Taklit mercilerin fetvasına göre...
Oruçla İlgili Güncel Sorular ve Cevapları
Okuyucularımızın ihtiyaçlarını göz önünde bulundurarak, Ramazan Ayı ile ilgili olarak çok gündemde olan veya okuyucularımızın daha çok karşılaştıkları oruçla ilgili konuları içeren soruları derleyerek en fazla mukallidi olan Müçtehitlerin fetvalarını bir araya getirdik.
Sorulardan bazıları: Oruçlu birinin namahrem birine bakması... “Parfüm”, “Ruj”, “Şampuan”, “Krem” gibi şeylerin Ramazan Ayında kullanılması…
Oruçlu birinin hamam ve banyodaki buharı teneffüs etmesi… Karı kocanın oruçlu iken birbirleriyle şehvetli bir biçimde oynaşıp, elleşmesi sonucu kadında sızıntı ve akıntı görülmesi… Oruçlu bir kadının az renkli ve bulanık çok az bir leke görmesi…
Oruçlu iken başı musluğun altına tutup yıkamak… Ramazan Ayında cenabet guslü almayı unutup birkaç gün sonra aklına gelmesi… Seferi Oruçta mesafe ne kadardır…
Soru 1- Eğer birisi sabah ezanı olmadığı düşüncesi ile sahura devam ederse, sonra sabah ezanı vaktinin geçmiş olduğu anlaşılırsa böyle birisinin orucunun hükmü nedir?
Cevap: İmam Humeyni (r.a), Ayetullah Hamaney, Ayetullah Tebrizi (r.a), Ayetullah Sistani, Ayetullah Vahit Horasani…: Eğer vaktin girip girmediğini inceleyip, tahkik etmeden sahura devam ederse oruç batıldır ve kaza edilmelidir.
Açıklama: Böyle birinin orucu batıldır, ama bu kişinin iftar ederek akşama kadar bir şeyler yiyip içme hakkı yoktur, bilakis akşam ezanına kadar bir şey yiyip içmemelidir yani normal olarak akşama kadar oruçlular gibi kalmalıdır.
............................
Soru 2- Oruçlu birinin namahrem birine bakması orucu batıl eder mi?
Cevap: Tüm taklit merciler: Hayır, Orucu sahihtir.
Açıklama: ama böyle bir iş orucun değer ve sevabını azaltır; çünkü göz, kulak, dil, kalp ve tüm azaları bütün hilaf ve günahlardan korumak farzdır.
.............................
Soru 3- Acaba “Parfüm”, “Ruj”, “Şampuan”, “Krem” gibi şeylerin Ramazan Ayında kullanılması caiz midir?
Cevap: Tüm taklit merciler: Bunlardan hiç biri orucu batıl etmez, sadece eğer ruj dudaktan ağıza akar veya emerse o zaman caiz olmaz.
………………………….
Soru 4- Bazen oruçlu biri nakliye araçların yanında olduğunda bu araçların dumanı boğazına kaçar; acaba böyle bir kişinin orucu batıl olur mu?
Cevap: Tüm taklit merciler: Eğer katı duman boğazına kaçmaz düşüncesiyle bu araçların yanında durursa ve tesadüfen boğazına kaçarsa orucu sahihtir.
………………………….
Soru 5- Oruçlu birinin hamam ve banyodaki buharı teneffüs etmesinin hükmü nedir?
Cevap: Tüm taklit merciler: Hamam ve banyodaki buharın teneffüs edilmesi orucu bozmaz.
…………………………..
Soru 6- Eğer birisi Ramazan Ayı gecesi (sabah ezanından önce) muhtelim ve cünüp olursa ve sabah ezanına kadar cenabet guslü olmayı geciktirir ve sabah ezanından önce teyemmüm ederse acaba böyle birinin orucu doğru mudur?
Cevap: imam Humeyni, Ayetullah Hamaney, Ayetullah Cevad Tebrizi, Ayetullah Sistani…: Gusül almayı geciktirmek günah olsa bile, eğer sabah ezanından önce teyemmüm ederek oruç tutarsa orucu sahihtir.
Ayetullah Vahit Horasani: Vacip ihtiyat gereği teyemmüm ederek oruç tutmalıdır ve o günün kazasını da yerine getirmelidir. (yani orucu batıldır ve bir gün kazasını yerine getirmelidir.)
………………………………
Soru 7- Eğer birisi sabah ezanından sonra muhtelim ve cünüp olur ve güneş batana kadar gusül almazsa acaba böyle birinin orucu doğru olur mu?
Cevap: Tüm taklit merciler: Hayır, acele bir şekilde gusül almasına gerek yoktur ve orucu sahihtir, ancak namaz için gusül almalıdır.
………..
Soru 8- Karı kocanın oruçlu iken birbirleriyle şehvetli bir biçimde oynaşıp, elleşmesi sonucu kadında sızıntı ve akıntı görülmektedir. Acaba bu sızıntı orucu bozar mı ve ayrıca bu sızıntı necis midir?
Cevap: imam Humeyni (r.a): karı kocanın oruçlu olarak oynaşması mekruhtur. Eğer oynaşma sonucu genellikle ondan meni gelirse veya meni gelmesi için oynaşılıyorsa,
orucu batıldır ve kaza etmelidir. Ama eğer bu oynaşma sonucu ondan meni gelme adeti yoksa ve tesadüfen gelmişse orucu sahihtir ve kazası da yoktur.
Necis olma konusuna gelince: eğer meni olmazsa paktır.
Ayetullah Hamaney: Eğer kadın lezzetin doruğuna çıkar ve bedeni boşalır ve hafiflerse, cünüptür ve orucu batıldır.
Ayetullah Sistani: Eğer sızıntı cinsi şehvetin doruk noktasında iken çıkmışsa orucu batıldır ve sızıntısı da necistir.
Ayetullah Vahit Horasani: Eğer kadın lezzetin doruk noktasına çıkmazsa sakıncası yoktur ve orucu da batıl olmaz.
……………………………………..
Soru 9- Oruçlu bir kadın eğer az renkli ve bulanık çok az bir leke görürse acaba orucu bozulur mu?
Cevap: imam Humeyni (r.a): Eğer adet döneminde olmaz ve bir önceki adetinden on gün geçmişse hayız değildir ve eğer bu şekilde olmazsa olmaz.
Ayetullah Hamaney: Bir defadan oruç batıl olmaz, eğer üç gün üst üste kan görürse hayızdır.
Ayetullah Sistani: böyle bir kadın istihazedir.
Ayetullah Vahit Horasani: Batıl değildir, ancak istihaze ahkâmına tabidir.
………………………………………………
Soru 10- Bazen diş etimden kan gelmekte ve ağız suyuyla karışmaktadır. Eğer bunu yutarsam orucum batıl olur mu?
Cevap: İmam Humeyni (r.a), Ayetullah Hamaney, Ayetullah Sistani, Ayetullah Vahit Horasani…: Eğer diş eti kanı ağız suyuyla karışır ve (mustehlek olursa) yok olursa onu yutmanın bir sakıncası yoktur ve oruç bozulmaz.
Ayetullah Mirza Cevad Tebrizi (r.a): Eğer diş eti kanı ağız suyuyla karışmış ve (mustehlek olursa) yok olmuşsa vacip ihtiyat gereği onu yutmamak gerekir ve dışarı tükürülmelidir.
Açıklama: mustehlek olmak, yani kan az olur ve ağız suyuyla öyle bir şekilde karışır ki onun kan mı tükürük mü olduğu anlaşılmaz.
…………………………………………………
Soru 11- Ramazan Ayında diş doldurmanın hükmü nedir?
Cevap: Tüm taklit merciler: Ramazan Ayında diş doldurmak, temizletmek ve çektirmek diş doktorları için caizdir, ancak oruçlu kişi kan veya diş aletleri vasıtasıyla ağıza dökülen suyun boğaza kaçmayacağından emin olması şartıyla caiz olur.
……………………………………………….
Soru 12- Acaba balgam yutmak orucu bozar mı?
Cevap: İmam Humeyni (r.a), Ayetullah Hamaney, Ayetullah Mirza Cevad Tebrizi, Ayetullah Vahit Horasani…: Balgam yutmak – öyle ki ağız içine gelmeyecek olursa- bir sakıncası yoktur. Eğer ağıza ulaşırsa vacip ihtiyat gereği onu yutmamak gerekir.
Ayetullah Sistani: Balgam yutmak – öyle ki ağız içine gelmeyecek olursa- bir sakıncası yoktur, ancak müstehap ihtiyat gereği onu yutmamalıdır.
Açıklama: Boğaz ve ağızın sınırı Arapçadaki “kha” (خ) harfinin telaffuz edildiği noktadır.
………………………………………………..
Soru 13- Oruçlu iken başı musluğun altına tutup yıkamanın hükmü nedir?
Cevap: Tüm taklit merciler: Orucu bozan şey: “Başı suyun altına sokmaktır” öyle ki su, başı bir defada tamamıyla kaplamalıdır. Ama başı musluğun altına tutmanın veya musluğun altında duş almanın bir sakıncası yoktur.
……………………………………………..
Soru 14- Eğer Ramazan Ayında Cenabet guslü almayı unutur ve birkaç gün sonra aklımıza gelirse teklifimiz nedir?
Cevap: Tüm taklit merciler: O günlerin tüm oruç ve namazlarını kaza etmelidir, ama keffare (fidye) vermesine gerek yoktur.
………………………………………....
Soru 15- Eğer birisi bir müddet namaz kılmış ve oruç tutmuştur, ama daha sonra cünüp olduğunu anlar böyle bir kişinin teklifi nedir?
Cevap: Tüm taklit merciler: Eğer nasıl cenabet olduğunu anlamazsa oruçları doğrudur, ancak namazlarını kaza etmelidir.
………………………………………
Soru 16- Seferi Oruçta mesafe ne kadardır?
Cevap: İmam Humeyni, Ayetullah Hamaney: Şer’i Mesafe sekiz fersahtır o da ortalama olarak 22.5 kilometredir.
Ayetullah Tebrizi, Ayetullah Sistani, Ayetullah Vahit Horasani: Şer’i mesafe sekiz fersahtır o da yaklaşık olarak 22 kilometredir.
……………………………………..
Soru 17- Ramazan Ayında yarınki oruca niyet etmesek kaza edebilir miyiz? bizi aydınlatır mısınız örneğin: yarınki işimiz ağır ve dayanılmaz bir işse de olur mu kaza edebilir miyiz?
Cevap: Hiçbir surette böyle bir şey caiz değildir, ancak o gün sabah kısa bir yolculuğa çıkarak Şer’i mesafe kat edildikten sonra oruç bozulur.
………………………………………
Not: Biz ABNA.İR Türkçe bölümü olarak Türkiye’de taklit edilen müçtehitlerin fetvalarını burada getirdik, diğer müçtehitlerin fetvalarını getirmedik.
ABNA.İR

