Author

Common title

View

HZ. ZEYNEB’İN (S.A) ŞAHSİYETİ VE FAZİLETLERİ

Veliyy-i Emr’in Diliyle Fıtır Bayramı

Veliyy-i Fakih Ayetullah uzma Seyyid Ali Hamaney’in çeşitli ortamlarda Fıtır Bayramı hakkındaki fıkhi, ibadi, manevi ve siyasi konuşmalarından bir kesit derledik.
Fıtır Bayramı Akşamı
Fitriye o ayın son günü güneşin batmasıyla – Yani Fıtır Bayramı Akşamı- mükellefin boynuna gelir ve bayram namazına katılacaklar için bayram namazını kılmadan önce onu ayırması ihtiyattır. Örneğin eğer bu akşam boynunuza ne kadar geldiğini hesaplar ve o
miktarı bir kenara ayırırsanız, sabah olduğunda bayram namazına gitmeden önce onu müstahak olan kişiye vermeniz en üstün olanıdır. Elbette o anda eda edemezseniz, bayram namazından sonra da vermeniz de bir sakınca yoktur.
Faziletli Fıtır Bayramı Namazı
Çok faziletli bir namazdır. Bu namazda dua, yakarış, göz yaşı ve Allah’a  teveccüh vardır. Fıtır bayramı namazı güzel bir namazdır… tüm ibadetler bizim terbiye olmamız ve ilerlememiz içindir.
Fıtır Bayramı
Ramazan ayı tüm azamet, keramet ve rahmet yağdıran fezasıyla sona erdi. Tüm dünyadaki müslüman halklar bu ayda orucun bereketiyle tevessül, dua, zikir, Kur’an tilavetiyle kalp ve canlarını daha da nurlaştırarak Allah’a daha da yaklaştılar.
Fıtır Bayramı İslami münasebetlerin en azametlilerinden biridir. İslam dünyası bayram gününü hakiki bayram manasında yerine getirmektedirler ve bu İslam’ın, İslam ümmeti için istediği şeydir. Allah Teâlâ bugünü İslam ümmeti için bayram karar kılmıştır ve onları bu bayrama layık görmüştür…
Bizler bu ilahi hediyeden istifade edelim, kalplerinize marifet nurunu yol verip, tövbe edelim. Eğer marifet alemi ve ilahi muhabbeti kalplerimize açarsak ve içimizi nurani edersek bir çok dünyevi karanlıklar ve giriftarlıklar hallolacaktır. Çünkü insanın kalbi iyilik ve kötülüklerin kaynağıdır.
Fıtır Bayramı, mükafat alma ve Ramazan Ayından sonra ilahi rahmeti görme günüdür
Fıtır Bayramı, mükafat alma ve Ramazan Ayından sonra ilahi rahmeti görme günüdür. Allah’a hamd olsun ki sabır ayı olan Ramazan Ayını afiyetle geçirdik. Allah Teâlâ sizleri dua, zikir, münacat, tevessül ve huşu ile farizeleri yerine getirmenizi muvaffak kıldı.
Bugün inşallah Allah Teâlâ mükafatlarınızı verir… Ramazan Ayının dersini yıl dönümü için alalım, bu Allah’ın bize verdiği en büyük mükafatıdır. Rahmet, rıza, kabul, afv ve afiyeti Allah Teâlâ’dan isteyelim. Bu hakikatte gerçek bayramdır.
Fıtır Bayramı, manevi ve uluslararası bir merasimdir
Fıtır Bayramının şayet en önemli bariz özelliği manevi ve uluslararası bir program olmasıdır. Fıtır Bayramı Namazının Kunut Duasında şöyle diyoruz:
[اسئلک بحق هذا الیوم الذی جعلته للمسلمین عیدا و لمحمداً صلی الله علیه و آله ذخراً و شرفاً و کرامه و مزیدا]
(Allah’ım! Müslümanlar için bayram ve Muhammed (Allah Ona ve Ehl-i Beyti’ne rahmet etsin) için birikim, şeref ve artış vesilesi kıldığın bu gün hakkına senden diliyorum…)
Tüm müslümanların bayramı, tarih boyunca tükenmeyen İslam ve İslam Peygamberinin şeref kaynağı ve izzetinin birikimi. Bu gözle bu bayrama bakalım.
Bugün İslam ümmeti bu birikime ihtiyaç duymaktadır. Bu birikimden müslümanlar iki şey almalıdır. Birincisi müslümanlar arası vahdet ve yakınlaşma ve ikincisi İslam dünyasında maneviyata teveccüh etmek. Tekamül ve gelişmeye yönelik bu iki şey, İslam dünyasında darbe almıştır.
ABNA.İR

 Veliyy-i Emr’in Diliyle Fıtır Bayramı

Şia'nın bu sorularına kimse cevap veremiyor...

