5]
d) İbn-i Ömer'in Teberrükü
İbn-i Ömer'in, sağ elini Peygamber'in (s.a.a) kabrine koyarak Bilal gibi yaptığını söylemişlerdir. [6]
e) İbn-i Münkedir'in Teberrükü
İbn-i Münkedir tabiindedir. O, kendi arkadaşlarıyla otururken birden bire dili tutuldu. O haliyle kalktı ve Peygamber'in (s.a.a) kabrine yüzünü koydu ve sonra döndü. Yanındakiler onu yaptığı bu işten dolayı yerdiler, ama o şöyle dedi: "Ne zaman bir sorunla karşılaşsam, Peygamber'in (s.a.a) kabrinden şifa isterim." [7]
Zehebî, İbn-i Münkedir'in sözünü şöyle rivayet eder:
"Efendimizin kabrinden yardım isterim." [8]
EHLİSÜNNET FAKİHLERİNİN GÖRÜŞ VE FETVALARI
Bu bölümde Ehlisünnet'in fetvalarının bir bölümüne yer vereceğiz:
1-Ahmet b. Hanbel'in fetvası; İbn-i Cemaati Şafii şöyle der:
"Abdullah b. Ahmet b. Hanbel şöyle diyor: Babama, Peygamber'in (s.a.a) minberine el sürüp öpen ve ondan bereket uman veya sevap niyetiyle aynı şeyi Peygamber'in kabrine yapan kimse hakkındaki görüşünün ne olduğunu sordum. Babam şöyle yanıtladı: 'Bir sakıncası yoktur.'" [9]
2-İmam Ahmet b. Hanbel'e, Peygamber'in (s.a.a) kabri ve minberini öpen kimsenin hükmünü sorduklarında şöyle cevap verdi: "Bir sakıncası yoktur." Ahmet b. Hanbel'in fetvasını İbn-i Teymiyye'ye gösterdikleri zaman, İbn-i Teymiyye çok şaşırarak şöyle dedi:
"Ben Ahmet'in fetvasına şaşırıyorum; ben onu seçkin bir âlim biliyorum; gerçekten bu, onun fetvası mıdır?" [10]
Biz de İbn-i Teymiyye'nin, İmam Ahmet b. Hanbel'i küfürle, şirkle ve bidatle suçlamadığına şaşırıyoruz.
3-Remlî Şafii de şöyle diyor:
"Peygamberlerin, Allah'ın veli kullarının ve salihlerin kabirlerine teberrük kastıyla el sürmenin bir sakıncası yoktur." [11]
4-Aynı şekilde Remlî Şafii şöyle der:
"Kabir sandığı üzerine el sürüp öpmek ve ziyaret yerlerini öpüp el sürmenin keraheti vardır, ama teberrük kastıyla olursa, kerahati yoktur."
Remlî Şafii, babasının fetvasının da bu olduğunu söyleyerek devam eder: "Fakihler, açıkça Hacerü'l-Esved'e dokunmaya güç yetiremeyen kimsenin asasıyla oraya doğru işaret etmesi ve sonra asasını öpmesini söylemişlerdir." [12]
5-Muhibbiddin Taberî Şafii'nin de verdiği fetva şöyledir:
"Kabre dokunmak ve öpmek caizdir ve âlimler ve salihler de böyle amel ediyorlardı." [13]
6-Şehâbüddin Hafâcî Hanefî'nin fetvası: O, Şifâ kitabının şerhinde "Kabre el sürmek, öpmek ve kabir üzerine kapanmak keraheti vardır." ibaretinin açıklamasında şunları yazar:
"Fakihlerin bu fetva hakkında ortak görüşü yoktur, bu sebeple İmam Ahmet b. Hanbel ve Taberî şöyle diyorlar: Kabir üzerine kapanmanın bir sakıncası yoktur." [14]
7-İbn-i Ebu Sayf Yemanî'nin fetvası: Mekke'nin Şafi âlimlerinden bir diğerinin fetvasını şöyle nakletmişlerdir:
"Kurân'ı, hadis kitabını ve salihlerin kabirlerini öpmek caizdir." [15]
8-Zerkanî Malikî'nin fetvası da şundan ibarettir:
"Mübarek kabirlerin öpülmesinde kerahet vardır. Ancak teberrük kastıyla olursa keraheti yoktur." [16]
9-İzâmî Şafi, İbn-i Teymiyye'nin "Salihlerin kabirlerini tavaf eden veya onlara dokunan kimse, günahların en büyüğünü işlemiştir" sözü hakkında şöyle der:
"O, anlamsız bir şey söylemiştir. Zira bir defasında: 'Böyle bir eylemi yapan kimse günahların en büyüğünü işlemiştir' derken başka bir defasında: '
Böyle bir işi yapan müşriktir' diyor. Hâlbuki seçkin âlimlerin bazıları yıllar önce İbn-i Teymiyye'nin doğumundan önce bu konuları açıklamışlardır.
Diğer taraftan bu şahsın sözü, âlimlerin sözüyle uyuşmuyor. Bazen, âlimlerin falan meselede ittifak ettiklerini söylüyor, hâlbuki âlimlerin icması bunun tam tersinedir. Eğer bir kimse ondan önceki ve sonraki âlimlerin ve aynı şekilde insaflı ve iyi anlayışlı âlimlerin sözlerine dikkat etse, bizim sözümüzün doğruluğunu görecektir.
Örneğin; Müslümanların geneli kabri tavaf edip ona dokunuyorlar, ama bu konudaki âlimler üç kısımdır:
Birinci gruptakiler, sürekli bu işi caiz bilirler. İkinci gruptakiler haram etme sınırına varmadan şiddetli kerahet olarak sürekli bu işi yasaklarlar.
Bir grup da orta yolu tutup, eğer bir kimsenin ölüyü ziyaret etmeye alakası çoksa bu amelin mekruh olmadığını; alakası azsa, edebin gereğini yerine getirerek, kabri tavaf etmemesi ve dokunmaması gerektiğini söylemiştir.