Common title

View

Taklit mercilerin fetvasına göre...

Vahhabilik (ve Selefilik) Ehlisünnet tarafından teyit edilmiş midir?
Diyorlar ki: Vahabilerin inançları, Ehli sünnet uleması ve büyükleri tarafından teyit edilmiştir ve İslam öğretileriyle hiçbir çakışması bulunmamaktadır. Gerçekten bu doğru mudur? Ehli sünnet uleması vahhabileri onaylamakta mıdır?
Cevap
Hiç kuşku yok ki iddia etmek çok kolay ve rahat bir iştir, ancak onun için delil getirmek, dağı yerinden oynatmaktan daha zordur. Vahabilerin inançları nasıl Ehli sünnet uleması tarafından teyit edilmiş olabilir ki?! Halbuki bu mezhep, sekizinci yüzyılın başlarında
İbn Teymiye (ö: 728) tarafından icat edilmiştir. Zira dört mezhep uleması, onun inançlarının İslam’dan uzak ve payeden yoksun olduğuna dair tanıklıkta bulunmuşlardır. Bundan dolayı dönemin hükümeti onu hapse atmış ve zindanda yaşamını yitirmiştir.
Eğer onun inançları ulema tarafından teyit edilmiştiyse, böyle bir yazgıyla karşılaşmazdı. Şam ve Mısır’da onunla münazaralar yapılmış ve hepsi onun delalet ve sapkınlığını tasrih etmişlerdir. [1]
Şimdi tüm Ehli sünnetin muhalefet ettiği onların inançlarından önemlilerini burada zikrediyoruz:
1. O, Allah’ı ağaçtan yapılmış tahta oturan bir cisim olarak bilmektedir. Ancak tahtı kendisinden az daha küçüktür. Ağırlığından dolayı deve mahfeli gibi ses çıkartmaktadır.
2. Ona göre Kıyamet günü, ateş sona erecek.
3. Ona göre Hz. Peygamberi ziyarete gitmek haramdır. Halbuki tüm İslam uleması, bu ziyareti müstahap olarak bilmektedir.
Ona göre Peygamber ve evliyaların kabir ziyaretleri caiz değildir, bilakis ona göre Hz. Peygamberi (s.a.a) ziyaret etmek, kabir ziyaretiyle eşdeğerdir.
Eğer bir iki defa gerçekleşirse İslam’ın sonu gelir. Örneğin: “Selam olsun Müslümanların ehli diyarına”
4. O, Hz. Peygamberin (s.a.a) eser ve izlerine teberrük etmeği haram bilmektedir. Halbuki Peygamberin sahabeleri, tabiin ve tüm Müslümanlar, Peygambere ait eserlerden teberrük etmektedirler.
5. O, evliyaların kabirlerinin üzerine gölgelik, kubbeli türbe yapılmasını şirk bilmekte ve böyle yerlerin yıkılmasını tevhidi izhar etmek olarak saymaktadır.
6. Sevabının ilahi evliyalara gitmesi amacıyla yapılan her türlü adağı haram bilmektedir.
7. O, şefaati kabul etmesine rağmen Hz. Peygamberden (s.a.a) şefaat talep etmeği şirk ve haram bilmektedir.
8. İlahi evliyaların azamet ve paklıklarına işaret eden onlara yapılan yeminleri haram bilmektedir. Halbuki Allah Teala, Hz. Peygamberin (s.a.a) canına and içmiştir:  لَعَمْرُكَ إِنَّهُمْ لَفِي سَكْرَتِهِمْ يَعْمَهُونَ
“(Resûlüm!) ömrüne andolsun ki, onlar, sarhoşlukları içinde kör sersemdiler. (Hicr, 72)”
9. Kendilerinden başka tüm Müslümanları müşrik bilmektedirler. Bundan dolayı Muhammed Bin Abdulvahhab, Necd ve Hicaz’da güç elde ettikten
sonra çevredeki Müslümanlara karşı cidal etmiş ve onlarla savaşmayı sürdürmüştür. Ve gerçekte Vahhabi hükümeti, Müslümanların yıkıntıları üzerine kurulmuştur.
10. Hz. Peygamberin (s.a.a) doğum gününü kutlamayı bidat saymaktadırlar. Halbuki bu tür şenlikler, Hz. Resulullah’a bir çeşit muhabbet göstergesidir. Kur’an-ı Kerim, peygamberlere sevgi gösterisinde bulunmayı emretmiş ve onları sevmek İslam’ın ilmi ve inançsal ilkelerinden biridir.
Vahhabilerin şu ana kadar Ehli sünnet uleması tarafından kabul edilmemelerinin en açık delili, çoğunluğu Ehli sünnet uleması tarafından binin üzerinde onları reddeden kitaplar yazmalardır. [2]
Genel olarak Vahhabi inancı üç şey üzerine bina edilmiştir:
1. Yahudilik inancındaki Allah’ın sıfatlarında cismiyet ve teşbihin yaygınlaştırılması
2. Enbiya ve evliyaların makamlarını sıradan insanların makamına indirgemek. Onlar öldükten sonra varlık ve vücutları son bulmaktadır düşüncesi.
3. Vahhabilerin kazmaları sonucu ortadan kaldırılan İslam tarihi eserlerinin yok edilmesi. Onların yerine İslam öncesi kavimlere ve şirke bulaşmış Arap kültürlerine ait şirk içerikli eserlerin yaygınlaştırılması.
Bu batıl akait, Müslümanlar arasında ihtilafları beraberinde getirmiştir. Onlar hata ve yanlışlıklarını örtmek için “selefi” sözcüğünü kendileri için seçmiş ve bizler ilk Müslümanların takipçileriyiz demeye başlamışlardır. Halbuki ilk Müslümanlar, bunların inanç ve akaitlerinin tam tersini yerine getirmekteydiler. Zaten bundan dolayı İslam’ın yayılması sağlanmıştır.
Onlar cahil insanlar gibi, kendi monarşi düşünceleri kibrine kapılarak İbn Teymiye ve onun mektebinin öğrencisi olan Muhammed bin Abdulvahhab’la övünmektedirler ve asla bilimsel bir toplantıda ahlak konularını ele alarak başkalarının da onların delillerini dinlemelerine izin vermemektedirler.
Şayet iki gruba bölünmüş Müslümanlar bu şekilde onarılabilir. Müslümanlar istişare ve birlik içinde birbirlerinin ilimlerinden yararlanmalıdır. Bu aynı zamanda İslam’ın emridir de.
Anlatılanlar ışığında, Vahhabilerin Sünni ve Şia Müslümanlarından oluşan büyük bir Müslüman toplumu arasında oldukça marjinal bir grup olduğu anlaşılmaktadır. Terörizm, zorbalık ve petrol paralarıyla inançlarını Müslümanlar arasında yaymaktadırlar.
Onların iki ithamları bulunmakta ve her ikisini de Müslümanlara karşı kullanmaktadırlar. Yani başkalarına “şirk” ve “bidat” yaftası. Halbuki gayri Müslimlere,
gerçek müşriklere ve Müslümanlar arasında ahlaki ve ilmi sapkınlıklar oluşturanlara (batının ahlaki fesat ve irtidat kültürünün organizatörlerine) karşı olmadıkları gibi rahatlıkla onlarla işbirliği yaparak birlikte olabilmektedirler.
Ayetullah uzma Cafer Subhani
ABNA.İR
________________________________________