Bir çift sözüm var dostlar!
Musa Ayaztekin
Gönül erbabının özlem ve hasretle beklediği günlere yavaş yavaş yaklaşmaktayız. Mübarek üç aylar… Büyük üstatlar ahlak derslerinde bazen şöyle bir tabirde bulunur: Nice kimseler vardır namaz niyaz ehlidir ancak bir sonraki namaz vaktinin girmesini hiç istemezler. Yani sadece bir vazife ve o vazifenin ifasıdır onun için söz konusu olan.
Ancak buna karşılık nice kimseler de vardır ki bir sonraki namaz vaktinin girmesi için hasret çekerler. Yatsı namazından sonra teheccüt vaktinin girmesi için sabırsızlanırlar. Sabah vaktinin girmesi için tahammülsüzlük gösterirler.
İşte bu nedenle diyorum gönül erbabının özlemi var diye. Kimileri yine söylenmeye başlayacak yine mi geldi şu mübarek ay!!! Kimileri on bir ay boyunca gündemde olmayan hastalıklarının esiri olacak yine ve…
Ne hikmetse zahmetsizce cennetin parsellenip bize sunulmasını beklemekteyiz. Unutuyoruz sanki Fahr-i Kâinat Hz. Hatemul Enbiya’nın “cennet zahmetlerle çevrilidir” hadis-i şerifini.
Neyse meramım bu değil aslında, bu satırlarda gönül erbabına hitap etme arzusundayım bu defa. Umarım önce bu fakire bir hatırlama okuyanlara hatırlatma olur ümidiyle.
Özlem ve hasretle yolu beklenen günlere bir hazırlık aşaması olur. Ve yine umarım ki hakirin kıyamet zahiresi olur.
Kuran-ı Kerim Bakara suresinde Kitab’ın (Kuran) muttakiler için bir hidayet olduğundan bahseder. Bu, Bakara suresinin ikinci ayetidir. Hemen sonraki ayetlerinde ise muttakilerin sıfatlarını sıralamakta ve muttakileri bekleyen büyük mükâfattan yani felah ve necattan bahsetmektedir.
Kimdir muttaki olanlar? Allah (c.c) muttakiler için tam beş tane sıfat saymıştır.
1- Gayba inanırlar.
2- Namazlarını kılarlar.
3- Allah’ın verdiklerinden infak ederler.
4- Kuran ve önceki kitaplara iman ederler.
5- Ahirete yakinleri vardır.
Dikkat edilecek olursa Allah (c.c) bu sıfatları sayarken ahiret hususunda ahirete yakinleri vardır diye buyurmaktadır.
Eğer Hz. Ali (aleyisselam)’ın insanlar arasında yakin kadar az dağıtılan hiçbir şey yoktur minvalindeki hadisini hatırlayacak olursak bu konunun ne kadar önemli ve öncelikli olacağı gözümüzde tecessüm edecektir. Zira bu beş sıfata sahip olanlar Rablerinden bir hidayet üzeredirler ve kıyamet günü kurtuluş ve felaha ulaşanlar da ancak bunlardır.
Bu nedenle gönül erbabının hasretinde olduğu ve o günleri görme arzusunu yaşadığı bu günlerde mübarek üç aylara fikirsel ve ruhsal hazırlık olması ümidiyle kısaca yakin bahsini, hadisler ışığında incelemek istiyorum.
Nakledeceğim üç tane hadis-i şerif Mizan’ul Hikmet’ten seçmeler adlı eserden alınmıştır. İmam Ali (Aleyhisselam) İslam’ı şöyle tarif ediyor: “İslam, teslim olmaktır. Teslim olmak, yakin etmektir. Yakin etmek, tasdik etmektir. Tasdik etmek, ikrar etmektir.
İkrar etmek, eda etmektir. Eda etmek ise amel etmektir.” İnandığın şeyi tasdik etmek, ikrar etmek, onun hakkını eda etmek ve ona göre yaşamak, amel etmek istiyorsan öncelikle yakin etmen gerekmektedir.
Aklı başında olan hiç kimse ayranım ekşi demez. Herkes cennet ister. En iyi kul benim demese de iyi kullar arasında olduğunu iddia eder. Ancak kuru iddia hiçbir anlam ifade etmez. İddianın ispatlanması gerek. Belki de konuşunca mangalda kül bırakmamak enaniyetimizin bir ürünüdür ve dolayısıyla her güzel şeyin bizde olduğunu iddia etmekteyiz.
Konu yakin ve onun kazandırdıkları olunca olanca gücümüzle ben de yakin ehliyim demekteyiz. Ancak bana sorarsanız soruyu ehline sormamız daha mantıklı ve daha doğru olur. Gelin yakin ehlini Hz. Hatem’ul Enbiya’dan soralım ve kimmiş bu yakin ehli öğrenelim.
Hz. Hatem’ul Enbiya (Allah’ın salat ve selamı Onun ve Ehl-i Beyt’inin üzerine olsun) şöyle buyuruyor: “Yakin sahibi olanların altı tane sıfatı vardır.
1- Allah'ın hakkaniyetine yakin eder ve O’na iman eder.
2- Ölümün hak olduğuna yakin eder ve ona karşı hazırlıklı olur.
3- Yeniden dirileceğine yakin eder o gün rezil edilmekten çekinir.
4- Cennetin hak olduğuna yakin eder ve ona iştiyak duyar.
5- Cehennemin hak olduğuna yakin eder ve ondan kurtulmak için elinden gelen her şeyi yapar.
6- Hesabın hak olduğuna yakin eder ve kendi nefsini hesaba çeker.”
Yukarıdaki hadis-i şerifi naklettikten sonra üzerinde hiçbir yorum yapmaya gerek olmayacak kadar açık ve net olduğunu düşünüyorum. Özellikle altıncı sıfat taşı gediğine koymuş zaten.
Bu yazımda inanç sahibi olmayanlarla işim yok. Sözüm gönül erbabına ve inanç sahibi kimselere. Bizi bedbaht yapan, uhrevi hayatımızı yerle bir eden ve yarınlarımızı karartan yegâne şey arzu ve heveslerimizdir.
Arzu ve heveslerimiz ne kadar çok olursa, evliya ve Allah velilerinin köşe bucak kaçtığı bu dünya ile olan bağlarımız bir o kadar kök salar ve bizleri kör eder. Hâlbuki bu dünya bir varmış bir yokmuş diye başlayan bir masal ve öyküden ibarettir. Her masal ve öykünün bir son noktası olduğu gibi bu dünya yaşantısının da bir sonu vardır.
Masal bittiğinde hikâyenin içinde kaybolanlar nasıl gerçek hayata dönüyorsa biz de bir gün gerçek hayata gözlerimizi açacağız. Artık masaldaki figüranlar ve sahneler yerini acı gerçeklere bırakmıştır. Bir anlık öyküsel mutluluktan sonra yine hayatın acı gerçekleri karşımızda duruyor.
İşte böyle bir gaflete düşmemek, düşmüşsek masallar ülkesinin esiri olmamış Muttakilerin İmamı Hz. Ali (Aleyhisselam)’ın şu uyarısıyla sözlerimi bitiriyorum.
Hz. Ali (Aleyhisselam) şöyle buyuruyor:
“Kim sevdiklerinden ayrılacağına, toprakta meskûn olacağına, hesap vereceğine, yarın şunları yapacağım deyip yarına çıkıp çıkmayacağına ve (yarın kıyamet günü) daha önce amel ettiklerine muhtaç olacağına yakin ederse arzularını azaltıp amellerini çoğaltmak için olanca gücüyle çalışmalıdır.”

Bir çift sözüm var dostlar!