İbn-i Teymiyye'nin bazı işleri nedeniyle Müslümanlara küfür nispetinde bulunuyorsa, dikkatle bakarsanız onun sözünün iki öncüle döneceğini ve bu öncüllerin birinin doğru ve diğerinin ise yanlış olduğunu göreceksiniz.
Doğru önerme (büyük önerme) "Allah'a olan ibadetin dışındaki her ibadet şirki içerir." Şeklindedir. Küçük önerme ise şöyledir: "Ölü ya da gaip birini çağırmak, kabirleri tavaf edip onlara el çekmek, ölü için kurban nezretmek, Allah'ın dışındakiler için ibadet yapmaktır." ki bu söz doğru değildir." [17]
10-İbn-i Hacer şöyle diyor:
"Fakihlerin bazısı, Hacerü'l-Esved'i öpmek delilince, büyük ve değerli eşyalarla saygıya ve tazime layık fertlerin öpülmesinin caiz olduğu fetvasını vermişlerdir." [18]
11-Şehy İbrahim Bâcûrî Şafii'nin verdiği fetva şöyledir:
"Kabri öpmek ve ona el çekmenin keraheti vardır. Ancak teberrük kastıyla olursa mekruh olmaz." [19]
12-Şehy Adavi Hamzâvî Maliki şöyle der:
"Hiç şüphesiz Peygamber'in (s.a.a) kabri şerifini yalnızca teberrük kastıyla öperler. Dolayısıyla diğer veli kulların kabrinin -teberrük kastıyla- öpülmesinin caiz olmasının uygun olacağı anlaşılmaktadır." [20]
KABRİN ÖPÜLMESİ HAKKINDA BİR RİVAYET
Keşfu'l-İrtiyâb kitabı, Kifayetü'ş-Şa'bi, Fetâvâ'l-Garâib, Metâlibu'l-Müminin ve Hazânetü'r-Rivâye'den naklederek şu rivayeti getirmiştir:
"Adamın birisi Peygamber'in (s.a.a) huzuruna gelerek şöyle arz etti: 'Ey Allah'ın Resulü! Ben cennetin girişini ve Hurü'l-Ayn'in alnını öpmeye yemin ettim.' Efendimiz ona, annesinin ayağını ve babasının alnını öpmesini emretti. Adam: '
Babam ve annem hayatta değilse ne yapayım?' diye sorunca Efendimiz şöyle cevap buyurdu: "Onların kabirlerini öp." Adam: 'Eğer onların kabrinin nerede olduğunu bilmiyorsam ne yapayım?' diye sorunca Efendimiz şöyle buyurdular: 'Birisini annenin kabri niyetine diğerini ise babanın kabri niyetine iki çizgi çiz ve bu iki çizgiyi öp ve yeminini bozma." [21]
PEYGAMBER'İN (S.A.A) MİNBERİNDEN BEREKET UMMAK
Geçmişten günümüze dek Müslümanların yaşam tarzı siresi Peygamber'in mihrabı, and içtiği yer ve Efendimizin dokunduğu her yerden teberrük etmek şeklinde olagelmiştir.
Aynı şekilde Müslümanlar Medine'nin toprağından, özellikle şehitlerin efendisi Hz. Hamza'nın toprağından teberrük umuyorlardı. Biz burada Müslümanların davranış tarzlarından bir kaçına işaret edeceğiz:
Peygamber'in (s.a.a) minberi Müslümanlar için büyük değere sahiptir, öyle ki fakihlerin bazıları, minberin hürmetinin korunması için onun kenarında yemin etmekten kaçınıyorlardı.
Müslümanlar, sürekli Peygamber'in (s.a.a) minberine teberrük ediyorlar ve minberin hürmetini korumaya çalışıyorlardı. Vereceğimiz birkaç örneğe dikkat ediniz:
1-Mervan, Zeyd b. Sabit'in Peygamber'in (s.a.a) minberi yanında yemin etmesi yargısında bulundu. Ancak o, minberin hürmetinin korunması için orada yemin etmekten kaçındı. [22]
2-Âkuli, Allah Resulünün (s.a.a) minberini şöyle niteliyor:
"Zamanla Peygamber'in (s.a.a) minberi bozuldu. Abbasi halifelerinden birisi onu yeniden yaptırdı ve geride kalan ağaçlarından, teberrük kastıyla kendine tarak yaptı. Aynı şekilde sahabe Peygamber'in (s.a.a) minberine dokunmaya çok özen gösteriyordu."
3-Peygamber'in (s.a.a) minberi ateş alıp bir kısmının yanmasına kadar kendi yerinde duruyordu. Minberin yanması, Medine halkı için dayanılmaz bir acıydı.
Zira minberin iki tarafındaki elin konulacağı çıkıntı; yani Peygamber'in mübarek ellerini koyduğu yer yandı ve kaybolup gitti. Bundan sonra halk, bu kısma dokunamadı ve teberrük edemediler. [23]
4-Yezit b. Abdullah b. Kasit [24] şöyle diyor:
"Peygamber'in (s.a.a) minberi, onun kabri yakınındaydı. Mescit sakinleşince Peygamber'in (s.a.a) ashabından bir gurup sağ elleriyle minberin el konacak yerini tuttular ve kıbleye dönerek dua ettiler". [25]
5-Onuncu asrın âlimlerinden Şeyh Ahmet b. Hamit şöyle diyor:
"Halk, Peygamber'in (s.a.a) minberinin tahtalarına teberrük ediyordu." [26]
6-Semhûdî de Peygamber'in (s.a.a) minberi konusunda şöyle der:
"Peygamber'in (s.a.a) minberi üzerine kaplama yaptılar ve Peygamber'in (s.a.a) ravzası kenarındaki minber üzerine tavan kondurdular. Halk, tavan arasından elini Peygamber'in (s.a.a) minberine uzatıyor ve oradan teberrük umuyordu." [27]
Ayetullah Şeyh Necmettin Tabesi
ABNA.İR
________________________________________