[1] -Buhus-u fi’l milel ve’n nihel, c. 4, s. 49 – 82, ulemaların görüşleri burada zikredilmiştir.
[2] -Mu’cemu’l Muellifatu’l İslamiyet fi’r reddi ale’l fırketu’l Vehhabiyet, bu kitapta Vahhabilerin reddiyesine yazılan bazı kitapların isimleri yer almaktadır.

Vahhabilik (ve Selefilik) Ehlisünnet tarafından teyit edilmiş midir?

Gadir hadisinin ifade ettikleri
Musa Ayaztekin
Gadir-i Hum hadisesi İslam tarihinde bir dönüm noktasıdır. Dinin kemale erdiği, nimetin tamamlandığı, kâmil ve eksiksiz din olarak Allah’ın insanlar için İslam’ı beğendiği ve seçtiği hakikat ve gerçeğini içinde barındırmaktadır.
Bin dört yüz yıllık bir geçmişi olan bu hadise aslında İslam âleminin bu gün içinde bulunduğu ekonomik, sosyal ve ahlaki problem ve sorunların ana hatta yegâne çözüm kaynağıdır. İnsaf ve izan sahibi değerli şahsiyetleri müstesna tutarak günümüz örümcek kafalıları veya at gözlüğü kullanan mutaassıp ve bağnaz yobazlar geçmişe biraz objektif bakabilseler
Gadir-i Hum meselesinin geçmişte tüm Müslüman tarihçi ve muhaddislerinin üzerinde ittifak ettikleri bir konu olduğunu açıkça göreceklerdir. Ama ne yazık ki kalpleri vardır anlamazlar, gözleri vardır görmezler ve kulakları vardır işitmezler minvalindeki ayetin
21. Yüzyıl versiyonları olsa gerek ki henüz insanların gözlerinin içine baka baka kitleleri yönlendirmeye veya manipüle etmeye çaba sarf etmekteler. Ama unuttukları bir şey var “güneş balçıkla sıvanmaz.”
İnsaf ve izan sahibi tarihçi ve muhaddislerin Gadir-i Hum hakkındaki görüş ve tarihi belge ve kanıtlarından bir kısmını iktibas yoluyla siz değerli okurlarla paylaşmak istiyorum.
Gadir hadisinde delil olarak alınan ve gerçekte Gadir olayının asıl mesajını kendisinde barındıran cümle Hz. Peygamber’in (Allah’ın salat ve selamı
Onun ve Ehl-i Beyt’inin üzerine olsun)   şu sözüdür; “من كنت مولاه فعلى مولاه”  Bu hadisi kendilerine delil olarak ele alanlar, ‘mevla’yı ‘evla’ manasında manalandırmışlardır. ‘Evla’ yani tasarruf etmeye layık olan kişi anlamına gelir. ‘Evla’ daha sade bir ibare ile yani öncülük, rehberlik ve özgür iradesini kullanabilmede daha layık olan kişidir. Buna göre hadisin manası şöyledir;
“ben kimin öncüsü ve rehberi isem, Ali de onun öncüsü ve rehberidir”. Dolayısıyla, ancak Ali’nin (Aleyhisselam)  öncülük ve rehberliğini kabul etmiş olanlar, Peygamber efendimizin (Allah’ın salat ve selamı Onun ve Ehl-i Beyt’inin üzerine olsun)  öncülük ve rehberliğini kabul edip bağlanan kimselerdir.
Şimdi arap lügatinde ‘Mevla’nın bu manada kullanılıp kullanılmadığına bakmamız gerekmektedir. Eğer mevlanın arap lügatinde bu manada kullanıldığını kabul edersek, bu durumda acaba bu hutbede bu manada mı kullanılmış yoksa bu mana dışında başka bir mana mı kast edilmiş? Buna da bakmak lazım.
Merhum Allame Emini tefsir ve lügat âlimlerinin büyüklerinden, kırk iki kişinin ismini zikretmiş ve bunların yirmi yedi tanesinin şöyle dediğini nakletmiştir;
“Mevla, Evla manasındadır.”
Geri kalan on beş kişi de şöyle demişlerdir;
“Evla, Mevlanın birçok manasından bir tanesidir.”[1]
Ama mevlanın bu hadiste bu mana için kullanılıp kullanılmadığına gelince de, bu hadisin sadır olduğu zaman ve şartlarına dikkat edildiğinde ve bu hadisin içinde zikredildiği hutbenin içeriği tetkik edildiğinde, mevlanın bu hadiste evla manasında kullanıldığına dair hiçbir şüphe kalmamaktadır.
Zira Peygamber efendimiz (Allah’ın salat ve selamı Onun ve Ehl-i Beyt’inin üzerine olsun)  gibi akl-ı kül, insan-ı kâmil, en büyük peygamber (Allah’ın salat ve selamı
Onun ve Ehl-i Beyt’inin üzerine olsun)  ve göklerin elçisi olan bir zat, güneşin hararetinin insanların beyinlerini kaynattığı, yerin ateşten bir demir gibi yolcuların ayaklarını yaktığı, böyle sıcak bir günde,
olanakların bulunmadığı[2] yakıcı bir çölde, öyle ki yere et atıldığında pişecek ve kebap olacak[3] bir kavurucu sıcaklıkta, kuş uçmaz kervan geçmez bir bölgede, on binlerce yorgun hacıyı durduracak, gidenleri geri çağıracak, geridekilerin yetişmesi için bekleyecek
ve günün en sıcak saatlerinde onlara bir konuşma yapacak, sesinin kendilerine ulaşıp ulaşmadığından emin olmak için birkaç kez sesimi duyuyor musunuz? Diye hitap edecek ve en sonunda Ali’yi (Aleyhisselam)  onlara gösterecek,
O’nu soy ve nesebi ile onlara tanıtarak “ben kimin mevlası isem, Ali de onun mevlasıdır” diyecek, sonra da orada bulunanları orada bulunmayanlara da bu sözü iletmeleri konusunda görevlendirecek, daha sonra ona biat etmelerini, onu tebrik edip kutlamalarını isteyecek ve kendi sarığını onun başına sararak “sarık Arapların tacıdır”
diye buyuracak ve ashaba dönerek melekler Bedir gününde yardımıma geldiklerinde başlarında böyle sarıklar vardı diye buyuracak… Şimdi farz edelim ki bu hadis karinesiz ve herhangi bir tefsir ve açıklama yapılmadan bir şahsın eline ulaşır ve o da bu hadisi tarafsız bir şekilde ele alırsa, bilgisiz bazı fertlerin aksine, şunu fark edecek ki,
Peygamber (Allah’ın salat ve selamı Onun ve Ehl-i Beyt’inin üzerine olsun)  “ben kimin dostuysam, Ali de onun dostudur” veya “ben kimin arkadaşıysam, Ali de onun arkadaşıdır” diyecek bir durumda değildir, kanaatine varacaktır.
Çünkü dostluk ve arkadaşlık ilanında, biat ve tebrik etmeye ihtiyaç duyulmamaktadır. Sarığa ve taçlandırmaya da gerek duyulmamaktadır. En azından, böyle tehlikeli bir yerde ve bu kadar mukaddime ile ilan edilecek kadar önemli bir konu olmadığı apaçık ortadadır.
İşte bundan dolayı, Ehl-i Sünnet ulemasından Sibt b. Cevzi bu olayı geniş bir şekilde ele alıp değerlendirdikten sonra şu sonuca varır: “Bu hadiste zikr edilen Mevla, evla manasındadır.”[4]
İbn-i Talha da Matalib’us Suul adlı kitabında yazıyor: Hz. Resul (Allah’ın salat ve selamı Onun ve Ehl-i Beyt’inin üzerine olsun)  mevlanın kendisinde barındırdığı bütün manaları kast etmiş ve bu manaların tümünü Ali’ye (Aleyhisselam)   nispet etmiştir.
Bu da öyle yüce bir mertebedir ki Peygamber, (Allah’ın salat ve selamı Onun ve Ehl-i Beyt’inin üzerine olsun)  bu mertebeye özellikle Ali’yi (Aleyhisselam)   uygun görmüş ve Onu orada karar kılmıştır.[5]
Bu netice, Peygamber efendimizin (Allah’ın salat ve selamı Onun ve Ehl-i Beyt’inin üzerine olsun)   o günkü hutbesin de, bütün cümleleri ile kastedip delalet ettiği
ve yüz yirmi dört bin halis Arab’ın şüphe götürmeyecek şekilde anladığı mana ve çıkardığı neticedir. İşte bundan dolayı Hasan b. Sabit ayağa kalkmış ve Hz. Ali’yi (Aleyhisselam)   övmek için şiir ve beyit söyleme iznini talep etmişti. Peygamber efendimiz de (Allah’ın salat ve selamı
Onun ve Ehl-i Beyt’inin üzerine olsun) kendisine izin vermiş ve aynı zaman da onu teşvikte etmiştir. Sonraları da bu olaydan haberdar olan herkes aziz İslam Peygamberinin (Allah’ın salat ve selamı Onun ve Ehl-i Beyt’inin üzerine olsun)  kendisinin yerine geçecek bir halife tayin ettiğini anlamıştır.
Asırlar boyunca lügat bilimcileri ve İslam âlimleri bu hadisten bu manayı çıkarmış ve yüzlerce Arap ve Arap olmayan şair de bu konu ile ilgili şiirler yazıp söylemişlerdir.
Şiirlerinde Peygamber efendimizin (Allah’ın salat ve selamı Onun ve Ehl-i Beyt’inin üzerine olsun) Ali’yi (Aleyhisselam) yerine halife olarak atadığını açıkça belirtmek ile beraber, Gadir gününü de büyük bir gün olarak telaki etmişlerdir.
Hem Emir’ül Müminin Ali, (Aleyhisselam) zahiri hilafeti döneminde, Kufe’de, bu Gadir olayının üstünden kırk yılı aşkın bir zaman dilimi geçmiş olduğu halde, Allah Resulünün ashabının çoğunluğunun dünyadan göçtüğü, geri kalanlarının da,
şehir ve memleketlere dağıldığı ve Kufe’nin de ashabın yerleşim merkezinden (Medine) uzak olmasına rağmen, bu hadisi kendisine delil getirmiş ve Allah Resulünün ashabına yemin ettirerek bu olayı hatırlayanlardan, olayın doğruluğuna şahadet etmelerini istemiştir.
Bu isteği ani ve herhangi bir ön hazırlık yapılmadan olduğu halde, azımsanmayacak sayıda kişi ayağa kalkarak, doğruluğuna dair şahadet etmişlerdir. Bu şahitlerin sayılarını aktaran rivayetler muhteliftir.
Bir rivayete göre beş ya altı kişi,[6] bir rivayete göre dokuz kişi,[7] bir rivayete göre on iki kişi,[8] bir rivayete göre Bedir ashabından on iki kişi,[9]bir rivayete göre on üç kişi,[10] bir rivayete göre on altı kişi,[11] bir rivayete göre on sekiz kişi,[12] bir rivayete göre otuz kişi,
[13] bir rivayete göre bir grup insan,[14] bir rivayete göre ondan fazla kişi,[15] bir rivayete göre birkaç kişi,[16] bir rivayete göre sayıları çok olan bir grup insan[17]
ve bir rivayete göre de on yedi kişi[18] Peygamber efendimizin (Allah’ın salat ve selamı Onun ve Ehl-i Beyt’inin üzerine olsun) Gadir günün de şöyle buyurduğuna:من كنت مولاه فعلى مولاه   şahadet etmişlerdir.
[1] - el-Gadir c. 1 s. 344-350
[2]- Vafayat’ul Ayan c. 5 s. 231
[3] - Bu konuyu merhum Seyid İbn-i Tavus İkbal’ul Amal adlı eserin de s. 456 en-Neşru ve’t Tay adlı kitaptan nakletmiştir.
[4] - Tezkiret’ul Havvas s. 38
[5] - Matalib’us Suul s 16 satır 25
[6] - Tarih-i Dimeşk c. 2 s. 21 hadis 521. Macme’uz Zevaid c. 9 s. 104
[7] - Musned-i Ahmed b. Hambel c. 1 s. 119
[8] -Musned-i Ahmed b. Hanbel c.1 s.119. Feraid’us Simteyn c 1. S 68 ş 69, bab 10. Hadis 34 ve 36. Kenz’ul Ummal c 13. S 154, hadis 36480 ve s 157. hadis 36485, Menakib-i İbn-i Mağazili s 28. Hadis 38 ve s 20. Hadis 27, Tarih-i Dimeşk c. 2 s. 12. Hadis 509 ve 511 ve s. 14 hadis 512 ve s. 19 hadis 517.
[9] - - Tarih-i Dimeşk c. 2 s. 9. Hadis 506 ve s 11. hadis 508 ve s 24. Hadis 523. Kenz’ul Ummal c. 13. S. 180, hadis 36515. Macme’uz Zevaid c. 9 s. 105
[10] - Tezkiret’ul Havvas s 35. Kenz’ul Ummal s. 158 hadis 36487 ve s. 170. Hadis 36514, Tarih-i Dimeşk c. 2 s. 18 hadis 515 ve 516 ve s 25. Hadis 524, Mecme’uz Zevaid c. 9 s 105, Yenabi’ul Mevedde s 36.
[11] - Tarih-i Dimeşk c 2 s 5 hadis 503 ve s 28. Hadis 530, Mecme’uz Zevaid c. 9 s. 107.
[12] - Tarih-i Dimeşk c. 2 s 13.  hadis 512 ve s 14. Hadis 513 ve s 18 hadis 526,  Mecme’uz Zevaid c. 9 s 108.
[13] - - Musned-i Ahmed b. Hanbel c 4 s 307. Tarihi’ul Hulefa s. 188, Tarih-i Dimeşk c. 2 s. 7. Hadis 505. Mecme’uz Zevaid c. 9 s. 104.
[14] - Tarih-i Dimeşk c. 2 s. 6. Hadis 504 ve s. 22. Hadis 522.
[15]- Tarih-i Dimeşk c. 2 s. 20. Hadis 510.
[16]- Tarih-i Dimeşk c. 2 s. 20. Hadis 520.
[17] - Tezkiret’ul Havvas s. 35, Mecme’uz Zevaid c. 9 s. 104.
[18] - Yenabi’ul Mevedde s. 36.