İlginç Bir Münazara ve Alınması Gereken Dersler
Musa Ayaztekin
İmam Sadık (a.s) ve Ebu Hanife’nin yaşadıkları zamandı. Ebu Hanife Kufe mescidinde oturmuş öğrencilerine ders anlatıyordu.
İmam Sadık’ın (a.s) zeki öğrencilerinden Fazzal b. Hasan adında birisi arkadaşlarından birisiyle dolaşıyordu. Bu sırada yolları bu mescide düştü.
Bir grup Ebu Hanife’nin etrafını sarmış Ebu Hanife’nin verdiği dersi dinlemekteydiler. Fazzal arkadaşına şöyle dedi: Ebu Hanife’yi Şia mezhebini kabul etmeye mecbur kılana kadar buradan gitmeyeceğim.
Bu nedenle Ebu Hanife’nin ders meclisine katılmak üzere oraya doğru hareket ettiler. Ebu Hanife’nin öğrencilerinin yanına oturdular. İşte bu sırada kendi münazara ve sorularına aşağıdaki tertiple başladı:
Fazzal:Ey önder! Benim kendimden büyük bir kardeşim var.[1] Ama kendisi Şia mezhebine mensup birisidir. Onu kendi mezhebime sokabilmek için
Ebu Bekir’in üstünlüğünü anlatan bir sürü delil sunuyorum ama onların hiç birini kabul etmiyor. Şimdi sizden yardım istiyorum.
Ebu Bekir ve Ömer’in Ali’ye olan üstünlüğünün delillerini söyleyebilir misin? Böylece bunları kardeşime anlatarak onu ikna edebilirim.
Ebu Hanife: Kardeşine söyle ki sen nasıl Ali’yi Ebu Bekir ve Ömer’den üstün tutabilirsin?! Savaşlarda Ebu Bekir ve Ömer Peygamber’in huzurunda oturmuşken Peygamber Ali’yi cepheye gönderirdi.
Bunun kendisi Peygamber’in onları daha çok sevdiğine ve onların canını korumaya dikkat ettiğine delildir.
Fazzal: Tesadüfen ben de aynı konuyu kardeşime hatırlattım. Ama o buna karşı şöyle bir cevap verdi: Kuran’a mutabık olması hasebiyle cihat meydanına giden Ali daha üstündür. Zira Kuran’da şöyle okuyoruz:
وفضل الله المجاهدين علي القاعدين اجرأ عظيمأ
“Allah mücahitleri, oturanlardan çok büyük bir ecirle üstün kılmıştır.”[2]
Ebu Hanife: Kardeşine de ki: Nasıl Ali’yi o ikisinden üstün bilebilirsin hâlbuki o ikisi Peygamber’in kabri yanında defnedilmişlerdir. Ama Ali’nin kabri Peygamber’in kabrinden fersahlarca uzaktadır. Bu durum onların makam, iftihar ve faziletleri için yeterli bir delildir.
Fazzal: Şu tesadüfe bakın, aynı delili ben de kardeşime söyledim ama o bana cevaben şöyle dedi: Allah Kuran’da şöyle buyurmaktadır:
لا تدخلوا بيوت النبي الا ان يؤذن لكم
“Peygamber’in evlerine ancak davet edildiğiniz zaman girin.”[3]
Şu nokta oldukça açıktır ki Peygamber’in kabri kendi şahsi malı olan evindedir ve kesin olarak Hz. Peygamber onlara böyle bir izin vermemiştir. Diğer taraftan varisleri böyle bir izin vermemiştir.
Ebu Hanife: Kardeşine de ki: Aişe ve Hafsa kocaları olan Peygamber’den alacakları olan mehirleri yerine Peygamber’in yerinden alarak kendi babalarına bağışladılar.
Fazzal: Aynı cevabı ben de ona dedim ama o bana şöyle dedi: Sen hiç Kuran okumadın mı? Allah Peygamberine şöyle buyuruyor:
يا ايها النبي انا احللنا ازواجك التي أتيتك اجورهن
“Ey Peygamber! Biz Mehirlerini verdiğin hanımlarını sana helal kıldık”[4]
Bu ayete göre Peygamber henüz hayatta iken bütün hanımlarının Mehirlerini ödemiştir.
Ebu Hanife: Aişe ve Hafsa her ikisi de Peygamberin hanımları idiler. Onlar kendilerine mirastan düşen pay kadar o evden aldılar ve kendi babalarına bağışladılar. Bu nedenle onların cenazesi de oraya defnedildiler.
Fazzal: Ben bu delili de kardeşime söyledim ama o bana şöyle cevap verdi: Siz Ehl-i Sünnet kardeşlerimiz Peygamberin kendi yakınları için miras bırakmadığına inanmaktasınız. Bu ana esas üzerine de Fedek bağını Hz. Fatıma’dan aldınız.
Diğer taraftan faraza Peygamberin miras bıraktığını kabul edersek bile Peygamber vefat ettiği zaman dokuz tane hanımı vardı.[5] Buna göre her birinin o evden alacakları miras miktarı sekizde birdir (1/8). Eğer evin sekizde birini (1/8) dokuza bölecek olursak her birine düşen miras miktarı ancak bir karış olur, enine boyuna bir insanın sığabileceği kadar büyük bir arazi değil.
Bu cevabı duyan Ebu Hanife ne yapacağını şaşırıp kaldı. Sinirli bir şekilde öğrencilerine dönerek şöyle dedi:
اخرجوا فانه رافضي ولا اخ له
Onu mescitten dışarı atın, çünkü onun kendisi Rafızî (Şii)’dir ve görünen o ki kardeşi de yoktur.[6]
[1]-Fazzal Şia idi ve kardeşi de yoktu. Ancak bu yöntemle münazara yolunu açmak ve hiçbir kısıtlamaya maruz kalmadan münazarayı devam ettirmek istiyordu.
[2]- Nisa/ 95
[3]- Ahzab/53
[4]- Ahzab/ 50
[5]- İsimleri şunlardır: Aişe, Hafsa, Ümmü Seleme, Ümmü Habibe, Zeyneb, Meymune, Safiye, Cuveyriye, Sude
[6]- Hazain-u Neraqi s. 109

İlginç Bir Münazara ve Alınması Gereken Dersler

&nbsp;

Kal-u Bela Âlemi

Musa Ayaztekin

Allah (c.c) A’raf suresinin sonlarında şöyle buyurmaktadır:

“Kıyamet gününde, biz bundan habersizdik demeyesiniz diye Rabbin Âdemoğullarından, onların bellerinden zürriyetlerini çıkardı, onları kendilerine şahit tuttu ve dedi ki: Ben sizin Rabbiniz değil miyim? (Onlar da): Evet (buna) şahit olduk, dediler. Yahut

“Daha önce babalarımız Allah'a ortak koştu, biz de onlardan sonra gelen bir nesildik (onların izinden gittik). Batıl işleyenlerin yüzünden bizi helak edecek misin?” dememeniz için (böyle yaptık). Belki inkârdan dönerler diye ayetleri böyle ayrıntılı bir şekilde açıklıyoruz.”

Kal-u Bela Âlemi Nerededir?

Allah'ın en önemli ayet ve nişanelerinden birisi insandır. Görünüm olarak küçük ve zayıf da olsa bütün yaratılış âleminin esrarı onda gizlidir. Buna göre kendisinde barındırdığı tüm kemallerle birlikte tanınmayan bir varlıktır.

Birçok bilgin, âlim ve sosyolog insan hakkında kitaplar yazmıştır. Ama hiç birisi Kuran, Peygamber ve Ehl-i Beyt İmamlarının bize tanıttığı gibi kesin ve net bir şekilde insanı ve onun yaşayıp geçirdiği âlemleri tanıtamamıştır. Onlar en güzel ve kolay şekilde gelişim ve tekâmül basamaklarını bize göstermiş ve beyan etmişlerdir.

İnsan varlık âlemine adım atmadan önce henüz zerreler halinde Allah onu Hz. Âdem’in zürriyetinden çıkarak bir ahit aldı. Yani Allah

Hz. Âdem’den kıyamet gününe kadar dünyaya gelecek tüm insanlardan Allah'ın birliği konusunda biat almıştır. Herkes kıyamet günü biz bu ahitleşmeden haberdar değildik dememeleri için meleklerin şahit olarak bulunduğu bir ortamda Allah'ın birlik ve beraberliğine ikrar etmiştir.

Soru

Eğer Allah tüm Müslüman ve kâfirlerden biat ve söz almışsa peki neden yeryüzünde kâfir var?

Bu sorunun cevabı iki önemli noktayı içinde barındırmaktadır.

İki Önemli Nokta

1-     Aile: İnsanlar ekonomi ve refahlarıyla ilgili konulara aşırı derecede yöneldiler. Tüm düşünce ve hayatları bu çerçeveye oturmuş durumda. Toplumdaki tekâmül ve hüviyetlerinin temelini oluşturan ailevi konulara içlerinden bir eğilim dahi olsa ya tamamen göz ardı etmiş ya da çok az önem vermektedir.

Doğru bir terbiyenin mevcut olmayışı, İslam’ın ahlaki değerlerinin uygulanmayışı bazen ailelerin dağılmasına neden olmaktadır. Hâlbuki aile ortamının ve sıcaklığının korunması ebeveynin görevidir. Allah da bu konuya işaret ederek şöyle buyuruyor: “Erkek veya kadın, mümin olarak kim iyi amel işlerse, onu mutlaka güzel bir hayat ile yaşatırız.”

