ท่านอิมามอะลี (อ.) ขณะที่ท่านได้เดินทางไปเมืองกูฟะฮฺ ก็ได้เข้าสู่เมืองอัมบาร ซึ่งประชาชนที่อาศัยอยู่ในเมืองนั้นเป็นชาวอิหร่าน
ประชาชนทั้งหนุ่มสาวและแก่เฒ่า และชาวไร่ชาวสวนในเมืองนั้น ต่างก็ดีใจลิงโลด เพราะเคาะลีฟะฮฺผู้เป็นที่รักของพวกเขาจะผ่านเมืองของพวกเขา พวกเขาจึงออกมาทำการต้อนรับท่านอิมาม อะลี (อ.) ขณะที่ม้าของท่านอิมาม อะลี (อ.) ได้วิ่งไปตามเส้นทางพวกเขาก็ได้เริ่มวิ่งตามกันไปเคียงคู่กับม้าของท่านอิมาม (อ.) เมื่อเห็นดังนั้นท่านอิมาม อะลี (อ.) จึงหยุดม้า และเรียกมาถามว่า “ ทำไมพวกเจ้าจึงวิ่งตาม นี่พวกเจ้ากำลังทำอะไรกัน”
พวกเขาตอบว่า  นี่เป็นการให้เกียรติอย่างหนึ่ง ซึ่งเราจะกระทำต่อผู้ปกครอง และบุคคลที่เราให้เกียรติเขา ซึ่งเป็นหนึ่งจากมารยาท และประเพณี ที่กระทำกันในหมู่พวกเราเป็นธรรมดาอยู่เสมอ”
อิมาม (อ.) การกระทำอันนี้จะทำให้เจ้าเหน็ดเหนื่อยบนโลกดุนยานี้ และจะสร้างความทุกข์ยากในอาคิเราะฮฺ (โลกหน้า) จงละทิ้งการกระทำอันต่ำต้อยนี้ และการกระทำอื่นๆ ที่คล้ายคลึงนี้เสีย ส่วนมากแล้วการกระทำสิ่งนี้มิได้มีประโยชน์ และจะไม่ก่อคุณประโยชน์อันใดเลยแม้แต่น้อย” [1]

[1] นะฮฺญุลบะลาเฆาะฮฺ กาลิมาตุเกาะซอร ลำดับที่ 37

Common title

View

การวิ่งเคียงคู่กันไปกับเคาะลิฟะฮฺ

ในช่วงระยะเวลานั้น เมืองกูฟะฮฺ คือศูนย์กลางที่เข้มแข็งในการปกครองของอิสลามทุกๆ อาณาจักรที่กว้างขวางอยู่ภายใต้การปกครองของอิสลามในช่วงนั้นยกเว้นแถบซีเรีย ทุกสายตาคอยเฝ้ามองว่าจะมีคำสั่งอะไรหรือการตัดสินใจใดๆ จะออกมาจากเมืองนั้น (กูฟะฮฺ) แต่เพียงเมืองเดียว
และนอกเมืองนี้มีชายสองคน คนหนึ่งเป็นมุสลิม และอีกคนเป็นชาวกีตาบ (ยาฮูดีย์ หรือ มาซีฮี หรือ บูชาไฟ) วันหนึ่งเขาทั้งสองได้มาพบกันบนเส้นทางหนึ่งทั้งสองจึงได้ถามจุดหมายซึ่งกันและกัน หลังจากนั้นก็รู้ว่าชาวมุสลิมกำลังเดินทางไปกูฟะฮฺ และชายผู้นั้นก็กำลังจะไปแถวชานเมืองกูฟะฮฺ เช่นเดียวกัน เขาทั้งสองจึงตกลงใจที่จะเดินทางร่วมกัน และได้พูดคุยกันไปตลอดทาง
เขาทั้งสองได้พูดคุยกันอย่างสนิทสนมในเรื่องต่างๆ มากมาย และเมื่อเดินทางมาถึงทางสองแพร่ง ชายชาวกิตาบรู้สึกแปลกใจอย่างมากที่เห็นเพื่อนมุสลิมของเขาไม่ได้แยกทางไปอีกทางหนึ่ง        ซึ่งมันเป็นเส้นทางไปเมืองกูฟะฮฺแต่ในขณะเดียวกันเขาได้เดินมาพร้อมกับเขาตามเส้นทางของเขา เขาจึงถามขึ้นว่า
ชาวกิตาบ  “เจ้ามิได้บอกข้าหรือว่า เจ้าจะไปเมืองกูฟะฮฺ
ชาวมุสลิม   “ใช่ ทำไมหรือ”
ชาวกิตาบ   “แล้วทำไมถึงมาทางนี้ล่ะ   ทางไปกูฟะฮฺนั้นอยู่อีกทางหนึ่ง”
ชาวมุสลิม:   “ฉันรู้ดีแต่ฉันต้องการที่จะมาส่งท่าน เนื่องด้วยท่านศาสดา (ซ็อล ฯ) ของเราเคยปรารภว่า “คราใดก็ตามที่บุคคลสองคนได้ร่วมเดินทางกันและพูดคุยร่วมกัน เขาทั้งสองมีสิทธิอันชอบธรรมซึ่งกันและกัน” และขณะนี้ท่านมีสิทธิเหนือฉันแล้ว ด้วยสิทธิที่ท่านมีต่อฉันนี้ ฉันต้องการจะเดินมาส่งท่านสักนิด แล้วฉันจะกลับตามเส้นทางเดิมของฉันภายหลัง”
ชาวกิตาบ : “โอ้ โฮ! ศาสดาของเจ้ามีพละกำลังที่ซึมซาบอยู่ในหมู่ประชาชนถึงเพียงนี้เลยหรือ ด้วยเหตุนี้เอง ศาสนาของเขาจึงแพร่หลายไปทั่วอย่างรวดเร็ว แน่นอน ด้วยจริยธรรมอันทรงเกียรติของเขาอันนี้แหละ”
ความประหลาดใจและสรรเสริญของชายชาวกิตาบผู้นั้นได้ไปสู่จุดหนึ่ง ในขณะนั้นเองเขาจึงรู้ว่าเพื่อนของเขาผู้นี้คือ  เคาะลีฟะฮฺ ในสมัยนั้นของบรรดามุสลิม อะลี บุตร อาบีฏอลิบ (อ.) และต่อมาไม่นานชายผู้นั้นก็ได้เข้ารับอิสลาม และต่อมาภายหลังได้ถูกจัดให้เป็นเซาะฮาบะฮฺผู้ศรัทธาที่เสียสละของท่านอิมาม อะลี (อ.)[1]