[1]-İrşadu's-Sâri, c.3, s.352; el-İthâf, Şebrâvî, s.90; Vefâü'l-Vefa, c.4, s.1404; Meşâriku'l-Envâr, s.63;
el-Fetâvi'l-Fıkhiye, İbn-i Hacer, c.2, s.18; es-Sireti'n-Nebeviyye, İbn-i Haşim, c.2, s.340; Keşfu'l-İrtiyâb, s.347; el-Mevahibu'l-Ledunniyye, c.3, s.400.
[2]-Müstedreki Hâkim, c.4, s.560, h.8571; Vefâü'l-Vefa, c.4, s.1404.
[3]-Bkz: Vefâü'l-Vefa, c.4, s.1404; Keşfu'l-İrtiyâb, s.347.
[4]-el-Gadir, c.5, s.151.
[5]-Siyerü A'lâmu'n-Nubelâ, c.1, s.358; Üsdü'l-Ğâbe, c.1, s.208; Şifau's-Sikâm, s.39.
[6]-Keşfu'l-İrtiyâb, s.436; Şerhu'ş-Şifa, c.2, s.199; Vefâü'l-Vefa, c.4, s.1405.
[7]-Vefâü'l-Vefa, c.2, s.444; bkz: el-Gadir, c.5, s.151.
[8]-Siyerü A'lâmu'n-Nubelâ, c.3, s.213. Üzülerek söylemeliyiz ki bu kitabı gözden geçiren ve şerh edenler, Vahhabiyet düşüncesinin etkisinde kalarak, bu ve benzeri içerikteki rivayetlere gereken dikkati göstermeksizin,
senedinin zayıflığı ya da kendi görüşleriyle uyuşmadığını zannettiklerinden dolayı reddederler. Sanki İslam'ın gerçek itikadı, Vahhabiliğin görüşleridir.
[9]-Vefâü'l-Vefa, c.4, s.1414.
[10]-a.g.e.
[11]-Bu sözü Şebramili, Şeyh Ebu Ziya'dan (ö.1087), el-Mevahi-bu'l-Ledunniyye kitabının haşiyesinde ve Hamzâvî'nin el-Metâlib kitabından nakletmiştir.
[12]-a.g.e.
[13]-Esne'l- Metâlib, c.1, s.331; Vefâü'l-Vefa, c.4, s.1407.
[14]-Şerhu'ş-Şifa, c.3, s.1714; Vefâü'l-Vefa, c.4, s.1404; el-Gadir, c.5, s.134.
[15]-el-Gadir, c.5, s.153.
[16]-Şerhu'l-Mevâhib, c.8, s.315.
[17]-Furkanu'l-Kurân, s.133.
[18] -Vefâü'l-Vefa, c.4, s.1405.
[19]-Şerhu'l-Fıkhi'ş-Şafii, c.1, s.274; el-Gadir, c.5, s.154.
[20]-Kenzu'l-Metâlib, s.20; el-Gadir, c.5, s.154; Meşâriku'l-Envâr, c.1, s.140.
[21]-Keşfu'l-İrtiyâb, s.350.
[22]-Sahih-i Buharî, c.3, s.243.
[23]-Âsâru'n-Nebeviye, s.31.
[24]-Onun hakkında şöyle demişlerdir: O imam, fakih ve sika (güvenilir) idi. Kutübü Sitte de ondan rivayet nakletmişlerdir. Halk onun ehli emanet ve fakihliğinden yararlanmıştır.
O, Hicri Kameri 122 yılında ölmüştür. (Siyerü A'lâmu'n-Nubelâ, c.5, s.266).
[25]-et-Tabakâtu'l-Kübra, c.1, s.13; Vefâü'l-Vefa, c.4, s.1401.
[26]-Umdetü'l-Ahbâr, s.135.
[27]- es-Sârimu'l-Menkî, s.132; Vefâü'l-Vefa, c.4, s.1403; Siyerü A'lâmu'n-Nubelâ, c.5, s.467.