Çocuğun sorumluluğu anne ve babanın uhdesindedir. Çünkü o ikisi çocuğun ilk öğretmenleridir. Hz. Resul-ü Ekrem (s.a.a) şöyle buyurmaktadır: “Yeni doğan her çocuk tertemiz bir fıtrat üzere doğar. Daha sonra anne ve babası onu Yahudi ya da Hıristiyan yapar.” Anne-babadan etkilenen çocuk temiz fıtratta doğmasına rağmen kâfir olur.

Dikkat edilmelidir ki anne-baba sözlü olarak çocuğu eğitip terbiye ettiklerinde bu eğitim davranış olarak pratikte dökülmediği sürece çocuklarda ters etki yapmaktadır. Çocuk anne-babanın kendisini bir şey yapması için zorladıklarını ama kendilerinin o şeyi yapmadıklarını gördüğü zaman iyiyle kötüyü ayırma gücünün az ya da

hiç olmamasından dolayı anne-babasının yapmadığı şeyin daha doğru olduğunu sanmaktadır. Aşırı derecede hurma yiyen bir çocuğu fazla yememesini söylemesi için Hz. Peygamber’in (s.a.a) huzuruna getirdiler. Peygamber yarına ertelenmesini söyledi. Ertesi gün çocuğu tekrar Hz. Peygamber’in (s.a.a) huzuruna getirdiler. Hz. Peygamber çok fazla hurma yememesini söyledi.

Sahabe şöyle söyledi: Ey Allah'ın Resulü! Neden bunu dün söylemedin?

Hz. Peygamber (s.a.a) cevaben şöyle buyurdu: “Dün kendim hurma yemiştim. Kendimin yaptığı bir şeyi men etmek istemedim.”

Evet! Çocuk, anne-babanın davranışlarını ileride sapkınlığa bile neden olsa kendisi için en iyi ve sağlıklı yol olarak kabul etmektedir. Allah (c.c) şöyle buyurmaktadır:

“Yahut "Daha önce babalarımız Allah'a ortak koştu, biz de onlardan sonra gelen bir nesildik (onların izinden gittik). Batıl işleyenlerin yüzünden bizi helak edecek misin?" demeyesiniz.”  Hz. Peygamber (s.a.a) de şöyle buyurmaktadır: “Evlatlarınızı terbiye edin. Siz onlardan sorumlusunuz.”

&nbsp;

2-     Toplum: Çocuk maneviyatı zayıf olan bir toplumda kendisine örnek olabilecek herhangi bir olgu bulamadığından mecburen maddi unsurlara sarılmakta ve yönelmektedir. Tüm ruhsal ve bedensel ihtiyaçlarını anne-babasının ona sağladığı maddi ve onun mahsulleriyle gidermektedir. Çocukların maddiyata olan eğilim ve bağlılıkları onlar için fıtri bir olaydır.

Fikirsel olarak din ve mektep ile ilgili konuları anlayabilecek kadar gelişmemişlerdir. Ama aynı çocuk bedensel ve ruhsal açıdan büyüdüğünde imanın etkisi onun fikir ve davranışlarında daha çok göze çarpmaktadır. Eğer imanın bu etkisi toplumda bulunmaz ve kendini tatmin edemezse doğal olarak maddiyat tarafına yönelecektir.

Hz. Peygamber (s.a.a.) Mekke’de kıyam edip kendi davetini aleni bir şekilde beyan edince gençler arasında büyük bir heyecan ve coşku ile karşılandı. Onlar, fıtratlarındaki din eğilimi nedeniyle Hz. Peygamber’in (s.a.a) etrafında toplanarak Hz. Peygamber’in (s.a.a) sözlerinden etkilendiler.

Bu durum, Müslüman gençler ile aileleri arasında şiddetli ihtilafların meydana gelmesine neden oldu. Hatta müşrikler bu ihtilafı Hz. Peygamber’in davasına yaptıkları itirazlardan birisi olarak kabul ettiler.

Kureyş Hz. Ebu Talib’in huzuruna gelerek şöyle dedi: Kardeşinin oğlu, ilahlarımıza hakaret ediyor. Gençlerimizi bizden uzaklaştırarak ihtilaflara ve dağılmalara sebep oldu.

Toplumun olumlu veya olumsuz her türlü davranış ve tepkisi çocuk üzerinde etki bırakmaktadır. Bu etkileşim aileden fazla olmasa da az olmadığı kesindir. Çünkü çocuk çeşitli çalkantıların yandığı topluma olgunlaşmaya başladığı daha doğrusu gençlik yıllarının başlangıcıdır. Bu yıllar sahih ve doğru bir hedef tayin edilmeden geçirilmektedir.

Eğer toplum ve camia genci sahih bir şekilde doyurup ikna etmez ise bu gencin yoldan sapması büyük bir olasılıktır. Gençlik yıllarındaki yaşantı taklitçilikten öteye geçmeyecektir. Kendisi için gelişim ve tekâmül olabilecek bir sosyal yaşantısı olmayacaktır.

Hal böyle olunca da taklitçilik onun için emsalleri ve akranları arasında aşağılık kompleksine düşmemesi için bir yol halini alacaktır.

Batı dünyasında gençlik cinsellik ve maddecilik anlayışı arasında kaybolmuştur. Gerçek kimliğini kaybetmiş durumdadır. Bu nedenle aileleri, gençlere yönelik programlar hazırlayan kimseler ve hükümetin ileri gelenleri gençlikteki maneviyat boşluğunu çeşitli eğlence merkezleri ya da kumarhaneler açıp sabahlara kadar oyalamakla doldurmaktadırlar.

Böyle yaparak gençlerin boş bir vakit bulmaları ve bu boşlukla da din ve mektep ile alakalı konularda araştırma yahut tefekkür etme fırsatını yok etmeyi planlamaktadırlar. Hâlbuki insanın fıtratında bir ilah arama, bir mabuda yönelme duygusu vardır.

Maneviyattan başka hiçbir şey bunun yerini tutamaz. “Sen yüzünü hanif olarak dine, Allah insanları hangi fıtrat üzere yaratmış ise ona çevir. Allah'ın yaratışında değişme yoktur. İşte dosdoğru din budur; fakat insanların çoğu bilmezler.”

Tertemiz Fıtrat

Dinin sürekliliği zaman ve insanlar bakımından değişkenlik göstermez. Yani insanlar yaşadıkları asır, zaman ve coğrafya bakımından muhtelif de olsalar sahip oldukları insanlık ve bir dine tabi olma bakımından ortak noktaya sahiptirler. Allah (c.c) onları öyle bir şekilde yaratmıştır ki fıtratları gereği bir dine tabi olma fikrine sahiptirler. “Sen yüzünü hanif olarak dine, Allah insanları hangi fıtrat üzere yaratmış ise ona çevir. Allah'ın yaratışında değişme yoktur.

İşte dosdoğru din budur; fakat insanların çoğu bilmezler.”  Bu ayet insanlar arasında bir dine ve mabuda tapma ihtiyacının olduğunu genel olarak ispatlamaktadır. İnsanın ezelde verdiği bir söz ve alınan bir ahit mevzusu da konunun dışında kalmaktadır.