Gadir hadisinin ifade ettikleri

İlginç Bir Münazara ve Alınması Gereken Dersler
Musa Ayaztekin
İmam Sadık (a.s) ve Ebu Hanife’nin yaşadıkları zamandı. Ebu Hanife Kufe mescidinde oturmuş öğrencilerine ders anlatıyordu.
İmam Sadık’ın (a.s) zeki öğrencilerinden Fazzal b. Hasan adında birisi arkadaşlarından birisiyle dolaşıyordu. Bu sırada yolları bu mescide düştü.
Bir grup Ebu Hanife’nin etrafını sarmış Ebu Hanife’nin verdiği dersi dinlemekteydiler. Fazzal arkadaşına şöyle dedi: Ebu Hanife’yi Şia mezhebini kabul etmeye mecbur kılana kadar buradan gitmeyeceğim.
Bu nedenle Ebu Hanife’nin ders meclisine katılmak üzere oraya doğru hareket ettiler. Ebu Hanife’nin öğrencilerinin yanına oturdular. İşte bu sırada kendi münazara ve sorularına aşağıdaki tertiple başladı:
Fazzal:Ey önder! Benim kendimden büyük bir kardeşim var.[1] Ama kendisi Şia mezhebine mensup birisidir. Onu kendi mezhebime sokabilmek için
Ebu Bekir’in üstünlüğünü anlatan bir sürü delil sunuyorum ama onların hiç birini kabul etmiyor. Şimdi sizden yardım istiyorum.
Ebu Bekir ve Ömer’in Ali’ye olan üstünlüğünün delillerini söyleyebilir misin? Böylece bunları kardeşime anlatarak onu ikna edebilirim.
Ebu Hanife: Kardeşine söyle ki sen nasıl Ali’yi Ebu Bekir ve Ömer’den üstün tutabilirsin?! Savaşlarda Ebu Bekir ve Ömer Peygamber’in huzurunda oturmuşken Peygamber Ali’yi cepheye gönderirdi.
Bunun kendisi Peygamber’in onları daha çok sevdiğine ve onların canını korumaya dikkat ettiğine delildir.
Fazzal: Tesadüfen ben de aynı konuyu kardeşime hatırlattım. Ama o buna karşı şöyle bir cevap verdi: Kuran’a mutabık olması hasebiyle cihat meydanına giden Ali daha üstündür. Zira Kuran’da şöyle okuyoruz:
وفضل الله المجاهدين علي القاعدين اجرأ عظيمأ
“Allah mücahitleri, oturanlardan çok büyük bir ecirle üstün kılmıştır.”[2]
Ebu Hanife: Kardeşine de ki: Nasıl Ali’yi o ikisinden üstün bilebilirsin hâlbuki o ikisi Peygamber’in kabri yanında defnedilmişlerdir. Ama Ali’nin kabri Peygamber’in kabrinden fersahlarca uzaktadır. Bu durum onların makam, iftihar ve faziletleri için yeterli bir delildir.
Fazzal: Şu tesadüfe bakın, aynı delili ben de kardeşime söyledim ama o bana cevaben şöyle dedi: Allah Kuran’da şöyle buyurmaktadır:
لا تدخلوا بيوت النبي الا ان يؤذن لكم
“Peygamber’in evlerine ancak davet edildiğiniz zaman girin.”[3]
Şu nokta oldukça açıktır ki Peygamber’in kabri kendi şahsi malı olan evindedir ve kesin olarak Hz. Peygamber onlara böyle bir izin vermemiştir. Diğer taraftan varisleri böyle bir izin vermemiştir.
Ebu Hanife: Kardeşine de ki: Aişe ve Hafsa kocaları olan Peygamber’den alacakları olan mehirleri yerine Peygamber’in yerinden alarak kendi babalarına bağışladılar.
Fazzal: Aynı cevabı ben de ona dedim ama o bana şöyle dedi: Sen hiç Kuran okumadın mı? Allah Peygamberine şöyle buyuruyor:
يا ايها النبي انا احللنا ازواجك التي أتيتك اجورهن
“Ey Peygamber! Biz Mehirlerini verdiğin hanımlarını sana helal kıldık”[4]
Bu ayete göre Peygamber henüz hayatta iken bütün hanımlarının Mehirlerini ödemiştir.
Ebu Hanife: Aişe ve Hafsa her ikisi de Peygamberin hanımları idiler. Onlar kendilerine mirastan düşen pay kadar o evden aldılar ve kendi babalarına bağışladılar. Bu nedenle onların cenazesi de oraya defnedildiler.
Fazzal: Ben bu delili de kardeşime söyledim ama o bana şöyle cevap verdi: Siz Ehl-i Sünnet kardeşlerimiz Peygamberin kendi yakınları için miras bırakmadığına inanmaktasınız. Bu ana esas üzerine de Fedek bağını Hz. Fatıma’dan aldınız.
Diğer taraftan faraza Peygamberin miras bıraktığını kabul edersek bile Peygamber vefat ettiği zaman dokuz tane hanımı vardı.[5] Buna göre her birinin o evden alacakları miras miktarı sekizde birdir (1/8). Eğer evin sekizde birini (1/8) dokuza bölecek olursak her birine düşen miras miktarı ancak bir karış olur, enine boyuna bir insanın sığabileceği kadar büyük bir arazi değil.
Bu cevabı duyan Ebu Hanife ne yapacağını şaşırıp kaldı. Sinirli bir şekilde öğrencilerine dönerek şöyle dedi:
اخرجوا فانه رافضي ولا اخ له
Onu mescitten dışarı atın, çünkü onun kendisi Rafızî (Şii)’dir ve görünen o ki kardeşi de yoktur.[6]
[1]-Fazzal Şia idi ve kardeşi de yoktu. Ancak bu yöntemle münazara yolunu açmak ve hiçbir kısıtlamaya maruz kalmadan münazarayı devam ettirmek istiyordu.
[2]- Nisa/ 95
[3]- Ahzab/53
[4]- Ahzab/ 50
[5]- İsimleri şunlardır: Aişe, Hafsa, Ümmü Seleme, Ümmü Habibe, Zeyneb, Meymune, Safiye, Cuveyriye, Sude
[6]- Hazain-u Neraqi s. 109