Kabirlere Teberrük (Bereket İsteminde Bulunmak) (1)

Ahlak Dersleri:
Tevhidi Vasıtasız Allah’tan Alan Büyük Arif Ayetullah Ensari Hemedani (1)
Önemli Bir Uyarı: Değerli ve muhterem okuyucularımız, burada hayatını konu alacağımız çağımızın en büyük Ariflerinden olan Ayetullah Ensari Hemedani’nin yaşamında yaptığı amel ve çalışmalar kişiye has amellerdir.
Dolayısıyla burada geçen olaylar kişiyle alakalıdır. Allah’a ulaşmak için hiç kimse bu şekilde ameller yapmaya çalışmamalıdır.
İnsanların birinci görevi maksada ulaşmak için seyr- suluk üzerine uzman bir üstat bulmak ve yaşamının tüm alanlarında onun dediklerini yaparak onun iznine göre amel etmektir. Hatta söyleyeceği zikri bile ona danışmaktır. Zira bazı zikir ve amaller ilaç gibidir; bazıları için şifa ve deva olabildiği gibi bazıları için de dert ve hastalık olabilmektedir.
Ehlibeyt Haber Ajansı ABNA-
Büyük Üstat Arif-i Billah Ayetullah Ensari Hemedani (r.a)
Ayetullah Ensari Hemedani, çok ağır zahmetler çekmiş, uzun yıllar boyunca haram ve mekruh günler dışında tüm günlerini oruçla geçirmiştir.
Geceleri ise gecenin ilk saatinde iki saat yatıp dinlendikten sonra kalkar, abdestini alır ve nafileleri yerine getirirdi.
Kaç rekat nafile namazı kıldıktan ve Kur’an tilavet ettikten sonra tekrar uyurdu. Tekrar biraz dinlendikten sonra kalkar abdestini alır,
nafile namazını kılar ve Kur’an okurdu. Sonra tekrar uyur ve sabah ezanına bir saat kadar kala tekrar uyanır ta sabah ezanına kadar nafile kılar, Kur’an okur ve münacat, zikir, tevessül, tefekkür ederek uzun secdeler ederdi.
Ayetullah Ensari Hemedani’nin Manevi Dönüşümü
Ayetullah Ensari Hemedani, içsel dönüşümünü ve Seyr-i Suluk yoluna girmesini şu şekilde açıklamıştır:
Ben Hemedan ulemasının teşviki ile Kum’a gelmiştim. O zamana kadar irfan ve seyr-i suluk’a karşıydım. Şeriatı emredilen zahiri şeyler olarak algılamaktaydım. Bu durum başımdan bir olay geçene kadar devam etti. Bir gün gençliğimde Hemedan’a gitmiştim.
Bana çok değerli bir kişinin Hemedan’a geldiğini ve bir çok kişiyi kendisine hayran bıraktığını söylediler. Ben, o kişinin olduğu toplantıya gittim. Gördüm ki Hemedan’ın tanınmış seçkin alim ve kişileri da bu kişinin etrafına toplanmışlar.
O kişi ise ortada sessizce oturmakta. Kendi kendime şöyle düşündüm ve dedim ki bu kişiler çok önemli ve yüksek öğrenim sahibi kişilerdir, ancak onları irşat edip doğru yola sevk etmekte benim şer’i vazifemdir.
Dolayısıyla vazifeme amel edip onlara iki saat kadar konuşma yaparak onları irşat ettim! Konuşmamda irfanı tam anlamıyla reddederek ariflerin söylediği seyr-i suluk-u ilallah’ı inkar ettim. Konuşmam bittikten sonra o ilahi velinin başını yere eğerek kimseyle konuşmadığın gördüm.
Bir süre geçtikten sonra başını kaldırarak, derin bir bakışla bana bakarak şöyle dedi: “an garib est ki tu hud ateşi be suhtekan alem hahi zed.” (Çok yakındır ki senin kendinde alemin yanmışlarına bir ateş vuracaksın)
Ben, onun konuşmasından bir şey anlamamış, ancak içimde çok büyük bir dönüşümün olduğunu hissederek ayağa kalktım ve oradaki topluluktan ayrılarak dışarı çıktım. Sanki tüm bedenimi bir hararetin kapladığını hissediyordum.
Eve vardığımda ikindi vaktiydi, hararet ve sıcaklığım artmaktaydı. Akşamın ilk saatinde akşam ve yatsı namazlarımı kıldım. Akşam yemeğini yemeden yatağıma giderek yattım. Gecenin yarısı uyandım, yarı uyanık bir halde birisi bana şöyle diyordu: “Arif bir kişi bizim aramızda ay gibidir, yıldızlar ve melekler arasında Cebrail gibidir.”
Kendime baktığımda artık ders okuma istek ve hevesim kalmamıştı. Yavaş yavaş başka şeylere ihtiyaç duyduğumu hissettim ve tekrar Kum’a geri döndüm. Kum’da değerli bir kitap olan “Urvetu’l Vuska” kitabına haşiye yazmaya başladım. Öyle ki bir gece kendi kendime benim haşiyeme ihtiyaç mı var? Hamdolsun ki bir çok ulema bu kitaba haşiyeler yazmışlar.
Benim haşiyeme ihtiyaç yok diyerek haşiye yazmaktan vazgeçtim. Aynı gece rüyamda çok büyük rengarenk bir havuz gördüm. Havuzun etrafında bir sürü büyük kaseler vardı. O kaselere Allah’ın adları ve şu ayet-i kerime yazılıydı:
“Zalike fazlullahi yutihi men yeşau” (Bu Allah’ın her kime isterse verdiği lütfudur. (Maide Suresi, 56. Ayet)” ben havuzun yakınına geldiğimde havuzun suyundan dolu bir fincan bana içirdiler. Uykudan sıçrayarak kalktım. Kendimde çok büyük bir dönüşümün yaşandığını hissettim ve beni benden alan ilahi kutsi nesim rüzgarları ve yüce alemin çekiciliği adeta kalbime akmıştı. Kendi bedenimi ateşten bir şule olarak gördüm.
“Bir defa kalbimin yanması o kadar şiddetlenmişti ki ölümümün yakın olduğunu düşünmeye başladım. Ben yanmıştım ve artık kalma ümidim kalmamıştı. Gerisini getiremeyeceğime emindim, yanıyordum yanıyordum… birden bir nurun görüldüğünü ve kalbime çarptığını hissettim ve o anda kalbim sakinleşti ve harareti söndü.”
Ayetullah Ensari Hemedani’nin öğrencilerinden biri Ayetullah Ensari Hemedani’nin şöyle buyurduğunu nakletmiştir: “Merhum Gıbar Hemedani’yi ilahi cezbe tutmuş ve yanmış. Ben de eğer ilahi inayet olmasaydı onun gibi yanacaktım.”
Hz. Ali (a.s) şöyle buyurmuştur: “Allah’ın sevgisi her yeri yakarak geçer. Allah’ın nuru aydınlatmadığı hiçbir şeye ışık vermez. (Misbahu’ş Şeria, c. 2, s. 239)”
Üstadın konuşmasının devamı: o günden sonra şayet elim kamil bir veliye ulaşır ve ondan istifade ederim diye bir o yana bir buyana bir çok yere başvurdum. o zaman güçlü alim ilahi veli olan Ayetullah uzma Şeyh Mirza Cevad Meliki Tebrizi (r.a) vefat etmişti. Her ne kadar öğrencilerinin yanına da gitsem yangınlığım sönmemişti. Öyle ki kendimi yalnız, çaresiz ve zavallı olarak görmeye başladım. Başımı alıp Kum’un etrafında bulunan çöl ve dağlarına doğru gittim. Sabahları gidiyor, ikindi vakitleri geliyordum. Öyle ki kırk ya elli gün boyunca Hz. Masumlara (a.s) tazarru ve tevessül ettikten sonra çaresizlik ve ıstırarım zirveye çıkmıştı. Artık yemekten içmekten kesilmiş uyku uyuyamaz olmuştum. Birden gözümün önündeki perdeler kaldırıldı ve ilahi kutsi tarafından can veren rahmet nesimleri esmeye başladı ve ilahi lütuf beni kapsamına almıştı. Kendi amacıma peygamberlerin sonuncusu Hz. Muhammed’in (s.a.a) mukaddes vücudundan aldım. Gördüm ki bu konuda hatemul enbiyanın vücudu insanın elinden tutmaktadır. O günden sonra Hz. Muhammed’in mukaddes makamına tevessül ettim ve ondan bir çok faydalar elde ettim.
Yine üstadın kendisi şöyle buyurmuştur: “O günden sonra her nerede mükaşafat veya zihni bazı şeyler oluştuğunda ve cevabını bilmediğimde Peygamber-i Ekrem’e (s.a.a) mütevessil olur ve cevabını ondan aldırdım.
Ayetullah Ensari Hemedani’nin kendisi, Allame Gazi ve öğrencileri şöyle demektedirler:
“Onun bu yolda üstadı yoktu. Tevhidi direk olarak Allah’tan öğrenmiştir.”
Üstadının olmaması, ağır ve zorlu riyazatlar ve ibadetlere tahammül etmesinden dolayı çok zayıf bir bedene sahipti. Şayet bu sebeplerden dolayı 59 gibi erken bir yaşta hayatını kaybetmiştir.
Üstadın kendisinden şöyle nakletmişlerdir: “Eğer ben tıp bilmeseydim şu ana kadar 70 defa ölmüştüm!”
Üstadın annesi şöyle buyurmuştur: “Oğlum bu yola düşmeden önce çok dolgun ve beyaz bir yüze sahipti.”
Elbette üstat şöyle buyurmuştur: “Eğer şimdi genç olsam bu yolda nasıl gitmem gerektiğini ve yaptığımdan ziyade yolun ne kadar da kolay olduğunu bilirdim.” Bu dediklerimiz üstat Ayetullah Ensari Hemedani’nin daha yolun başında hakikatlere nasıl bağlandığına dair durumuydu.
Terminoloji açısından bu tür ariflere “Meczub-u salik” derler. Ayetullah Ensari Hemedani, seyr-i suluk mesirinde önemli bir yolu kendi ifadesiyle üstatsız olarak gitmiştir. Sadece yolun başında kısa bir süreliğine bazı ilahi evliyalardan istifade etmiştir. Onlardan biri de ilk kıvılcımı kalbine atan kişidir. Daha sonra “mecnun” adıyla ünlü olan ve sonraları “atik” diye meşhur olan seçkin insan “Hacı Molla Ağacan Zencani”yle karşılaşır. O değerli insan Zencan’da onunla görüşür ve Ayetullah Ensari Hemedani’ye hitaben şöyle der: “Bize yolun bir miktarını bizimle gelmeniz konusunda emir geldiğini size duyurmamız söylendi.” Bu yolda kısa süreliğine de olsa bu zorlu yolda ona yardımcı olması için bir başka kişide Ayetullah Mirza Cevad Ağa Meliki Tebrizi’nin öğrencilerinden olan “Hacı Ağa Hüseyin Kummi’dir. Elbette onun üstatlık konumu bulunmamaktaydı, sadece Ayetullah Mirza Cevad’ın konuşmalarını ve sözlerini ona nakleder oda bu konuşmalardan yararlanırdı. Sonraları üstat Ensari Hemedani ondan iyilik ve saygıyla bahsetmiştir.
En kısa zamanda ikinci bölümünü yayınlayacağız…
ABNA.İR