[1] อุซูลกาฟีย์ เล่ม 2 บาบฮุซนุซเซาะฮาบะฮฺ วะ ฮักกุซซอฮิบฟิลซะฟัร หน้า 670

ชาวมุสลิม และชาวอะฮลุกีตาบ

คาราวานหนึ่งซึ่งกำลังมุ่งไปยังมักกะ เมื่อได้เดินทางมาถึงเมืองมะดีนะฮฺ จึงได้ทำการหยุดพัก ต่อมาไม่นาน ก็ออกเดินทางสู่เมืองมักกะฮฺ
บนเส้นทางระหว่างมะดีนะฮฺ กับ มักกะฮฺ  กองคาราวานได้พบกับชายผู้หนึ่งในบ้านหลังหนึ่งซึ่งรู้จักกัน ในขณะที่พูดจาทักทายกันอยู่นั้น ชายผู้นี้ได้เหลือบไปเห็นบุคคลหนึ่งซึ่งอยู่ท่ามกลางพวกเขา (กองคาราวาน)  และมีใบหน้าแห่งผู้ศรัทธาที่สูงส่ง กับมีความยำเกรงสำแดงให้เห็นกำลังขะมักเขม้นกระวีกระวาด อยู่กับการงานต่างๆ ที่กองคาราวานมีความจำเป็น ในพริบตาแรกเขารู้จักบุคคลนั้นทันที เขาจึงถามชาวกองคาราวานอย่างประหลาดใจว่า ชายผู้ที่เขากำลังทำงานอย่างแข็งขันอยู่นั้น พวกเจ้ารู้จักเขาหรือไม่   พวกเขาตอบว่า  ไม่  เราไม่รู้จักเขาเลย เขาได้เข้ามาร่วมกับเราในเมืองมะดีนะฮฺ แต่ดูแล้วเขาคือชายผู้ซึ่งผู้มีความยำเกรง และศรัทธาสูงยิ่ง เรามิได้ขอร้องให้เขามาทำงานต่างๆ ให้แก่เรา แต่เขามีความสมัครใจที่จะร่วมทำงานกับผู้อื่น และช่วยเหลือผู้อื่น
ถ้าอย่างนั้นพวกเจ้าไม่รู้จักเขาจริงๆ   ถ้าหากพวกเจ้ารู้จักเขาพวกเจ้าจะไม่ทะลึ่งเสียมารยาทแบบนี้ และไม่มีวันที่พวกเจ้าจะยอมให้เขาเป็นคนรับใช้กระทำกิจการต่างๆ ของพวกเจ้าดอก
ชาวคาราวาน  “แล้วเขาคือใครกันละ”
ชายผู้นั้น  “เขาคือ อะลี บุตร ฮุซ็ยนฺ ซัยนุล อาบีดีน (อ.)  (อิมามที่สี่)”
ทุกคนในกองคาราวานลุกขึ้นยืนกันอย่างโกลาหล และปฏิบัติการขออภัยโทษด้วยการเข้าไปจูบมือเท้าของท่านอิมาม (อ.) ในขณะเดียวกันพวกเขาก็พูดในเชิงกล่าวตำหนิตนเองขึ้นว่า “นี่มันอะไรกันทำไมท่านจึงทำกับพวกเราแบบนี้ ขออัลลอฮ อย่าให้เป็นเช่นนั้น มาตรว่าเราได้กระทำในสิ่งที่มิบังควรต่อท่านขึ้นมา เราจะถูกตราหน้าว่าคือผู้กระทำผิดบาปอันใหญ่หลวงทีเดียว
อิมาม (อ.) “ฉันได้เลือกสรรที่จะร่วมเดินทางกับพวกท่านเพราะฉันรู้ดีว่าพวกท่านไม่รู้จักฉัน เพราะว่าบางครั้งที่ฉันเดินทางร่วมกับบุคคลที่เขารู้จักฉันได้ดีพวกเขาจะปฏิบัติต่อฉันอย่างเมตตาอ่อนน้อม เป็นเพราะฉันคือผู้คนจากครอบครัวท่านศาสดา (ซ็อล ฯ) และเขาจะไม่ปล่อยให้ฉันมีหน้าที่อันใดเลยในการรับใช้หรือปฏิบัติภารกิจการงาน ด้วยเหตุนี้ฉันจึงต้องเลือกผู้ร่วมเดินทางที่พวกเขาไม่รู้จักฉัน และฉันจะไม่แนะนำตัวให้พวกเขาได้รู้จัก เพื่อที่ฉันจักได้รับใช้ และทำงานอย่างสบาย” [1]