Ama müfessirler alınan söz ve ahdin nicelik ve keyfiyeti hususunda bir takım sorular ileri sürmüşlerdir. Bu sorulara cevap aramak konumuzun dışına çıkmamıza neden olacağından sadece konuyu daha iyi anlayabilmek adına iki tanesine değineceğiz. Bu iki örnek müfessirlerin büyük bir çoğunluğunun ittifak ettiği noktalardır.

Bazı müfessirlerin görüşüne göre bu ahit (Kal-u Bela) Allah'ın Hz. Âdem’i yaratmasından sonra alındı. Allah bütün insanları Hz. Âdem’in sulbünden zerreler halinde çıkardı ve ezeli bir ahit alınmış oldu.

Bir takım rivayetlerde de şöyle nakledilir: Allah'ın kudreti sayesinde Hz. Âdem’in yaratıldığı çamurdaki zerreler şuur ve bilinç sahibi oldular. Muhatap alınacak hale geldiler. Allah şuur ve bilinç sahibi bu zerrelere “Ben sizin Rabbiniz değil miyim? diye sordu. Onlar da hep bir ağızdan: Evet Rabbimizsin dediler.

Kesin olan şu ki ister mümin olsun ister kâfir olsun Allah (c.c) her bir insandan ezelde bir ahit almıştır. Müfessirler ve ulema arasındaki ihtilaf, birkaç ihtimali geçmeyen şıklarıyla, bu ahdin nasıl alındığına dair olan bir ihtilaftır.

Hz. Ali ve Kal-u Bela Âlemi

Esbeğ b. Nebate İmam Ali’den şöyle naklediyor: İbn’ul Kevva Hz. Ali’nin yanına gelerek: Ey Müminlerin Emiri! Allah Hz. Musa’dan önce bir beşer ile konuştu mu? diye sordu.

İmam Ali (Aleyh'is Selam) şöyle buyurdu: Evet! Allah (c.c) ister iyi olsunlar ister kötü olsunlar tüm mahlûklarla konuşmuştur.

Bu cevap İbn’ul Kevva’ya oldukça ağır geldi. İmam Ali’nin (Aleyh'is Selam) ne demek istediğini anlayamadığından nasıl diye sordu.

İmam Ali (Aleyh'is Selam) şöyle buyurdu:

Sen hiç Allah'ın kelamını okumadın mı? Allah (c.c) Peygamberine şöyle buyurmuştur:  “Kıyamet gününde, biz bundan habersizdik demeyesiniz diye Rabbin Âdemoğullarından, onların bellerinden zürriyetlerini çıkardı, onları kendilerine şahit tuttu ve dedi ki: Ben sizin Rabbiniz değil miyim? (Onlar da): Evet (buna) şahit olduk, dediler. Yahut

“Daha önce babalarımız Allah'a ortak koştu, biz de onlardan sonra gelen bir nesildik (onların izinden gittik). Batıl işleyenlerin yüzünden bizi helak edecek misin?” dememeniz için (böyle yaptık). Belki inkârdan dönerler diye ayetleri böyle ayrıntılı bir şekilde açıklıyoruz.”

Ey İbn’ul Kevva! “Evet, şahit olduk” cümlesi insanların Allah'a verdikleri (c.c) cevaptır. Allah şöyle buyurmuştur: Benden başka ilah, benden başka mabud yoktur. Rahman ve rahim olan benim. Bunun karşısında insanlar itaat edeceklerine, Rab olarak edineceklerine, peygamberlere iman edeceklerine söz verdiler. İnsanlar bu sözleri verirken melekler de oradaydı ve hepsi şahit olduğundan şöyle dediler:

Ey insanoğlu! Kıyamet günü biz haberdar değildik demeyesiniz diye biz size şahit olduk.

Kâinattaki bütün varlıklar özellikle de insan ilk ve temiz fıtratı gereği âlemleri yaratan bir yaratıcıya şahittir. Herkes muktedir bir güç ve zatın varlığını hissetmektedir. Kendi tertemiz fıtratından da ilham alarak O’nun sonsuz azameti karşısında eğilmektedir. Her insanın içinde onu hakikati keşfetmeye davet eden gizli bir davetçi ve kuvvetli bir duygu vardır.

Bu hakikati keşfetme duygusu, bütün dinleri kendi çerçevesinde toparlayacak ilahi bir dinin olmasını gerektirmektedir. Allah (c.c) da bu konuya şöyle değinmiştir: “Allah nezdinde hak din İslam'dır”  Zira insanlığın saadet, refah ve onurunu koruyabilmek adına İslam dininin asırlar ve yüzyıllar boyunca baki kalması gerekmektedir.

Böylece Allah (c.c) Melekût âleminde bazı insanları diğerlerinden ayırarak kendi ilahlığına şahitlik etmelerini istedi. Hepsi birden şahitlik etti. Ezelde böyle bir ahdin alınmasın iki ana sebebi vardı. Biri gaflet diğeri de ata ve babalarının dinlerine körü körüne bağlanmak.

Hz. Âdem’in Allah (c.c) İle Konuşmaları

İmam Bakır (Aleyh'is Selam) şöyle buyurmaktadır: Allah (c.c) kendi ilahlığı ve bütün peygamberlerin nübüvvetleri için ahit almak üzere Hz. Âdem’in sulbünden insanları çıkardığı zaman peygamberler için ilk aldığı ahit Muhammed b. Abdullah (Allah'ın selamı O'na ve

Ehl-i Beyt'ine olsun) nübüvveti için aldığı ahitti. Daha sonra Allah (c.c) Hz. Âdem’e hitaben şöyle buyurdu: Ey Âdem! Bak ne görüyorsun? Hz. Âdem Melekut âlemine bakınca ezelden kıyamete kadar gelecek olan tüm evlatlarını gördü. Zerreler halinde gökyüzünü doldurmuşlardı.

Hz. Âdem şöyle dedi: İlahi! Ne kadar çok evladım var! Onları neden yarattın ve aldığın bu ahit nedir?

Allah (c.c) şöyle buyurdu: Bana ibadet etmeleri, bir ortak koşmamaları, gönderdiğim peygamberlere iman etmeleri ve tabi olmaları için yarattım ve ahit aldım.

Hz. Âdem: İlahi! Bu zerrelerin bazıları büyük bazıları ise küçük, bunun sebebi ne? Bazılarının nurları fazla bazılarının nurları az ve bazılarının da hiç nuru yok?

Allah: Onlar liyakat ve yeteneklerine göre yaratıldılar. Ama her halükarda tümü imtihana tabi tutulacaklar.

Hz. Âdem: İlahi! Bana konuşma izni veriyor musun?

Allah (c.c): Konuşabilirsin. Çünkü senin ruhun da bendendir.

Hz. Âdem: İlahi! Onların tümünü aynı şekilde yaratsaydın, hepsine eşit şekilde ömür ve bir tabiat ve zat verseydin daha iyi olmaz mıydı? Böyle olsaydı hiç birisi diğerine haksızlık etmez, aralarında kıskançlık, düşmanlık ve kin olmazdı. Daha doğrusu aralarında hiçbir ihtilaf vuku bulmazdı.