İlginç Bir Münazara ve Alınması Gereken Dersler

Kabirlere Teberrük (Bereket İsteminde Bulunmak) (1)
Vahhabi-Selefilerin Görüşü
İbn-i Teymiye ve onun tabileri kabirlerden bereket isteminde bulunmayı (teberrük), kabirleri öpmeyi ve onlara dokunmayı haram bilirler ve bu işleri yapan bir Müslüman'ı "kabirci veya kabre tapan" olarak değerlendirip kâfir ve müşrik olarak görürler.
Vahabi - Selefiler böyle yapan Müslümanların eylemini, cahiliye toplumunun putlara tapınma işi gibi olduğunu varsayarlar…
VAHABİLİK GÖRÜŞÜNÜN ELEŞTİRİSİ
Onların sözlerinin cevaplandırılmasında ilk etapta aşağıdaki konuları ele alacağız:
1-Ehlisünnet'in önderlerinden İmam Malik, Mansur-u Devaniki'ye şöyle der: "Peygamber'e (s.a.a) vefatından sonra saygıda bulunmak,
O'na hayatındayken saygıda bulunmak gibidir." Biz de aynı inancı paylaşarak peygamberlerin vefatlarıyla saygınlık ve makamlarının kaybolmayacağına inanıyoruz.
O halde bu büyük şahsiyetlerin kabirlerinin de özel bir konumu ve saygınlıkları vardır. Bu betimlemeye göre mukaddes şeriatta,
onların kabirlerinin öpülmesi, onlardan bereket umulması caiz olduğu apaçık belirtilmemiş dahi olsaydı yine de bu işin şeriatta beğenilen bir şey olduğu anlaşılacaktı. Zira böyle bir amel, bir çeşit dini şiarları büyültüp saygı duymak hesap edilir.
2-Eğer tazim ve kutsamak ibadet sayılmasına rağmen haram addediliyorsa veya kabirleri öpmek ve onlara saygı göstermek ibadet ve şirk olarak varsayılıyorsa o halde Kâbe'nin tazimi ve onun tavaf edilmesi de şirk olarak görülmesi gerekir.
Keza Hace-rü'l-Esved'in tazimi ve öpülmesi, Hicr-i İsmail ve Makam-ı İbrahim'in saygınlığı, mescitlerin tazimi, anne babayı büyük saymak ve onların karşısında eğilmek, meleklerin Âdem karşısında secde etmeleri, Hz. Yusuf'un kardeşleri, annesi ve babasının ona secde etmesi,
askerin bir üstüne karşı saygısı, sahabenin Peygamber'e (s.a.a) saygısı ve nihai olarak Vahabilerin, kendi başkan ve liderlerinin önünde eğilmesi gibi birçok gelenek ve göreneklerini de şirk bilmemiz gerekir idi. Hâlbuki Vahabilerin bizzat kendileri dahi böyle bir inanca sahip değillerdir.
3-Sahabe ve salih kimselerin amel ve davranışları, Vahabilerin görüş ve inançlarıyla uygunluk içermez. Zira sahabe kabir ve ziyaret yerlerini öpüyorlardı, onlara dokunuyorlardı ve onların türbelerinden bereket umuyorlardı. Biz burada sahabe ve salih kimselerin bu konudaki davranışlarıyla alakalı birkaç örneği sizin bilgilerinize sunacağız:
a) Hz. Zehra'nın (s.a) Babasının Tertemiz Kabrinin Toprağından Bereket Umması
İmam Ali (a.s) şöyle buyurur:
"Peygamber (s.a.a) toprağa verildikten sonra, Zehra (s.a) onun kabri kenarında durdu. Kabirden bir avuç toprak aldı ve yüzüne koydu. İşte o zaman saçını yolar halde şu iki beyitlik şiiri okudu:
Ahmet'in kabrini bir kez koklayan kimsenin, artık paha biçilmez diğer kokuları koklamasına ne ihtiyacı vardır? Öyle musibetlere duçar oldum ki eğer aydınlık günler bu musibetleri görseydi, kapkara kesilirdi". [1]
b) Ebu Eyyüb el-Ensarî'nin Peygamber'in (s.a.a) Kabrinden Bereket Umması
Davut b. Ebi Salih şöyle diyor:
"Bir gün Mervan b. Hakem, Mescid-i Nebi'ye girdi. Bir adamın Peygamber'in (s.a.a) kabrine yüzünü koyduğunu görünce, ensesinden tutup geriye çekerek ona şöyle dedi:
'Ne yaptığını biliyor musun?' O adam, dönüp Mervan'a bakınca Ebu Eyyüb Ensarî olduğu anlaşıldı. Ebu Eyyüb, şöyle dedi: 'Evet ben biliyorum. Ben bir tahta kenarına gelmedim.
Ben Allah Resul'ünün (s.a.a) huzuruna geldim' dedi ve sözlerini şöyle sürdürdü: Peygamber'in (s.a.a) şöyle buyurduğunu işittim: 'Layık önderlerin rehberlik ettikleri zaman, din için ağlamayın, din önderliğinin ehil olmayanların eline düştüğü zaman ağlayın.'" [2]
Burada, Hâkim-i Nişaburî ve Zehebî'nin bu hadisi sahih bildiklerini eklememiz gerekir. Subkî de bu konuda şöyle der:
"Eğer bu hadisin senedi doğruysa, kabrin duvarına el sürmenin keraheti yoktur." [3]
Allame Emini de şöyle yazıyor:
"Bu hadisten, Emevilerin mutahhar/ tertemiz kabirlere tevessül etmeyi yasaklayarak bidat bıraktıkları anlaşılmaktadır." [4]
c) Bilal'in Peygamber'in (s.a.a) Kabrinden Bereket Umması
Bilal, Peygamber'i (s.a.a) rüyasında gördü. Efendimiz, ona şöyle buyurdular: "Bilal! Bunca vefasızlık ne için? Gelip kabrimi ziyaret etme zamanı gelmedi mi?"
Bilal, gamlı ve hazin bir vaziyette uykudan uyandı ve sefer yükünü yüklenerek Medine'ye yöneldi. Peygamber'in (s.a.a) kabri başına geldi ve saç başı perişan bir vaziyette ağlayarak bedenini kabre sürdü. [5]
d) İbn-i Ömer'in Teberrükü
İbn-i Ömer'in, sağ elini Peygamber'in (s.a.a) kabrine koyarak Bilal gibi yaptığını söylemişlerdir. [6]
e) İbn-i Münkedir'in Teberrükü
İbn-i Münkedir tabiindedir. O, kendi arkadaşlarıyla otururken birden bire dili tutuldu. O haliyle kalktı ve Peygamber'in (s.a.a) kabrine yüzünü koydu ve sonra döndü. Yanındakiler onu yaptığı bu işten dolayı yerdiler, ama o şöyle dedi: "Ne zaman bir sorunla karşılaşsam, Peygamber'in (s.a.a) kabrinden şifa isterim." [7]
Zehebî, İbn-i Münkedir'in sözünü şöyle rivayet eder:
"Efendimizin kabrinden yardım isterim." [8]
EHLİSÜNNET FAKİHLERİNİN GÖRÜŞ VE FETVALARI
Bu bölümde Ehlisünnet'in fetvalarının bir bölümüne yer vereceğiz:
1-Ahmet b. Hanbel'in fetvası; İbn-i Cemaati Şafii şöyle der:
"Abdullah b. Ahmet b. Hanbel şöyle diyor: Babama, Peygamber'in (s.a.a) minberine el sürüp öpen ve ondan bereket uman veya sevap niyetiyle aynı şeyi Peygamber'in kabrine yapan kimse hakkındaki görüşünün ne olduğunu sordum. Babam şöyle yanıtladı: 'Bir sakıncası yoktur.'" [9]
2-İmam Ahmet b. Hanbel'e, Peygamber'in (s.a.a) kabri ve minberini öpen kimsenin hükmünü sorduklarında şöyle cevap verdi: "Bir sakıncası yoktur." Ahmet b. Hanbel'in fetvasını İbn-i Teymiyye'ye gösterdikleri zaman, İbn-i Teymiyye çok şaşırarak şöyle dedi:
"Ben Ahmet'in fetvasına şaşırıyorum; ben onu seçkin bir âlim biliyorum; gerçekten bu, onun fetvası mıdır?" [10]
Biz de İbn-i Teymiyye'nin, İmam Ahmet b. Hanbel'i küfürle, şirkle ve bidatle suçlamadığına şaşırıyoruz.
3-Remlî Şafii de şöyle diyor:
"Peygamberlerin, Allah'ın veli kullarının ve salihlerin kabirlerine teberrük kastıyla el sürmenin bir sakıncası yoktur." [11]
4-Aynı şekilde Remlî Şafii şöyle der:
"Kabir sandığı üzerine el sürüp öpmek ve ziyaret yerlerini öpüp el sürmenin keraheti vardır, ama teberrük kastıyla olursa, kerahati yoktur."
Remlî Şafii, babasının fetvasının da bu olduğunu söyleyerek devam eder: "Fakihler, açıkça Hacerü'l-Esved'e dokunmaya güç yetiremeyen kimsenin asasıyla oraya doğru işaret etmesi ve sonra asasını öpmesini söylemişlerdir." [12]