Ahlak Dersleri

MÜT’A NİKÂHI

I.BÖLÜM MÜT’A NİKÂHI

A. GİRİŞ

İslâm Medenî Hukûku’nda süre ve mahiyet bakımından başlıca iki tür nikâhtan söz edildiğini hemen herkes bilir. Bunlardan birisi, taraflardan birisi ölünceye veya talâk (boşama) vukû bulana dek devam eden {Süresiz Nikâh}, öbürü ise belirli bir süre için yapılan {Süreli Nikâh}. Bunlardan ilkine “müebbed nikâh” ve “dâimî nikâh”, ikincisine ise “muvakkat nikâh”, “müeccel nikâh”, “munkati’ / inkıtâî nikâh” ve “istimtâ / temettu’ nikâhı” adları da verilir. “Süreli Nikâh”ın en yaygın adı, hiç kuşkusuz {Müt’a Nikâhı}dır.
Müt’a nikâhının aslen meşrû bir nikâh olup, Peygamber Efendimizin (s) Medîne döneminde ilk zamanlar uygulandığında bütün İslâm ümmeti arasında tam bir ittifak var. Bu hususta hiçbir ihtilaf yok.(1) İhtilaf bunun daha sonra nesh edilip edilmediğinde, dolayısıyla halen meşrû olup olmadığı noktasında yoğunlaşıyor. Ehl-i Beyt mektebinin en seçkin devamı niteliğini taşıyan “İmâmiyye Şîası” halen meşrû ve caiz olduğunu, buna karşılık -şu anki bilinen şekliyle- Ehl-i Sünnet mektebi ise bu nikâhın sonradan neshedildiğini ve dolayısıyla şimdi haram olduğunu söylüyor ve savunuyorlar.
Konuyla ilgili karşılıklı delillere ve bu delillerin derin bir sorgulamasına geçmeden önce garip ve tuhaf olan şu iki hususu hatırlatmadan geçmem mümkün değil:

Bunlardan birincisi, çoğu Ehl-i Sünnet alimlerinin karşı tarafı dinleyip anlamadan, onların yazılı hiçbir eserine bakmadan, kendi kafalarında “bir tür müt’a nikâhı” canlandırmaları ve ardından da İmâmiyye mektebini o müt’aya cevaz vermekle suçlaması; tabiri caizse tam bir “kör dövüşü”ne girmiş olmalarıdır. Oysa Ehl-i Sünnet’in kafasında canlandırıp reddettiği “müt’a nikâhı” ile İmâmiyye’nin cevaz verdiği “müt’a nikâhı” pekçok bakımdan birbirlerine yabancıdır. Aralarında derin farklar vardır.
Ehl-i Sünnet kardeşlerimizin İmâmiyye mektebine izafe ettikleri müt’a nikâhı “şehveti tatmin ve teskin için başvurulan süreli / geçici bir zevk aracıdır. Bunda talak ve miras yoktur. Çocuk olursa nesebi sabit olmaz, yani babası belirsiz sayılır. Süre bittiğinde ise kadının iddet beklemesi gerekmez. Hemen bir başka erkekle bir araya gelebilir, nikâhlanabilir!!!”(2) Onların, müt’a nikâhının haramlığını ispat için “Müt’ayı talak, iddet ve miras ayetleri neshetmiş, tamamen ortadan kaldırmıştır!” vb. uyduruk rivâyetlerden medet ummaları da bunu gösteriyor.

Evet, Ehl-i Sünnet ulemâsının İmâmiyye’yi “cevaz vermek”le suçladığı “müt’a nikâhı” işte bundan ibârettir. Oysa böyle bir nikâha İmâmiyye dahil cevaz veren kimse yok! İmamiyye’yi bu tür bir müt’aya cevaz vermekle suçlayanlar zahmet buyurup onların kitaplarına ya da alimlerinden herhangi birisine başvursalardı, onların cevaz verdiği müt’a nikâhının hiç de öyle olmadığını görürlerdi.* Gerçek şu ki, Ehl-i Sünnet kardeşlerimizin kafalarında canlandırıp reddettikleri “müt’a”yı İmâmiyye mektebi de reddeder ve zinadan farksız görür.
Garip ve tuhaf olan ikinci husus ise şu: Ehl-i Sünnet kardeşlerimiz kendi iddialarını ispat edip doğrulamak için delilleri genellikle “tek taraflı” sunuyor ve bunların da sadece kendileri tarafından kabul görmüş olanlarına yer veriyor! Bu ise ilmî tartışma metotlarına hiç de uymayan, gerçekten de çok tuhaf bir durum.
Çünkü ilmî tartışma ve sorgulamalarda en doğru ve etkileyici yol, “karşı tarafın kabul ettiği delilleri ileri sürmektir.”(3)Mantıklı olan budur. Çünkü bir tartışmada eğer bir sonuca varmak istiyor ve buna rağmen sadece kendi kabul ettiğimiz delilleri ileri sürüyorsak, bununla karşı tarafı iknaya çalışmak çok büyük bir saflık olur. Tıpkı Kur’an’ı hiç kabul etmeyen birisini ikna için Kur’an’dan ayetler getirmek gibi!
Kardeşlerimiz böyle bir tutum yerine, kendi hadis külliyatının yanısıra, İmamiyye mektebinin temel hadis külliyatına da yer verip ortak kabullerle yola çıksalardı daha doğru ve daha çözümleyici olurdu.
B. EHL-İ BEYT MEKTEBİNDE MÜT’A

Ehl-i Beyt mektebinin “müt’a nikâhı”na cevaz verdiği hemen herkesçe malum. Konuyla ilgili olarak mektebin öncelik verip temel kabul ettiği belli başlı hadis külliyatına baktığımızda bu durum bütün çıplaklığıyla ortaya çıkar. Şimdi önce bu rivâyetlerden bazılarına yer verecek, ardından da bu nikâhın temel özelliklerine ve şartlarına yani hukûkî düzenlemelerine geçeceğiz.
I. KONUYLA İLGİLİ BAZI RİVÂYETLER :

1. Mü’minlerin Emîri İmam Ali @ şöyle buyuruyor: “Hattâb oğlu benden önce bunu yasaklamasaydı, pek az kişi* dışında kimse zinaya düşmezdi.” (4)
2. Gönüllerimizin sultanı İmam Ebû Ca’fer Muhammed el-Bâqır’a @ müt’a nikâhının hükmü sorulduğunda şu cevabı veriyor: “Kur’an’da şöyle bir ayet nazil olmuştur: {Onlardan bir şeye karşılık istimtâ ettiğinizde, ücretlerini kendilerine kararlaştırıldığı biçimde verin. Kararlaştırıldıktan sonra (bir miktarını düşmek için) aranızda anlaşmanızda sizin için bir sakınca yok.” (Nisâ:24)” (5)
Aynı rivâyet İmam Ca’fer es-Sâdıq’tan @ da rivâyet ediliyor.(6)

3. Abdullâh b. Umeyr el-Leysî İmam Muhammed el-Bâqır’a @ gelerek müt’a hakkında sorular soruyor. İkisi arasında şöyle bir konuşma geçiyor:
Abdullâh : “Kadınlarla müt’a yapmaya ne dersin?”

İmam @ : “Allah onu kitabında ve elçisinin diliyle helal kılmıştır. O kıyamete kadar helaldir.”
Abdullâh : “Ey Ebû Ca’fer, Ömer onu haram kılıp yasaklamışken senin gibi birisi bunu nasıl söyler!?”
İmam @ : “Öyle yapmış ta olsa doğrusu budur.”