Allah (c.c) şöyle buyurdu: Ey Âdem! Sen benden aldığın ruh sayesinde konuşuyor  ve anlıyorsun. Ama cisminin ürünü olan noksanlıklardan dolayı hakikatini bilmediğin bir konuyu dile getiriyorsun. Hâlbuki benim her şeyi bilen ve hikmet sahibi Allah olduğumu biliyorsun.

Ben sahibi olduğum bilgi ve hikmet nedeniyle mahlûklar arasında ihtilaf meydana getirdim. Kendi irademle onların işlerini düzene koydum. Onlar benim takdir ve tedbirim doğrultusunda kendi varlıklarını devam ettirmektedirler.

Benim yaratmamda herhangi bir değişiklik olmaz. İnsanları ve cinleri bana ibadet etsinler diye yarattım. Cenneti, bana ibadet eden, emirlerime uyan ve peygamberlerime tabi olan kimseler için yarattım.

Cehennemi ise bana karşı kâfir olan, isyan edip günah işleyen ve peygamberlerime tabi olmayan kimseler için yarattım. Ben, sana ve evlatlarına ihtiyacım olmadığı halde sizi yarattım.

Sizleri imtihan etmek, dünyada hangilerinizin amelinin iyi hangilerinizin amelinin kötü olduğu malum olsun diye yarattım.

Bu nedenle dünya ve ahreti, hayat ve ölümü, itaat ve isyanı, cennet ve cehennemi yarattım.

Yine kendi ilmim ve takdirimle sima, beden, renk ve ömürleri muhtelif yarattım. Yine dünyadaki nasipleri, itaat ve isyanları arasında fark koydum.

Onlardan bazıları bedbaht, bazıları ise saadet ehli oldu. Bazıları kör, bazıları sağlıklı, bazılarını kısa boylu, bazıları uzun boyludur. Bazıları çirkin bazıları güzel, bazıları âlim bazıları cahildir. Bazıları fakir bazıları zengin, bazıları itaatkâr bazıları isyankârdır. Bazıları hasta bazıları sağlıklı, bazıları felçli bazıları ise sapasağlamdır.

Bunların tümü yaratılış gereğidir. Sahih ve sağlıklı olan kimse hasta ve sağlıklı olan kimseye bakmalı kendi sağlık ve sıhhati için şükretmelidir. Hasta olan kimse sağlıklı olan kimseye bakıp, kendisine şifa vermem için bana yönelmelidir. Gönderdiğim belalara sabredip karşılığında mükâfat almalıdır.

&nbsp;

Kal-u Bela Âlemi

Hz. Ali, Ahzap Sûresi'nin 33. âyeti uyarınca tertemiz kılınmış Ehl-i Beyt'in önderi.

Hz. Peygamber'den rivayet edilen hadisler gereğince, hakkı batıldan ayıran ölçü. Faziletini ve üstünlüğünü konu edinen âyet ve hadislerin haddi hesabı yok.

Ehl-i Sünnet âlimlerinden Ahmed b. Hanbel "Sahâbeden hiçbiri hakkında, Ali b. Ebî Talib'in faziletlerine dair bize ulaşan hadisler kadar hadis gelmemiştir" diyor.

Ehl-i Sünnet'in en önde gelen hadis âlimlerinden İmam Nesâî'nin, Hz. Ali'nin (a.s) faziletlerini konu edinen hadislerle ilgili "el-Hasâis" adlı eseri, hacminin küçüklüğüne karşılık, derinlikli içeriğiyle fincancı katırlarını epeyce ürkütmüş, günün Yezitlerini oldukça rahatsız etmiş olmalı ki, yazıldığı dönemde bile büyük fırtınalar koparmış, hatta yazarın hayatına mal olmuştur!

Bu kitap, söz konusu eserin hem Türkçeye çevirisini, hem de geniş bir biçimde yorumunu ihtiva eden tenkitli bir çalışmadır.

Number of volumes

Publish location

Publisher

Peygamberimizin Dilinden Hz. Ali (El Hasais Tercüme ve Şerhi)

<p data-start="277" data-end="572">İslam düşüncesinde hidayetin yaşayan örnekleri olan <em data-start="329" data-end="341">Ehl-i Beyt</em> (Peygamber’in Hanedanı), yalnızca tarihsel şahsiyetler değil; inanç, ahlak ve adaletin somutlaşmış hâlidir. Bu eser, okuyucuyu On Dört Masum’un (ʿa) nurani zinciriyle tanıştırarak, İslam’ın kalbine açılan güvenilir bir kapı sunar.</p>

<h3 data-start="574" data-end="594">About the Book</h3>
<p data-start="595" data-end="1165"><em data-start="595" data-end="619">EHL-İ BEYT’İ TANIYALIM</em>, On Dört Masum’un (ʿa) hayatlarını, konumlarını ve İslam’daki merkezi rollerini sade ve sistematik bir biçimde ele alan derleme bir eserdir. Kitap; Hz. Resûlullah’tan (peace be upon him and his Family) başlayarak Hz. Fâtıma (ʿa) ve On İki İmam’a (ʿa) uzanan silsileyi, her biri müstakil bir başlık altında tanıtır. Eserin özgün adı <em data-start="952" data-end="998">Muammaha-yi Çehardeh Masum (aleyhu’us-selam)</em> olup, bu Türkçe baskı titiz bir çeviri ve editoryal sürecin ürünüdür. Metin, tarihsel anlatım ile inanç esaslarını dengeleyerek okuyucuya güvenilir bir çerçeve sunar.</p>

<h3 data-start="1167" data-end="1195">What You Will Discover</h3>
<ul data-start="1196" data-end="1639">
 	<li data-start="1196" data-end="1273">
<p data-start="1198" data-end="1273"><em data-start="1198" data-end="1210">Ehl-i Beyt</em> kavramının İslam düşüncesindeki teolojik ve ahlaki anlamını.</p>
</li>
 	<li data-start="1274" data-end="1367">
<p data-start="1276" data-end="1367">On Dört Masum’un (ʿa) her birinin hayatından öne çıkan temel özellikleri ve misyonlarını.</p>
</li>
 	<li data-start="1368" data-end="1438">
<p data-start="1370" data-end="1438">İmamet anlayışının (ilahi rehberlik kurumu) Şii İslam’daki yerini.</p>
</li>
 	<li data-start="1439" data-end="1568">
<p data-start="1441" data-end="1568">Hz. Mehdî’nin (may God hasten his noble reappearance) <em data-start="1495" data-end="1503">gaybah</em> (okültasyon) ve <em data-start="1520" data-end="1529">intizar</em> (bekleyiş) kavramlarıyla ilişkisini.</p>
</li>
 	<li data-start="1569" data-end="1639">
<p data-start="1571" data-end="1639">Klasik kaynaklara dayanan, polemikten uzak ve öğretici bir anlatımı.</p>
</li>
</ul>
<h3 data-start="1641" data-end="1663">About the Author</h3>
<p data-start="1664" data-end="1984">Eser, Mahammed Hasan Muîniyan tarafından derlenmiş; Türkçeye Fahrettin Altan tarafından kazandırılmıştır. Editoryal çalışması Kadri Çelik tarafından yürütülen kitap, <em data-start="1830" data-end="1856">İmam Ali (ʿa) Müessesesi</em> tarafından yayımlanmıştır. Derleyici ve yayıncı kurum, <em data-start="1912" data-end="1924">Ehl-i Beyt</em> merkezli güvenilir dini literatür üretimiyle tanınmaktadır.</p>

