Nefsin işlediği günahlar, ilahi emirlere karşı gelmeler karşısında Allah’ın azabından korkmasından dolayı acı duymasıdır. Evliyanın, Allah dostlarının özelliklerinden biri, muttakilerin ayırıcı karakteridir. İnsanı doğruluğa ve yapıcılığa iten bir etkendir. Kötülüklere ve günahlara karşı güçlü bir kalkandır.
Bu yüzden şeriat, bu özelliğe bir öncelik vermiş, söylemi içinde ona seçkin bir yer ayırmıştır. Bu özelliğe sahip olanlardan övgüyle söz etmiş, onur bahşetmiştir.
Bu meyanda Yüce Allah şöyle buyurur:
“Kulları içinde ancak bilginler, Allah’tan korkar.” [Fatır, 28]
“Görmeden Rablerinden korkanlar var ya, işte onlar için bağışlama ve büyük bir ödül vardır.”[Mülk, 12]
“Ama kim Rabbinin makamından korkar ve nefsi kötü heveslerden menederse, onun için gidilecek yer cennettir.” [Naziat, 40-41]
İmam Sadık (as) şöyle buyurur: “Allah’tan, O’nu görür gibi kork. Her ne kadar sen O’nu görmesen de şüphesiz O, seni görür. Eğer O’nun seni görmediğini düşünürsen kafir olursun. Şayet O’nun seni gördüğünü bilmene rağmen, günah işlemek suretiyle O’na karşı çıkarsan, hiç kuşkusuz, O’nu seni görenlerin en önemsizi konumuna indirgemiş olursun.” [1]
Bir keresinde de şöyle buyurmuştur: “Mü’min iki korku arasında yaşar: Geçmişte işlediği günahlar vardır ve yüce Allah’ın bu günahlardan dolayı kendisine ne yapacağını bilmemektedir. Geride yaşayacağı bir ömür vardır ve bu ömür boyunca hangi helak edici davranışları sergileyeceğini kestirememektedir. Bu yüzden o hep korku ve endişe içindedir. Zaten korkudan başkası da ona yaraşmaz.” [2]
Başka bir yerde de şöyle buyurmuştur: “Bir mü’min, korkan ve uman olmadıkça mü’min olmaz; korktuğu ve umduğu şeyleri göz önünde bulundurarak amel eden biri olmadıkça da, azabından korkan ve cenneti uman biri olmaz.” [3]
“Bir kimseye hayâsızlık ya da şehvete dönük bir öneride bulunulsa ve o da bunu Allah’tan korktuğu için reddetse, Allah ateşi ona haram kılar, onu büyük korkudan korur ve kitabında va’dettiği ödülü ona bahşeder: “Rabbimin makamından korkan kimseye iki cennet vardır.”[Rahman, 46] “ [4]
Hikmet ehlinden biri şöyle demiştir: “Âdemoğlunun miskini, eğer yoksulluktan korktuğu kadar ateşten korksaydı, ikisinden de kurtulurdu. Eğer açıktan kullardan korktuğu kadar batında Allah’tan korksaydı, dünyada ve ahirette mutluluğa kavuşurdu. Dünyayı istediği gibi cenneti de isteseydi, ikisini de elde ederdi.”
Hikmet ehlinden biri Abbasi halifelerinden el-Mehdi’nin yanına gider. El-Mehdi ona, “Bana öğüt ver” der. O, “Bu mecliste daha önce baban ve amcan oturmadı mı?” diye sorar. El-Mehdi, “Evet” cevabını verir. O, “Peki kurtuluşlarına vesile olacağını umduğun amelleri yok muydu?” der. El-Mehdi, “Evet” der. O, “Helaklarına vesile olacağından korktuğun amelleri de yok mudu?” der. El-Mehdi, “Evet” der. O, “Şu halde, onların kurtuluşlarına vesile olacağını umduğun amelleri işle, helak olmalarına neden olacağından endişelendiğin amellerden de uzak dur” der.