Abdullâh : “Ömer’in haram kıldığı bir şeyi helal kılmaktan dolayı Allah’a sığınmanı öneririm.”
İmam @ : “Sen dostunun sözüne devam et, bense Allah’ın Rasûlü’nün (s) sözüne bağlı kalayım! Gel istersen; Allah'ın Rasûlü’nün (s) sözünün hak, senin dostunun sözünün ise batıl olduğu konusunda seninle la’netleşelim!”
Aldığı cevaplarla köşeye iyice sıkışan Abdullâh “Peki, kadınlarınızın, kızlarınızın, bacılarınızın ve amcanın kızlarının bunu yapması senin hoşuna gider mi!?” diye sorup işi sulandırmaya başlayınca Hz. İmam @ cevap vermeye değer bulmadılar.(7)
4. İmam Ebû Hanîfe yolumuzun meş’alesi İmam Ca’fer es-Sâdıq’a @ gelerek “Bana haber ver; müt’a nikâhı hak mı?” diye sorunca Hz. İmam şöyle buyurur:
“Sübhânallâh! Sen Allah’ın şu ayetini hiç okumadın mı?: {Onlardan bir şeye karşılık istimtâ ettiğinizde, ücretlerini kendilerine kararlaştırıldığı biçimde verin.” (Nisâ:24)”
Ebû Hanîfe diyor ki: “Allah’a yemin ederim ki, bu sanki daha önce hiç okumadığım bir ayet idi!”(8)

5. İmam Ca’fer es-Sâdıq @ şöyle buyuruyor: “Müt’ayı Kur’an indirmiş, Allah’ın Rasûlü’nün (s) sünneti böyle cereyan etmiştir.” (9)
6. Gözlerimizin nuru İmam Ali er-Rızâ @ şöyle buyurmaktalar: “Müt’a sadece onu(n hükümlerini) bilene helaldir; bilmeyenlere ise haramdır.” (10)
Bu hadis, İmam Muhammed el-Bâqır ile İmam Ca’fer es-Sâdıq’tan @ da biraz değişik lafızlarla rivâyet ediliyor.(11)
Bunlar konumuzla alâkalı İmamlarımızdan @ gelen yüzlerce rivâyetten sadece birkaçı. Bütün bu rivâyetler, {Müt’a Nikâhı}nın Ehl-i Beyt mektebinde caiz ve helal olduğunu açıkça ifade ediyor. Ancak bu cevazın yalnızca müt’anın hükümlerini ve hukûkî düzenlemelerini bilenlere mahsus olduğu, İmam Ali er-Rızâ’dan @ gelen yukardaki rivâyetle netleşiyor.
İmâmiyye mektebinde Allah'ın Rasûlü’nden (s) gelen hadislerle Ehl-i Beyt’ten ve Oniki İmam’dan gelen hadisler “huccet ve delil olma” bakımından aynı değeri taşırlar. Dolayısıyla her ikisi de bizleri bağlar.*
II. MÜT’A NİKÂHIYLA ALÂKALI HUKÛKÎ DÜZENLEMELER :

Bu bölümün giriş kısmında Ehl-i Sünnet alimlerinin kafalarında canlandırıp reddettiği müt’a ile Ehl-i Beyt mektebinin kabul ettiği müt’anın birbirlerinden çok farklı olduğunu ifade etmiştik.
Ehl-i Sünnet mektebinin kafasındaki müt’a nikâhı gerçekten de başı-boş bir fuhuş aracıdır. Böyle bir nikâhı kabul etmenin elbette imkân ve ihtimali yok! Ehl-i Beyt mektebi böyle serseri, başı-boş ve hiçbir hukûkî düzenlemesi olmayan bir müt’a nikâhını kabul etmez; şiddetle reddeder.
Ehl-i Beyt mektebinde müt’a nikâhının bir takım temel özellikleri ve hukûkî düzenlemeleri vardır ve bu nikâha bu şartlar dahilinde izin verilir. Söz-konusu hukûkî düzenlemelerden en önemlileri şunlardır:

1. Müt’a nikâhında, tıpkı dâimî nikâhta olduğu gibi, tarafların rızası şarttır.
2. Nikâh îcâb ve kabûl ile kıyılır. Yani taraflardan birisi teklifini usulü dairesinde karşı tarafa iletecek ve o da bu teklifi kabul ettiğini söyleyecek.
3. Kıyılan nikâhın meşru ve sıhhatli olabilmesi için yakın akrabalık, süt bağı, din farklılığı, kadının bir başkasının nikâhı altında veya iddet halinde olması gibi bir takım engeller bulunmamalı.

4. Müslüman bir erkek müslüman yada en azından Ehl-i Kitâb bir kadınla, müslüman bir kadın ise yalnızca kendisi gibi müslüman bir erkekle müt’a nikâhı yapabilir.
5. Nikâh karşılığında kararlaştırılacak hem mehrin (ücret) hem de ecelin (süre) her iki taraf için de belirli olması gerekir.

6. Müt’a nikâhından sonra cinsel ilişki olsun olmasın kadın, kararlaştırılan mehrin (ücretin) tamamını hemen alabilir. Ancak asıl hak ediş, gerekli istifadeden sonradır.
7. Nikâh kıyılırken taraflar, cinsel ilişki olmaması dahil, bir takım şartlar ileri sürebilirler.
8. Nikâhın sıhhati için şahit bulundurmak şart değildir.*
9. Aklı başında reşid olmuş kimselerin sadece kendi rızalarının bulunması yeterlidir.
10. Detaylı açıklaması kitaplarda yer alan bir takım kusurlar dolayısıyla bu nikâha son verilebilir (fesh).

11. Müt’a nikâhında talâk (boşama) olmaz. (Ancak varsa bir durum, mahkemeye başvurulur ve gerekli görülürse hakim kararıyla taraflar birbirlerinden ayrılır.)
12. Müt’a nikâhında taraflar arasında miras tahakkuk etmez. Ancak nikâh kıyılırken şart koşulursa, mektepte en yaygın görüşe göre miras cereyan eder. Bu evlilik sonucu doğan çocuk ile ebeveyni arasında karşılıklı miras alış verişi ise vardır.
13. Müt’a nikâhında neseb hükümleri işler. Yani böyle bir nikâh sonucunda çocuk dünyaya gelirse, o çocuğun nesebi sabit, babası belli olur. (O çocukla babası arasında her durumda miras hükümleri işler.)

14. Müt’a nikâhında iddet hükümleri vardır. Dolayısıyla nikâhta belirlenen süre (ecel) sona erdiğinde; kadın hamile ise doğum yapıncaya kadar iddet bekler. Hamile değilse iki hayız müddeti bekler. Hayız görmeyen kadınların iddeti ise 45 gündür.

Müt’a nikâhıyla evlenen çiftlerden erkek olanı bu evlilik esnasında ölürse, bu durumda kadın hamile değilse 4 ay 10 gün bekler. Hamile ise “4 ay 10 gün” ve “Doğum vakti” seçeneklerinden süresi en uzun olanını tercih eder. (Yani örneğin 4 ay 10 gün geçtiği halde doğum olmamışsa doğuma kadar, doğum yapmış ama henüz 4 ay 10 günlük süre bitmemişse bu süre bitene kadar iddet bekler.)