<h3 data-start="1986" data-end="2013">Who Is This Book For?</h3>
<p data-start="2014" data-end="2199">Bu kitap, <em data-start="2024" data-end="2036">Ehl-i Beyt</em>’i (ʿa) sistemli biçimde tanımak isteyen genel okuyucular, gençler, eğitimciler ve temel Şii inançlarını sahih bir kaynaktan öğrenmek isteyen herkes için uygundur.</p>

Editor

Interpreter

Persian Title

Publication year

Publish number

Qr Code

Sect

Scholar

ISBN

Source

Translated

Translated Fields

is suggested

Rate

Votes

EHL-İ BEYT’İ TANIYALIM

<p data-start="350" data-end="660">İslam irfan geleneğinde hutbe, yalnızca sözlü bir hitap değil; inancın, ahlâkın ve hakikat bilgisinin cemaatle paylaşıldığı kutsal bir aktarım biçimidir. <em data-start="504" data-end="528">Hz. 12 İmamlar Hutbesi</em>, On İki İmam sevgisini ve imamet bilincini, Alevî-Bektaşî düşüncesinin derin sembolik diliyle günümüze taşıyan nadide bir metindir.</p>

<h3 data-start="662" data-end="682">About the Book</h3>
<p data-start="683" data-end="1262"><em data-start="683" data-end="707">Hz. 12 İmamlar Hutbesi</em>, Şeyh Seyyid Safi ve Virani Abdal’a nispet edilen buyruk geleneği içinde yer alan metinlerin derlenmesiyle oluşmuştur. Eser, On İki İmam’ın (ʿa, an honorific meaning ʿalayhim al-salām — “peace be upon them”) isimlerini, faziletlerini ve manevî makamlarını hutbe formunda sunar. Kitap, Alevî-Bektaşî inanç dünyasında merkezi bir yere sahip olan imamet anlayışını, ritüel, edebî ve itikadî boyutlarıyla birlikte ele alır. Metinler, yalnızca tarihsel bir aktarım değil; aynı zamanda cem erkânında ve sözlü kültürde canlılığını koruyan bir inanç hafızasıdır.</p>

<h3 data-start="1264" data-end="1292">What You Will Discover</h3>
<ul data-start="1293" data-end="1640">
 	<li data-start="1293" data-end="1362">
<p data-start="1295" data-end="1362">Alevî-Bektaşî geleneğinde hutbenin inançsal ve sembolik anlamını.</p>
</li>
 	<li data-start="1363" data-end="1450">
<p data-start="1365" data-end="1450">On İki İmam’ın (ʿa) faziletlerinin şiirsel ve irfanî bir dille nasıl aktarıldığını.</p>
</li>
 	<li data-start="1451" data-end="1507">
<p data-start="1453" data-end="1507">Buyruk literatürünün tarihsel ve kültürel bağlamını.</p>
</li>
 	<li data-start="1508" data-end="1569">
<p data-start="1510" data-end="1569">Sözlü gelenekten yazılı metne aktarılan imamet bilincini.</p>
</li>
 	<li data-start="1570" data-end="1640">
<p data-start="1572" data-end="1640">İnanç, edep ve ahlâk bütünlüğünü merkeze alan bir imamet anlayışını.</p>
</li>
</ul>
<h3 data-start="1642" data-end="1664">About the Author</h3>
<p data-start="1665" data-end="2026">Eser, Şeyh Seyyid Safi ve Virani Abdal’a nispet edilen metinlerden oluşmaktadır. Bu iki isim, Alevî-Bektaşî düşünce geleneğinde irfanî şiirleri, nefesleri ve buyruklarıyla tanınır. Kitap, Sefer Akkuş (Erzincanlı) tarafından derlenmiş ve günümüz okuyucusunun istifadesine sunulmuştur. Çalışma, sözlü mirası koruma ve gelecek nesillere aktarma amacı taşımaktadır.</p>

<h3 data-start="2028" data-end="2055">Who Is This Book For?</h3>
<p data-start="2056" data-end="2277">Bu kitap, Alevî-Bektaşî inanç geleneğinde On İki İmam anlayışını tanımak isteyenler, buyruk literatürüne ilgi duyan araştırmacılar ve imamet sevgisini irfanî metinler üzerinden okumak isteyen tüm okuyucular için uygundur.</p>
r.

HZ.12 İMAMLAR HUTBESİ

<h3>BİRİNCİ BÖLÜM</h3>
İmam Hüseyin (a) hicri dördüncü yılında Şaban ayının beşinci gününün akşamı, bir görüşe göre de üçüncü gününde dünyaya gelmiştir. Bazıları da, hicri üçüncü yılında Rebi'ul Evvel ayının sonlarında dünyaya geldiğini söylemişlerdir. İmam'ın (a) doğumu hakkında daha farklı rivayetler de mevcuttur. İmam (a) dünyaya geldiğinde, Cebrail bin melek ile birlikte Resulullah'ın (s) huzuruna varıp tebrikte bulundu. Fatimetü'z-Zehra (aleyha selam) çocuğunu alıp Resulullah'a (s) götürdü. Peygamber onu görünce sevindi ve Hüseyin adını verdi ona. İbn-i Abbas "Tabakat" kitabında Abdullah b. Bekr b. Habib-i Sahmi'den ve o da Hatem b. San'a'dan şöyle rivayet eder: Abbas b. Abdül Muttalib'in zevcesi Ümm'ül Fazl şöyle dedi: "Hüseyin (a) dünyaya gelmeden evvel, bir gece rüyamda, Peygamberin bedeninden bir parçanın ayrıldığını ve benim kucağıma bırakıldığını gördüm. Rüyamı Resulullah'a (s) anlatıp tabir etmesini istedim. Buyurdu ki; Eğer rüyan sadık rüyalardan ise,