[1] บิฮารุลอันวาร เล่ม 11 หน้า 21

กองคาราวานที่กำลังเดินทางไปพิธีฮัจญฺ

ในขณะที่ท่านศาสดา (ซ็อล) และเหล่าเซาะฮาบะฮฺ รวมทั้งผู้ช่วยเหลือของท่านได้ทำการหยุดพักระหว่างทาง และทุกคนก็ได้ช่วยกันยกข้าวของลงวางบนพื้นดินพวกเขาจึงตัดสินใจที่จะเชือดแพะตัวหนึ่งเพื่อตระเตรียมเป็นอาหาร หนึ่งจากบุคคลเหล่านั้นกล่าวว่า “ ฉันขอเชือดมันเอง” อีกคนกล่าวว่า “ฉันอาสาถลกหนังมัน” คนที่สามกล่าวว่า “ ฉันรับอาสาปรุงอาหารเอง” คนที่สี่  และคนที่ห้า ต่างก็รับผิดชอบกันไปคนละอย่าง
ท่านศาสดา (ซ็อล ฯ) “ฉันจะเป็นคนไปเก็บฟืนในทะเลทรายเพื่อปรุงอาหาร”
ทุกคน  “โอ้ ท่านรอซูลุลลอฮ (ซ็อล ฯ) ท่านไม่ต้องลำบากหรอก ท่านพักผ่อนให้สบายเถิด ด้วยความภาคภูมิใจของเราเรายินดีทำทุกสิ่งทุกอย่างด้วยตัวของพวกเราเอง”
ท่านศาสดา (ซ็อล ฯ)  “ฉันรู้ว่าพวกเจ้ายินดีทีจะกระทำทุกสิ่งทุกอย่าง แต่อัลลอฮ (ซบ.) ไม่ทรงพึงพระทัยที่จะมองบ่าวของพระองค์ในสภาพที่แตกต่างกัน ระหว่างบ่าวของพระองค์ทุกคน ซึ่งเขาคิดว่าตัวของเขานั้นมีความเด่นกว่าผู้อื่น “
ดังนั้น ท่านศาสดา (ซ็อล ฯ) จึงมุ่งสู่ทะเลทรายเพื่อทำการรวบรวมฟืนมาปรุงอาหาร[1]

[1] กุฮฺลุลบะซัร มุฮัดดัสกุมมี หน้า 69

อาหารโดยส่วนรวม (รับประทานร่วมกันเป็นหมู่)