15. Tarafların müt’a nikâhıyla ilgili gerekli bütün hükümleri ve hukûkî düzenlemeleri bilmeleri gerekir. Aksi halde onlara izin verilmez. (12)
İşte, görüldüğü gibi bu nikâhın da -tıpkı diğer nikâhta olduğu gibi- kendine özgü hukûkî düzenlemeleri ve şartları var. Ehl-i Beyt imamlarımız @ müt’a nikâhına bu şartlar dahilinde izin verirler.

Ayrıca bu ruhsatın sadece bu nikâhın hükümlerinden haberdar olanlar için geçerli olduğunu İmam Ali er-Rızâ @’dan gelen bir hadis ile yukarda tesbit etmiştik. Bu yüzden imamlarımız @, kişisel ve toplumsal bir takım yaralar açmaması için, “müt’a nikâhı” nedir bilmeyen, onun hükümlerinden habersiz kişilere müt’ayı yasaklamış, onları bundan men etmişlerdir.(13)
Dipnotlar

-----------------------------------------------------------------------
(1) bk. el-Cessâs, Ahkâm’ul-Qur’ân:III,101~102; es-Serahsî, el-Mebsût: V,152; İbn Kesîr, Tefsîr’ul-Qur’ân’il-Azîm:I,474; F. er-Râzî, et-Tefsîr:X,49; en-Nevevî, Şerhu Sahîhi Müslim:IX,179,181; el-Aynî, el-Umde:XIV,253,XV,131; Şehîd-i Sânî, er-Ravda:II,103
(2) bk. el-Cessâs,III,97,98~99; er-Râzî,X,50; es-Sâbûnî, Tefsîru Âyât’il-Ahkâm:I,458
* İmâmiyye mektebinin cevaz verdiği “müt’a nikâhı”nın temel özelliklerini birazdan göreceğiz.
(3) İbn Hazm, el-Fisal:IV,94 Fakat İbn Hazm dahil hiçbir Ehl-i Sünnet aliminin kelâmî konularda bile bu temel kurala bağlı kaldıklarını görmek maalesef mümkün olmamıştır!
* Bazı rivâyetlerde “pek az kişi” anlamına gelen “şefâ” kelimesi yerine “azgın ve eşkıyâ” anlamına gelen “Şaqıy” kelimesi kullanılıyor.
(4) el-Küleynî, el-Kâfî:V,448; Ebû Ca’fer et-Tûsî, et-Tehzîb:VII,250, el-İstibsâr:III,141; Şehîd-i Sânî,II,103
(5) el-Küleynî,V,448; Ebû Ca’fer et-Tûsî, et-Tehzîb:VII,250, el-İstibsâr: III,141
(6) el-Küleynî,V,449
(7) el-Küleynî,V,449; Ebû Ca’fer et-Tûsî, et-Tehzîb:VII,250~251
(8) el-Küleynî,V,449~450
(9) el-Küleynî,V,449; Ebû Ca’fer et-Tûsî, et-Tehzîb:VII,251; el-İstibsâr: III,142
(10) Şeyh Sadûq, Faqîhü Men Lâ Yahduruhu’l-Faqîh:III,292; Ebû Ca’fer et-Tûsî, el-İstibsâr:III,143
(11) el-Küleynî,V,453,454; Şeyh Sadûq,III,292; Ebû Ca’fer et-Tûsî, et-Tehzîb:VII,250,252, el-İstibsâr:III,143
* Ehl-i Beyt’in ve Oniki ma’sûm imamın öğretilerinin bizler için de huccet ve bağlayıcı olduğu Ahzâb Sûresinin 33. ayeti ve ma’sûm imamlarımızdan gelen sayısız hadislerle sabittir. Aynı hususu Ehl-i Sünnet kardeşlerimizin de kabul ettiği “Seqaleyn”, “Sefîne” vb. hadislerle İmam Ali’nin ve genel olarak Ehl-i Beyt’in ma’sûmiyetini konu edinen pekçok sahih ve mütevâtir hadis de açıkça ifade ediyor. Ayrıntılı bilgi için kitabımızın sonuç bölümüne ve “Hadislerle Hz. Ali” adlı çalışmamıza bakılabilir.
* Ehl-i Beyt mektebinde şahit bulundurmak hiçbir nikâh için sıhhat şartlarından değildir. Ehl-i Sünnet’in şu an yaşayan mezheblerinden Mâlikîler de aynı kanaatte. Buna göre şahit bulundurmak sadece bir anlaşmazlık olup mahkemeye düşüldüğünde ispat için gereklidir. Yoksa şahitsiz kıyılan bir nikâhın Allah katında bir mahzuru yoktur.
(12) Bu hukûkî düzenlemelerin tafsilatı için bk. el-Küleynî,V,451~467; Şeyh Sadûq,III,291~298; Ebû Ca’fer et-Tûsî, et-Tehzîb:VII,249~271, VIII,157~158, el-İstibsâr:III,141~153,350~351; Muhaqqıq el-Hıllî, Şerâi’ul-İslâm:II,247~251; Fâdıl el-Âbî, Keşf’ur-Rumûz:II,154~161; Şehîd-i Evvel, el-Lüm’a (Şehîd-i Sânî’nin şerhi er-Ravda ile beraber): II,103~107; İmam Humeynî, Tahrîr’ul-Vasîle:II,288~292, Tavdîh’ul-Mesâil (Türkçe çevirisi):346~347; Ebul-Qâsım el-Hôî, Tam İlmihal (Türkçe çev.):363~364; Muhammed Huseyn Fadlullâh, el-Mesâil’ül-Fıqhiyye:I,261 ayr. bk. Vehbe Zuhaylî, İslâm Fıkhı:IX,53~54
(13) Şeyh Sadûq, el-Faqîh:III,292; el-Küleynî,V,453,454; Ebû Ca’fer et-Tûsî, et-Tehzîb:VII,250,252, el-İstibsâr:III,143

 MÜT’A NİKÂHI

Hacı Şeyh Muhsin KIRAATİ

Muta  ile ilgili .

وَالْمُحْصَنَاتُ مِنَ النِّسَاء إِلاَّ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُكُمْ كِتَابَ اللّهِ عَلَيْكُمْ وَأُحِلَّ لَكُم مَّا وَرَاء ذَلِكُمْ أَن تَبْتَغُواْ بِأَمْوَالِكُم مُّحْصِنِينَ غَيْرَ مُسَافِحِينَ فَمَا اسْتَمْتَعْتُم بِهِ مِنْهُنَّ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ فَرِيضَةً وَلاَ جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيمَا تَرَاضَيْتُم بِهِ مِن بَعْدِ الْفَرِيضَةِ إِنَّ اللّهَ كَانَ عَلِيمًا حَكِيمًا (24)
24. Evli kadınlarla evlenmeniz de haram kılındı. Maliki bulunduğunuz cariyeler müstesna, bunlar, Allah'ın üzerine farz kıldığı hükümlerdir. Bunlardan başkasını, zinadan kaçınıp, iffetli olarak, mallarınızla istemeniz size helal kılındı. Onlardan faydalandığınıza mukabil, kararlaştırılmış olan mehirlerini verin; kararlaştırılandan başka, karşılıklı hoşnut olduğunuz hususta size bir sorumluluk yoktur. Allah bilendir, hikmet sahibidir.