5-Muhibbiddin Taberî Şafii'nin de verdiği fetva şöyledir:
"Kabre dokunmak ve öpmek caizdir ve âlimler ve salihler de böyle amel ediyorlardı." [13]
6-Şehâbüddin Hafâcî Hanefî'nin fetvası: O, Şifâ kitabının şerhinde "Kabre el sürmek, öpmek ve kabir üzerine kapanmak keraheti vardır." ibaretinin açıklamasında şunları yazar:
"Fakihlerin bu fetva hakkında ortak görüşü yoktur, bu sebeple İmam Ahmet b. Hanbel ve Taberî şöyle diyorlar: Kabir üzerine kapanmanın bir sakıncası yoktur." [14]
7-İbn-i Ebu Sayf Yemanî'nin fetvası: Mekke'nin Şafi âlimlerinden bir diğerinin fetvasını şöyle nakletmişlerdir:
"Kurân'ı, hadis kitabını ve salihlerin kabirlerini öpmek caizdir." [15]
8-Zerkanî Malikî'nin fetvası da şundan ibarettir:
"Mübarek kabirlerin öpülmesinde kerahet vardır. Ancak teberrük kastıyla olursa keraheti yoktur." [16]
9-İzâmî Şafi, İbn-i Teymiyye'nin "Salihlerin kabirlerini tavaf eden veya onlara dokunan kimse, günahların en büyüğünü işlemiştir" sözü hakkında şöyle der:
"O, anlamsız bir şey söylemiştir. Zira bir defasında: 'Böyle bir eylemi yapan kimse günahların en büyüğünü işlemiştir' derken başka bir defasında: '
Böyle bir işi yapan müşriktir' diyor. Hâlbuki seçkin âlimlerin bazıları yıllar önce İbn-i Teymiyye'nin doğumundan önce bu konuları açıklamışlardır.
Diğer taraftan bu şahsın sözü, âlimlerin sözüyle uyuşmuyor. Bazen, âlimlerin falan meselede ittifak ettiklerini söylüyor, hâlbuki âlimlerin icması bunun tam tersinedir. Eğer bir kimse ondan önceki ve sonraki âlimlerin ve aynı şekilde insaflı ve iyi anlayışlı âlimlerin sözlerine dikkat etse, bizim sözümüzün doğruluğunu görecektir.
Örneğin; Müslümanların geneli kabri tavaf edip ona dokunuyorlar, ama bu konudaki âlimler üç kısımdır:
Birinci gruptakiler, sürekli bu işi caiz bilirler. İkinci gruptakiler haram etme sınırına varmadan şiddetli kerahet olarak sürekli bu işi yasaklarlar.
Bir grup da orta yolu tutup, eğer bir kimsenin ölüyü ziyaret etmeye alakası çoksa bu amelin mekruh olmadığını; alakası azsa, edebin gereğini yerine getirerek, kabri tavaf etmemesi ve dokunmaması gerektiğini söylemiştir.
İbn-i Teymiyye'nin bazı işleri nedeniyle Müslümanlara küfür nispetinde bulunuyorsa, dikkatle bakarsanız onun sözünün iki öncüle döneceğini ve bu öncüllerin birinin doğru ve diğerinin ise yanlış olduğunu göreceksiniz.
Doğru önerme (büyük önerme) "Allah'a olan ibadetin dışındaki her ibadet şirki içerir." Şeklindedir. Küçük önerme ise şöyledir: "Ölü ya da gaip birini çağırmak, kabirleri tavaf edip onlara el çekmek, ölü için kurban nezretmek, Allah'ın dışındakiler için ibadet yapmaktır." ki bu söz doğru değildir." [17]
10-İbn-i Hacer şöyle diyor:
"Fakihlerin bazısı, Hacerü'l-Esved'i öpmek delilince, büyük ve değerli eşyalarla saygıya ve tazime layık fertlerin öpülmesinin caiz olduğu fetvasını vermişlerdir." [18]
11-Şehy İbrahim Bâcûrî Şafii'nin verdiği fetva şöyledir:
"Kabri öpmek ve ona el çekmenin keraheti vardır. Ancak teberrük kastıyla olursa mekruh olmaz." [19]
12-Şehy Adavi Hamzâvî Maliki şöyle der:
"Hiç şüphesiz Peygamber'in (s.a.a) kabri şerifini yalnızca teberrük kastıyla öperler. Dolayısıyla diğer veli kulların kabrinin -teberrük kastıyla- öpülmesinin caiz olmasının uygun olacağı anlaşılmaktadır." [20]
KABRİN ÖPÜLMESİ HAKKINDA BİR RİVAYET
Keşfu'l-İrtiyâb kitabı, Kifayetü'ş-Şa'bi, Fetâvâ'l-Garâib, Metâlibu'l-Müminin ve Hazânetü'r-Rivâye'den naklederek şu rivayeti getirmiştir:
"Adamın birisi Peygamber'in (s.a.a) huzuruna gelerek şöyle arz etti: 'Ey Allah'ın Resulü! Ben cennetin girişini ve Hurü'l-Ayn'in alnını öpmeye yemin ettim.' Efendimiz ona, annesinin ayağını ve babasının alnını öpmesini emretti. Adam: '
Babam ve annem hayatta değilse ne yapayım?' diye sorunca Efendimiz şöyle cevap buyurdu: "Onların kabirlerini öp." Adam: 'Eğer onların kabrinin nerede olduğunu bilmiyorsam ne yapayım?' diye sorunca Efendimiz şöyle buyurdular: 'Birisini annenin kabri niyetine diğerini ise babanın kabri niyetine iki çizgi çiz ve bu iki çizgiyi öp ve yeminini bozma." [21]
PEYGAMBER'İN (S.A.A) MİNBERİNDEN BEREKET UMMAK
Geçmişten günümüze dek Müslümanların yaşam tarzı siresi Peygamber'in mihrabı, and içtiği yer ve Efendimizin dokunduğu her yerden teberrük etmek şeklinde olagelmiştir.
Aynı şekilde Müslümanlar Medine'nin toprağından, özellikle şehitlerin efendisi Hz. Hamza'nın toprağından teberrük umuyorlardı. Biz burada Müslümanların davranış tarzlarından bir kaçına işaret edeceğiz:
Peygamber'in (s.a.a) minberi Müslümanlar için büyük değere sahiptir, öyle ki fakihlerin bazıları, minberin hürmetinin korunması için onun kenarında yemin etmekten kaçınıyorlardı.
Müslümanlar, sürekli Peygamber'in (s.a.a) minberine teberrük ediyorlar ve minberin hürmetini korumaya çalışıyorlardı. Vereceğimiz birkaç örneğe dikkat ediniz:
1-Mervan, Zeyd b. Sabit'in Peygamber'in (s.a.a) minberi yanında yemin etmesi yargısında bulundu. Ancak o, minberin hürmetinin korunması için orada yemin etmekten kaçındı. [22]
2-Âkuli, Allah Resulünün (s.a.a) minberini şöyle niteliyor:
"Zamanla Peygamber'in (s.a.a) minberi bozuldu. Abbasi halifelerinden birisi onu yeniden yaptırdı ve geride kalan ağaçlarından, teberrük kastıyla kendine tarak yaptı. Aynı şekilde sahabe Peygamber'in (s.a.a) minberine dokunmaya çok özen gösteriyordu."
3-Peygamber'in (s.a.a) minberi ateş alıp bir kısmının yanmasına kadar kendi yerinde duruyordu. Minberin yanması, Medine halkı için dayanılmaz bir acıydı.
Zira minberin iki tarafındaki elin konulacağı çıkıntı; yani Peygamber'in mübarek ellerini koyduğu yer yandı ve kaybolup gitti. Bundan sonra halk, bu kısma dokunamadı ve teberrük edemediler. [23]
4-Yezit b. Abdullah b. Kasit [24] şöyle diyor:
"Peygamber'in (s.a.a) minberi, onun kabri yakınındaydı. Mescit sakinleşince Peygamber'in (s.a.a) ashabından bir gurup sağ elleriyle minberin el konacak yerini tuttular ve kıbleye dönerek dua ettiler". [25]
5-Onuncu asrın âlimlerinden Şeyh Ahmet b. Hamit şöyle diyor:
"Halk, Peygamber'in (s.a.a) minberinin tahtalarına teberrük ediyordu." [26]
6-Semhûdî de Peygamber'in (s.a.a) minberi konusunda şöyle der:
"Peygamber'in (s.a.a) minberi üzerine kaplama yaptılar ve Peygamber'in (s.a.a) ravzası kenarındaki minber üzerine tavan kondurdular. Halk, tavan arasından elini Peygamber'in (s.a.a) minberine uzatıyor ve oradan teberrük umuyordu." [27]
Ayetullah Şeyh Necmettin Tabesi
ABNA.İR
________________________________________