<strong>GEL-GİT ARASINDA KORKU</strong>
Ayet-i kerimeler ve rivayetler Allah korkusunun önemini, insanın kişiliğini biçimlendirme, onu iyiliğe ve yapıcılığa yöneltme ve onu Allah’ın hoşnutluğuna ve nimetlerine erişme onuruna iletmesi hususundaki rolümü önemle vurgulamışlardır.
Ne var ki, her saygın karakter gibi korku da ancak orta yol ve ılımlılık niteliğine sahip olduğu zaman övgüyü ve saygıyı hakeder. İfrat ve tefrit aşırılıklarından uzak olması gerekir.
Korkuda ifrat nefsi çoraklaştırır; umut kırıntılarından, aydınlık bahşedici nurdan yoksun bırakır. Kişiyi karamsar, ümitsiz ve huzursuz kılar. Sapıklık ve azgınlık çöllerinde yitip gitmesine neden olur. Kendini ibadete zorlar. Bir süre sonra bu ağır ibadet tarzı kendine ağır gelir ve usanmaya başlar.
Tefrit ise, ibadette ihmale ve kusura neden olur. İnsanın Allah’a itaat etmeye ve O’nun şeriatine tabi olmaya karşı çıkmasına yol açar.
Korku ve ümidin dengelenmesi ile nefis canlanır. Vicdan arınır. Ruhi enerjiler dinamizm kazanır. Yapıcı hareketler şeklinde hayata yansır.
İmam Sadık (as) der ki: “Allah’a seni günaha karşı cüretkâr kılmayacak şekilde bağışlanma umuduyla yönel. Ve seni rahmete karşı umutsuzluğa düşürmeyecek şekilde O’ndan kork.” [5]
<strong>ALLAH’TAN KORKMANIN GÜZELLİKLERİ</strong>
Saygın karakterlerin değeri, kişide gerçekleştirdikleri üstün insanî kavramlarla, hayır ve yapıcılık değerleriyle ölçülür. Kişiyi mutluluğa ve huzura eriştirmeleri ile bilinir. Bu değerlendirme ile Allah korkusu, saygın ahlakî karakterlerin odak noktası haline gelir. Bunun inanç ve akide dünyasında da önemli bir yeri vardır. İnsanı uyaran, Allah’a itaate yönelten ve Allah’a başkaldırmaktan alıkoyan bu merkezî katakterdir. Bu sayede insan, iyi niteliklere sahip muttakilerin menzillerine yükselir.
Nefiste korku ve ürperme duyguları yankı buldukça, onu parlatır. Yüksek melekûtî zirveye yükseltir. İnsan o ideal güzelliği ile bir melek halini alır. Melek, insan ve hayvanı karşılaştırırken Emîru’l-Mü’minin şöyle der: “Yüce Allah, meleklere şehvetsiz akıl yüklemiştir. Hayvanlara da akılsız şehvet yüklemiştir. Âdemoğluna ise, her ikisini de yüklemiştir. Kimin aklı şehvetine üstünlük sağlarsa, o meleklerden daha hayırlıdır. Kimin de şehveti aklına galip gelirse, o hayvanlardan daha kötüdür.” [6]
Bu yüzden, Allah’tan korkan kimsenin, Allah için yaptığı ibadetlerin zorluklarını küçümsediğini, bu uğurda çektiği acıları tatlı gördüğünü, günahların verdiği hazzı acı olarak algıladığını görürsün. Kuşkusuz, bunun nedeni onun Allah’ın öfkesinden ürkmesi ve azabından korkmasıdır.
Bu sayede insan mutlu olur, maddi ve manevi hayatı güzelleşir. Tıpkı evrendeki düzen gibi. Gök ve yer unsurlarının ahenk içinde hareket etmesi gibi. Yüce Allah’a boyun eğerek, O’nun düzeni ve yasaları uyarınca seyrine devam etmesi gibi. Yüce Allah’a boyun eğerek, O’nun düzeni ve yasaları uyarınca seyrine devam etmesi gibi. “Erkek ve kadından her kim inanmış olarak iyi bir iş yaparsa, onu hoş bir hayatla yaşatırız. Onların ücretini yaptıklarının en güzeliyle veririz.”[Nahl, 97]
Bugün insanlığın içinde yaşadığı kaos hali, stres, bunalım, anarşik ortam ve yüksek suç oranının tek nedeni yüce Allah’tan yüz çevirmeleri, O’nun ilkelerine ve şeriatına tabi olmamalarıdır.