Mesajlar ve Nükteler
1- Evlenmek için evli kadınların peşine düşmemek gerekir. “Evli kadınlar”
2- Kafirler ile savaşta esir düşen kadınlar sahipsiz kalmamalı veya kafirlere geri gönderilmemelidir. Ya eş ya da cariye olarak Müslümanlar ile şer’i ilişkiler içinde olmalıdır. “Sahip olduğunuz cariyeler müstesna”
3- Geçici evlilik kanunidir ve kadının mehir hakkı kendisine ödenmelidir. “Onlardan faydalanmanıza karşılık kararlaştırılmış olan mehirlerini verin.”
4- Evlilikte iki tarafın rızayeti şarttır. “Karşılıklı anlaşmanızda”

Açıklama
Kafir kadınlar için esaret boşanma sebebi sayılmaktadır. Tıpkı kendisi iman ettiği halde kocası küfründe baki kalan kadının imanının boşanma sebebi sayıldığı gibi... Esir düşen kafir kadın ile kocası kafir olan imanlı kadın eşinden ayrılmış sayılır.
Hangi dinden olursa olsun evli kadın ile evlenmek de İslam’a göre haramdır. Ama esaret boşanma sebebidir ve esir kadın esaret sonrası bir adet görme müddeti beklemelidir. Eğer hamile ise doğuruncaya kadar iddetini korumalı ve iddet müddetince cinsel ilişkide bulunmamalıdır. Esir kadınların böylece eş veya cariye tutulması onların kafirlere geri döndürülmesinden veya başı boş bırakılmasından daha iyidir.

“Onlardan faydalanmanıza karşılık paralaştırılmış olan mehirlerini verin” ayeti Ehl-i Beyt imamları (a.s) ile Ehl-i Sünnet müfessirlerinin çoğuna göre geçici evlilik ile ilgilidir. Bilindiği gibi geçici evliliği ikinci halife yasaklamıştır. Rivayetlerde de yer aldığı gibi eğer yasaklanmamış olsaydı şekavet ehli dışında hiç kimse zina etmezdi. Geçici evlilik büyük ve doğru bir uygulamadır. Dünya bunu bilmediği için zinayı özgür bırakmıştır.

Hatta Russel bile cinsel sorunların hallinin yegane yolunun geçici evlilik olduğunu kabul etmiştir. Ayrıca halife ilahi bir hükmü yasaklayamaz. Eğer illa da tevil etmek istersek bu yasağın özel şartlar sebebiyle gerçekleştiğini söylemeliyiz. Yoksa geçici evlilik toplumsal bir zarurettir ve ilahi hükümleri ortadan kaldırmak hiç kimsenin yetkisinde değildir. Ehl-i Sünnet rivayetlerinde yer aldığı üzere geçici evlilik insanın eşinden uzak kalması ve savaş sebebiyle öngörülmüştür. Bu şartlar günümüzde de mevcuttur. Mut’a’nın caiz olmadığını bildiren rivayetler ve bu hükmün nesh edildiğini bildiren hadisler bir çok çelişkiler içermektedir, güvenilir değildir. Geçici evlilik bu toplumsal sorunu halletmek ve fesadı önlemek içindir. Kıyamete kadar da şer’i ve kanuni uygulamadır.

Birkaç soru
1- Geçici evlilik fuhuşun başka bir adı değil midir?
Cevap: Hayır, asla geçici evlilik fuhuş değildir. Zira geçici evlilikte kadın sadece bir erkek ile ilişkide bulunmaktadır. En az 45 günde iddetini beklemek zorundadır. Ayrıca geçici evlilikten oluşan çocukta sürekli evlilikten oluşan çocuk gibidir.

2- Şehvet düşkünü erkekler bu kanundan kötü istifade etmezler mi?
Cevap: Mümkündür; dünyadaki tüm faydalı ve zaruri hükümlerden bir takım insanlar kötü istifade edebilir. Üzümden şarap yapmıyorlar mı? Bazıları hac yolculuğundan kötü istifade edince hac yolculuğunu inkar etmemiz mi gerekir?
3- Geçici evlilikten doğan çocuğun hükmü nedir?
Cevap: Geçici evlilikten oluşan çocuk da hak, miras vb. tüm hususlarda sürekli evlilikten doğan çocuk gibidir. Fahr’ur- Razi’nin bu ayet ile ilgili naklettiği bir hadiste şöyle yer almıştır: “Eğer geçici evlilik yasaklanmasaydı kötü insanlar dışında hiç kimse zina etmezdi.”

Birkaç Önemli husus
1- Geçici evlilik ile ilgili ayet Medine’de nazil olmuştur. Mut’a (geçici evlilik)’da hac, salat (namaz), riba (faiz) ve ganimet gibi şer’i anlam kast edilmiştir; lugavi anlam değil. Dolayısıyla Allame Tabatabai’nin el- Mizan tefsirinde dediği gibi ayetteki “istemte’tum” kelimesinden maksat mut’a ve geçici evliliktir.
2- Ayetteki “kararlaştırılmış olan ücretlerini verin” cümle mut’a nikahındaki faydalanma ile ilgilidir. Eğer daimi nikah ile ilgili bir şey olsaydı, nikah kıyılınca mehir gerekirdi. Bu takdirde faydalanma olsun veya olmasın mehir farz olmaktadır. Elbette eğer ilişkiden önce boşanma gerçekleşirse mehirin yarısını vermek gerekir.
3- Bazıları Kur’an’da iddet, miras ve iffetini koruma meselesinin sadece eşle ilgili beyan edildiğini söylemektedirler. Onlara göre geçici evlilikte ise eş durumu söz konusu olmadığı içinde geçici evlilik caiz değildir. Halbuki geçici evlilikte de iddetini korumak gerekir. Mut’a da bir tür evliliktir. Sadece miras meselesi mut’a da istisna edilmiştir ve bu mesele de herhangi bir problem oluşturmamaktadır.

Muta  ile ilgili 

40 soru 40 cevap

Hukuk

Kitaplar

Makaleler

Dergiler

Karakterler

yayıncılar

İslami merkezler

multimedya

Mehdiyet

İslam kaynakları internet sitesi, İslam kaynaklarının toplanması, düzenlenmesi ve yayınlanmasını sağlayan genel bir sitedir. Bu kaynaklar, İslam’ın ilk günlerinden itibaren mesaj getiren (Hz. Peygamber (s.a.a)) ve ondan sonra bu dinin büyükleri, araştırmacıları, İslami ilimler havzası alimleri ve düşünürleri tarafından sunulmaktadır.

Hukuk

Articles