[1]-İrşadu's-Sâri, c.3, s.352; el-İthâf, Şebrâvî, s.90; Vefâü'l-Vefa, c.4, s.1404; Meşâriku'l-Envâr, s.63;
el-Fetâvi'l-Fıkhiye, İbn-i Hacer, c.2, s.18; es-Sireti'n-Nebeviyye, İbn-i Haşim, c.2, s.340; Keşfu'l-İrtiyâb, s.347; el-Mevahibu'l-Ledunniyye, c.3, s.400.
[2]-Müstedreki Hâkim, c.4, s.560, h.8571; Vefâü'l-Vefa, c.4, s.1404.
[3]-Bkz: Vefâü'l-Vefa, c.4, s.1404; Keşfu'l-İrtiyâb, s.347.
[4]-el-Gadir, c.5, s.151.
[5]-Siyerü A'lâmu'n-Nubelâ, c.1, s.358; Üsdü'l-Ğâbe, c.1, s.208; Şifau's-Sikâm, s.39.
[6]-Keşfu'l-İrtiyâb, s.436; Şerhu'ş-Şifa, c.2, s.199; Vefâü'l-Vefa, c.4, s.1405.
[7]-Vefâü'l-Vefa, c.2, s.444; bkz: el-Gadir, c.5, s.151.
[8]-Siyerü A'lâmu'n-Nubelâ, c.3, s.213. Üzülerek söylemeliyiz ki bu kitabı gözden geçiren ve şerh edenler, Vahhabiyet düşüncesinin etkisinde kalarak, bu ve benzeri içerikteki rivayetlere gereken dikkati göstermeksizin,
senedinin zayıflığı ya da kendi görüşleriyle uyuşmadığını zannettiklerinden dolayı reddederler. Sanki İslam'ın gerçek itikadı, Vahhabiliğin görüşleridir.
[9]-Vefâü'l-Vefa, c.4, s.1414.
[10]-a.g.e.
[11]-Bu sözü Şebramili, Şeyh Ebu Ziya'dan (ö.1087), el-Mevahi-bu'l-Ledunniyye kitabının haşiyesinde ve Hamzâvî'nin el-Metâlib kitabından nakletmiştir.
[12]-a.g.e.
[13]-Esne'l- Metâlib, c.1, s.331; Vefâü'l-Vefa, c.4, s.1407.
[14]-Şerhu'ş-Şifa, c.3, s.1714; Vefâü'l-Vefa, c.4, s.1404; el-Gadir, c.5, s.134.
[15]-el-Gadir, c.5, s.153.
[16]-Şerhu'l-Mevâhib, c.8, s.315.
[17]-Furkanu'l-Kurân, s.133.
[18] -Vefâü'l-Vefa, c.4, s.1405.
[19]-Şerhu'l-Fıkhi'ş-Şafii, c.1, s.274; el-Gadir, c.5, s.154.
[20]-Kenzu'l-Metâlib, s.20; el-Gadir, c.5, s.154; Meşâriku'l-Envâr, c.1, s.140.
[21]-Keşfu'l-İrtiyâb, s.350.
[22]-Sahih-i Buharî, c.3, s.243.
[23]-Âsâru'n-Nebeviye, s.31.
[24]-Onun hakkında şöyle demişlerdir: O imam, fakih ve sika (güvenilir) idi. Kutübü Sitte de ondan rivayet nakletmişlerdir. Halk onun ehli emanet ve fakihliğinden yararlanmıştır.
O, Hicri Kameri 122 yılında ölmüştür. (Siyerü A'lâmu'n-Nubelâ, c.5, s.266).
[25]-et-Tabakâtu'l-Kübra, c.1, s.13; Vefâü'l-Vefa, c.4, s.1401.
[26]-Umdetü'l-Ahbâr, s.135.
[27]- es-Sârimu'l-Menkî, s.132; Vefâü'l-Vefa, c.4, s.1403; Siyerü A'lâmu'n-Nubelâ, c.5, s.467.