ชายผู้หนึ่งซึ่งเพิ่งเดินทางกลับจากการทำพิธีฮัจญฺ เขาได้เล่าเรื่องราวต่างๆ ในการเดินทาง และผู้ร่วมเดินทางทุกคนแด่ท่านอิมาม ซอดิก (อ.) โดยเฉพาะเขาได้ยกย่องชมเชยผู้ร่วมเดินทางของเขาผู้หนึ่งว่าเป็นชายที่มีเกียรติอย่างสูงเรารู้สึกภูมิใจมากที่ได้มีผู้ร่วมเดินทางเยี่ยงชายประเสริฐผู้นี้ ตั้งแต่แรกเริ่มจนจบสิ้นการเดินทางเขาจะหมกมุ่นอยู่กับการเคารพภักดีต่อพระเจ้าอยู่อย่างสม่ำเสมอ เช่นเมื่อเราได้หยุดพักอยู่ในบ้านหลังหนึ่ง หลังจากที่เขาได้เข้าไปในบ้านหลังนั้น ทันทีทันใดเขาได้มุ่งไปยังมุมหนึ่ง และได้ปูผ้าซะญะดะฮฺออก และหมกมุ่นอยู่กันการอิบาดัตของเขา
อิมาม  “แล้วผู้ใดคอยปฏิบัติภารกิจต่างๆ ของเขา  และผู้ใดที่คอยดูแลสัตว์ที่ใช้เป็นพาหนะของเขาเล่า
ชายผู้นั้น  “ภารกิจต่างๆ ของเขานั้นตกอยู่กับเราด้วยความภาคภูมิใจของเรา เขาเพียงแต่อยู่กับการงานที่ประเสริฐของเขา เขามิได้เข้ามายุ่งเกี่ยวกันการงานนั้นเลย”
อิมาม “ดังนั้นพวกท่านทุกคนประเสริฐและมีเกียรติกว่าชายผู้นั้นซะอีก”[1]

[1] กุฮฺลุลบะซัร มุฮัดดัสกุมมี หน้า 69

ผู้ร่วมเดินทางไปทำฮัจญฺ

ร่วมหลายชั่วโมงที่กองคาราวานได้ออกเดินทางมาความเหน็ดเหนื่อยได้แผ่กระจายไปทั่วรวมทั้งผู้ขี่และสัตว์ที่ใช้เป็นพาหนะ ดังนั้นเมื่อถึงบ้านหลังหนึ่งซึ่งมีบ่อน้ำอยู่ทุกคนจึงหยุดพัก ท่านศาสดา (ซ็อล ฯ) ซึ่งร่วมเดินทางมากับกองคาราวานนี้ด้วย ท่านได้ทำให้อูฐคุกเข่าและลงจากหลังอูฐ สิ่งแรกที่ทุกคนจักต้องกระทำในความคิดของทุกคนแล้วคือการพาตัวเองให้ไปถึงยังบ่อน้ำโดยเร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้  และดื่มมัน    หลังจากนั้นก็เตรียมตัวทำวุฎุ  เพื่อการนมาซ
ท่านศาสดา (ซ็อล ฯ) หลังจากที่ลงจากหลังอูฐแล้วก็ได้มุ่งไปสู่บ่อน้ำ แต่หลังจากผ่านไปไม่กี่ย่างก้าวท่านก็หันหลังกลับมาที่อูฐโดยมิได้พูดสิ่งใดเลย บรรดาศอฮาบะฮฺและผู้ช่วยเหลือทุกคนแปลกใจ และกล่าวแก่ตนเองว่า การที่ได้หยุดพักที่นี่มิได้เป็นการพึงใจของท่าน ศาสดา (ซ็อล ฯ) ดอกหรือ  และท่าน  (ซ็อล ฯ) จะออกคำสั่งให้ออกคำเดินทางต่อกระนั้นหรือ  ทุกสายตาจ้องมอง และทุกหูคอยฟังคำสั่งจากท่านศาสดา (ซ็อล ฯ) ทุกคนยิ่งแปลกใจยิ่งขึ้นเมื่อท่าน (ซ็อล ฯ) ได้เดินไปยังอูฐของท่าน และหยิบเครื่องมือผูกมัดเข่าของอูฐ และทำการมัดเข่าของมันเมื่อเสร็จแล้วท่านจึงได้เดินไปยังบ่อน้ำ
เสียงถามกันต่างๆ นานา ดังขึ้น โอ้ ท่านรอซูลุลลอฮ (ซ็อล ฯ) ทำไมท่านจึงไม่สั่งพวกเราให้ปฏิบัติการงานนี้แด่ท่านเล่า  ทำไมท่านจึงทำด้วยตนเองเราพร้อมและยินดีรับใช้ท่านเสมอ”
ท่านศาสดา (ซ็อล ฯ) ได้ตอบแก่พวกเขาว่า  จงอย่าขอความช่วยเหลือจากผู้อื่น ในการงานของตนเอง แม้กระทั่งเศษไม้อันหนึ่งของแปรงสีฟัน[1]

[1] กุฮฺลุลบะซัร มุฮัดดัสกุมมี หน้า 69

เรื่องเล่า

Articles