Kerbelaşehitleri

Rüya tabiri hakkındakı kitabı okursunuz saygı deeyrlı okurlarımız

Rüya tabirleri

Çevirmenin Önsözü
Tüm ümmet, Resulullah’tan sonra Hz. Ali (a. s. ) ve diğer Ehl-i Beyt İmamları’na (a.s) tabi olmakla yükümlüdür. Nite¬kim Resulullah (s.a.a) da “Ali’nin taraftarları kurtuluşa erenlerin ta kendi¬leridir.” diye buyurmuştur. Ayrıca Allah-u Teala da Şura suresinin 23. ayetinde Resulullah’ın adına; “(De ki) sizden tebliğime karşılık bir ücret is¬temiyorum, istediğim ancak yakınlara sevgidir.” diye buyurmuştur. Yani Resulullah 23 yıl boyunca çektiği zahmet ve çabalara karşılık sadece Ehl-i Beyt’ini sevmeyi istemektedir. Dolayısıyla Ehl-i Beyt’i sevmek bir meslek değil, dini bir görevdir.
Resulullah (s.a.a) Gadir-i Hum’da ise şöyle buyurmuştur: “Ey in-sanlar! Sizin aranızda iki paha biçilmez şey bırakı¬yorum. Bu iki paha biçilmez şey Allah’ın kitabı ve Ehl-i Beyt’imdir.”
Bütün bu bilgiler ışığında anlıyoruz ki Resulullah’tan (s.a.a) sonra Ehl-i Beyt’i sevmek ve Kur’an’ın gerçek müfes¬sirleri olan bu nurlu insanlara tabi olmak dini bir yü¬kümlülüktür.
Dolayısıyla bazılarının, “Ehl-i Beyt’i sevmek bir meslek¬tir. Herkes bir mesleği seçebilir. Bazıları Ehl-i Beyt’i sev¬meyi meslek edinmiştir. Ehl-i Sünnet ise ayrı bir mesleği seçmiş¬tir.”demesi doğru bir düşünce tarzı değildir. Her Müslüman Resulullah’ı ve Ehl-i Beyt’ini sevmek zorundadır. Resulullah, risaleti karşılığında bizlerden sadece bunu is-temiştir. Hz. Ali’yi sevmeyen bir insana Muaviye ve Yezid’i sevmek kalır. Zira her ikisini sevdiğini iddia et¬mek, nur ile zulmeti sevmek gibi saçma bir iddiadır. Bu hem şer’i hem de akli açıdan doğru bir inanç değildir.
Bilindiği gibi Kur’an-ı Kerim’de Ehl-i Beyt kelimesi üç yerde kullanılmıştır.
1-Hz. Musa’nın (a.s) kıssasında. . .
Hz. Musa (a.s) bebek iken Allah’ın emri üzere annesi tarafından bir sandık içerisine bırakılıp Nil nehrine atılmış ve Firavun ailesi tarafından, Kur’an’ın ifadesiyle, kendilerine bir düşman ve üzüntü kaynağı olsun diye sudan alınmıştı. Bu küçük çocuk hiç bir kadının sütünü emmeyince Firavun ailesi şaşırıp kalmışlardı. O sırada Hz. Musa’nın (a.s) kız kardeşi gelerek onlara: “. . . Ben si¬zin adınıza onun bakımını üstlenecek ve onun hayrını isteyecek bir Ehl-i Beyt’i (ev halkını) size tanıtayım mı?”demişti.”

Velayet

BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM
HAZRET-I RESULULLAH (S.A.A[1])’TEN ÖĞÜT, HIKMET, ZÜHT VE BENZERI KONULARDA NAKLEDILEN SÖZLER

Hz.RESULULLAH (s.a.a)’İn Hz. ALİ (a.s[2])’A VASİYETİ
Ya Ali, Allah’ı gazaplandıracak (bir şeyle) hiçbir kimseyi razı etmemen, Allah’ın (sana) verdiği bir şeyden dolayı başkasını övmemen, Allah’ın senden esirgediği bir şeyden dolayı da kimseyi yermemen yakine ermenin alametidir. Çünkü rızık, ihtirasla elde edilemeyeceği gibi, rağbetsizlikle de önlenemez.
Allah-u Teâla, kendi hikmet ve lütfü gereği rahatlık ve mutlu¬luğu yakinde ve (kaza ve kadere) rıza göstermekte; gam ve üzün¬tüyü ise, şüphe ve hoşnutsuzlukta karar kılmıştır.
Ya Ali, cahillikten daha kötü bir fakirlik, akıldan daha faydalı bir servet, bencillikten daha korkunç bir yalnızlık ve istişareden da-ha iyi bir yardımcı yoktur; hiçbir akıl da tedbir almak kadar yararlı değildir. Güzel ahlak gibi soy sop ve şükür gibi de ibadet yoktur.
Ya Ali, sözün âfeti yalan, ilmin âfeti unutmak, ibadetin âfeti ihmalkârlık, cömertliğin âfeti minnet, yiğitliğin âfeti zulüm, güzel¬liğin âfeti bencillik ve soyluluğun âfeti ise onunla övünmektir.
Ya Ali, sürekli doğru konuş; ağzından hiçbir zaman yalan çıkmasın; kesinlikle hıyânete yeltenme; Allah’tan O’nu görüyormuşçasına kork; malını ve canını dinine feda et; iyi ahlak edin ve kötü ahlaktan kaçın.
Ya Ali, Allah’ın en çok sevdiği amel şu üç haslettir: Allah’ın farz kıldığı şeyleri yerine getirmek; bunu yapan kimse, halkın en âbitlerindendir. Allah’ın haram kıldığı şeylerden uzak durmak; böyle yapan kimse de halkın en sakınanlarındandır. Allah’ın ver¬diği rızka razı olmak; böyle olan kimse de halkın en zenginlerin¬dendir.
Ya Ali, üç şey yüce ahlaktandır: Seninle ilişkisini kesen kimse ile ilişki kurman, senden esirgeyene bağışta bulunman ve sana zulüm edeni affetmen.
Ya Ali, üç şey kurtarıcıdır: Dilini tutman, günahına ağlaman ve (kötü insanlarla muaşeretten uzak kalmak için) evinde oturman.
Ya Ali, şu üç haslet âmellerin en başında gelir: (Kendi men¬faatin bile söz konusu olduğu yerde) halka karşı insaflı davranman; mü’min kardeşinle eşitlik gözetmen ve Allah’ı her halükârda hatırlaman.
Ya Ali, üç kimse Allah’ın misafiridir: Mü’min kardeşini Allah rızası için ziyaret eden kimse; böyle birisi Allah’ın ziyaretçisidir. Ziyaretçisini ağırlamak ve istediğini ona vermek, Allah’a düşen bir haktır. Namaz kıldıktan sonra, daha sonraki namaz vaktine dek takibât (zikir, dua, Kur’an okumak vb...) ile meşgul olan kimse; böyle birisi Allah’ın misafiridir ve misafirini ağırlamak Allah’a düşen bir haktır. Bir de hacca ve umre’ye giden bir kimse; onlar da Allah’a doğru giden kimselerdir ve kendisine gelen kimseyi ağır¬lamak Allah’a düşen bir haktır.
Ya Ali, üç şeyin hem dünyada hem de, âhirette mükâfatı vardır: Hac, fakirliği giderir; sadaka, belaları defeder ve sıla-i ra¬him (akrabalara iyilikte bulunmak) ömrü uzatır.
Ya Ali, kimde şu üç şey olmazsa hiçbir ameli doğrulmaz: Kendisini Allah Azze ve Celle’ye karşı günah işlemekten alı¬koyacak takva; akılsızın cahilliğini önleyecek ilim (bir nakle göre de hilim) ve halkla iyi geçinebilmesini sağlayacak akıl.

Tuhaf-ul Ukul'dan Hadisler

GENEL KİTAPLAR

Kitaplar

Makaleler

Dergiler

Karakterler

yayıncılar

İslami merkezler

multimedya

Mehdiyet

İslam kaynakları internet sitesi, İslam kaynaklarının toplanması, düzenlenmesi ve yayınlanmasını sağlayan genel bir sitedir. Bu kaynaklar, İslam’ın ilk günlerinden itibaren mesaj getiren (Hz. Peygamber (s.a.a)) ve ondan sonra bu dinin büyükleri, araştırmacıları, İslami ilimler havzası alimleri ve düşünürleri tarafından sunulmaktadır.

GENEL KİTAPLAR

Books

Articles