Kabirlere Teberrük (Bereket İsteminde Bulunmak) (1)

Şia’ya Atılan İftiralara Cevaplar (5)

Teravih Namazı eseri, teravih namazının İslam’daki yeri, meşruiyeti ve uygulanışı üzerine kapsamlı bir inceleme sunar. Dünya Ehl–i Beyt Kurultayı tarafından yayımlanan bu çalışma, Cafer Bendiderya tarafından Türkçeye kazandırılmıştır.
About the Book Kitap, teravih namazının sünnet mi yoksa bidat mı olduğuna dair tartışmaları ele alır. Kur’an ve hadisler ışığında teravih namazının ortaya çıkışı, tarihsel gelişimi ve İmamiyye anlayışı çerçevesinde değerlendirilir. Ayrıca, Ehl-i Beyt rivayetleri ve büyük hadis kaynakları olan Buhârî ve Muslim’in tutumları incelenerek konunun farklı boyutları okuyucuya aktarılır. Halife Ömer döneminde tek imam arkasında toplu namaz uygulaması ve bidat tartışmaları detaylı biçimde ele alınır.
What You Will Discover

<ul data-start="916" data-end="1469">
 	<li data-start="916" data-end="987">
Teravih namazının Kur’an ve Sünnet açısından meşru olup olmadığını.
</li>
 	<li data-start="988" data-end="1054">
Teravih namazının tarihçesi ve İslam toplumunda ortaya çıkışı.
</li>
 	<li data-start="1055" data-end="1141">
İmamiyye mezhebi ve Ehl-i Beyt rivayetlerinin teravih namazı hakkındaki görüşleri.
</li>
 	<li data-start="1142" data-end="1237">
Buhârî ve Muslim’in teravih namazına dair rivayetleri ve bu rivayetlerin değerlendirilmesi.
</li>
 	<li data-start="1238" data-end="1322">
Halife Ömer’in döneminde uygulanan toplu teravih namazı ve bunun dini boyutları.
</li>
 	<li data-start="1323" data-end="1388">
Bidat tartışmaları ve konuyla ilgili yapılan farklı yorumlar.
</li>
 	<li data-start="1389" data-end="1469">
Konunun özeti ve sonuçlarıyla teravih namazına dair kapsamlı bir perspektif.
</li>
</ul>
About the Author Cafer Bendiderya, İslami ilimler ve hadis çalışmaları alanında yetkin bir araştırmacıdır. Dünya Ehlibeyt (a.s) Kurultayı aracılığıyla, özellikle Ehl-i Beyt’in öğretilerine dayalı eserlerin günümüz okuyucusuna aktarılmasını sağlamaktadır.
Who Is This Book For? Bu kitap, teravih namazının meşruiyeti ve uygulama biçimleri hakkında akademik bilgi edinmek isteyen araştırmacılar, İslami ilimlerle ilgilenen öğrenciler ve namazın sünnet/bidat tartışmalarını anlamak isteyen tüm okuyucular içindir.
&nbsp;

Author

Editor

Interpreter

Number of volumes

Persian Title

Publish location

Publication year

Publish number

Publisher

Qr Code

Sect

Scholar

ISBN

Source

Translated

Translated Fields

is suggested

Rate

Votes

Teravih Namazı

Yukarıda belirttiğim bu on iki kişiyi, Ehlisünnet'in takdirle andığı birçok şahsiyetin arasından seçtim. Çünkü Ehlisünnet arasında en çok adı geçen ve en çok övülen şahsiyetler bu on iki kişidir. Ehlisünnet'e göre bu şahsiyetlerin çok fazla rivayetleri varmış ve ilimleri de çokmuş. Şimdi bu şahsiyetleri kısaca tanımaya çalışacağız. Onların, isteyerek veya istemeyerek Peygamber'in (s.a.a) sünnetine nasıl muhalefet ettiklerini gözler önüne serelim ki, araştırma yapan bir şahıs hakikati bilsin.

EHLİ-İ SÜNNET VE'L CEMAAT'İN ÖNCÜLERİ

Önsöz
Âlemlerin gerçek sahibine şükürler olsun. Onun salâtı, selamı ve rahmeti peygamber ve resullerin en yücesi olan efendimiz Muhammed'e (sallallahu aleyhi ve âlihi ve sellem) ve onun tertemiz Ehlibeyt'ine (aleyhimü's-selam) olsun.

Peygamber efendimiz (s.a.a) şöyle buyurur: "Allah katında âlimlerin mürekkebi, şehitlerin kanından daha hayırlıdır."<a title="" href="#_ftn1">[1]</a>[1]

Bu yüzden her yazar birlik, beraberlik, barış ve huzur adına insanları hidayet edici şeyler yazar; bu yolla onları karanlıktan aydınlığa çıkarmaya çalışır. Çünkü Allah'ın dinini tebliğ etmek ve adaleti hâkim kılmak için canını feda eden ve şehit düşen bir kimse, sadece kendi çevresinde toplanan insanlara etkili olabilir. Ama insanlara ders veren ve onlar için bir şeyler yazan kimse, gerek yetiştirdiği öğrencilerle, gerekse yazdığı bilgilerle bunu nesilden nesle aktaran insanlar aracılığıyla daha fazla bir kitleye etki eder. Bu hayır, kıyamete kadar onunla birlikte olur. Her şey harcandıkça azalır, ama ilim harcandıkça (aktarıldıkça) daha da artar. Nitekim Peygamberimiz şöyle buyurmuştur:

"Eğer Allah bir kişiyi senin elinle hidayet ederse, bu, senin için güneşin değdiği her şeyden veya dünya ve içindeki her şeyden daha hayırlıdır."<a title="" href="#_ftn2">[2]</a>[2]

Nice yazarlar var ki yıllar önce ölüp gittiler ve kemikleri çürüdü. Ama düşünceleri ve bilgileri geride bıraktıkları kitaplarıyla hâlâ yaşıyor. Bunlar arasında yüzlerce kez, tekrar tekrar basılan ve insanlar arasında onlara ışık tutmaya devam eden kitaplar var.

Eğer şehit yaşıyor ve Allah katında çeşitli nimetlerle nimetlendirili-yorsa, âlimler de halkı aydınlattıkları için Allah katında canlıdırlar ve halkın gözünde aynı konuma sahiptirler.
<div>

&nbsp;

<hr align="left" size="1" width="33%" />

<div>

&nbsp;

</div>
<div>

&nbsp;

</div>
</div>

EHL-İ SÜNNET VE ŞİA'YI TANIYALIM

Sünnilik

Kitaplar

Makaleler

Dergiler

Karakterler

yayıncılar

İslami merkezler

multimedya

Mehdiyet

İslam kaynakları internet sitesi, İslam kaynaklarının toplanması, düzenlenmesi ve yayınlanmasını sağlayan genel bir sitedir. Bu kaynaklar, İslam’ın ilk günlerinden itibaren mesaj getiren (Hz. Peygamber (s.a.a)) ve ondan sonra bu dinin büyükleri, araştırmacıları, İslami ilimler havzası alimleri ve düşünürleri tarafından sunulmaktadır.

Sünnilik

Books

Articles