“Ülkelerin halkı inanıp sakınsalardı, elbette üzerlerine gökten ve yerden bolluklar açardık; fakat yalanladılar, biz de onları kazandıklarıyla yakaladık.” [A’raf, 96]
<strong>ALLAH KORKUSU BİLİNCİNE NASIL VARIRIZ?</strong>
İçindeki Allah korkusu duygusu zayıflamış kimsenin aşağıdaki öğütlere uyması yerinde bir davranış olur:
1-İnanç sistemini esas almak, Allah’a iman, ahiret, sevap, azab, cennet ve ateş kavramları üzerinde düşünmek. Çünkü Allah korkusu, imanın bir meyvesi ve nefsin üzerine düşmüş bir yansımadır.
“Mü’minler o kimselerdir ki, Allah anıldığı zaman yürekleri ürperir, kendilerine Allah’ın ayetleri okunduğu zaman, onların imanlarını artırır ve Rablerine tevekkül ederler.” [Enfal, 2]
2-Korku ve iç ürpetisi uyandıran etkili vaazlar ve hikmetli sözler dinlemek.
3-Allah’tan korkan kimselerin halini, yüce Allah’a yakarışlarını, içli içli ürperişlerini, Allah’ın azabından çekinmelerini düşünmek, onlardan ibret dersleri çıkarmak.
Kuşkusuz İmam Zeynulâbidin’in (as) şu duası korku ve yakarışın en etkileyici örneğidir:
“Ne oluyor bana, neden ağlamıyorum? Sonum nereye varacak bilmiyorum. Nefsimin beni aldattığını, günlerimin beni kandırdığını görüyorum. Başımın üstünde ölümün kanat sesleri geliyor. Neden hala ağlamıyorum? Nefsimin isyanından, kabrimin karanlığından ve sınırlarımın darlığından dolayı ağlamalıyım. Münker-Nekir’in sualinden dolayı, kabrimden çıplak ve zelil olarak çıkacağımdan dolayı ağlamalıyım. Günahlarımı, amellerimi sırtımda taşıyacağım. Bir sağıma, bir de soluma bakacağım. Çünkü insanların durumu o gün bambaşla bir durum olacaktır: “ O gün, onlardan her kişinin, kendisine yeter derece işi vardır. Yüzer var ki o gün parıl parıl. Güleç, sevinçli. Yüzler de var ki o gün tozlanmış, onları karanlıkları bürümüş.”[Abese, 37-41]
<strong>ALLAH KORKUSUNA İLİŞKİN BAZI KISSALAR</strong>
İmam Bakır’ın (as) şöyle dediği rivayet edilir: İsrailoğullarından bir fahişe, gençleri baştan çıkarmak için bir gün sokağa çıktığında, gençlerden biri şöyle der: “Eğer falan abid bu kadını görseydi, mutlaka cazibesine kapılır baştan çıkardı.” Kadın bunu duyar ve “Vallahi, evime geri döneceğim ve onu baştan çıkaracağım.” Der. Gecenin karanlığında, adı geçen abidin evine gider ve kapısını çalar: “Yanında kalabilir miyim?” Abid bunu reddeder. Bunun üzerine kadın şöyle der: “Bazı gençler benden yararlanmak istediler. Eğer beni içeri almazsan korkarım ki, beni yakalayıp lekeleyecekler.” Adam bunları duyunca kapıyı açar. Kadın içeri girdiğinde giysisini açar. Adam kadının güzelliğini ve çekiciliğini görünce etkilenir ve ona dokunur. Sonra kendini tutar ve vazgeçer. O sırada kazanın dibinde ateş yanmaktadır. Âdem geri döner ve elini ateşin üstüne koyar. Kadın, “Ne yapıyorsun?” der. Adam, “Onu yakıyorum, çünkü o bir amel işledi.” der. Bunun üzerine kadın oradan çıkar ve İsrailoğullarından bir grubun yanına gelip şöyle der: “Falan adama gidiniz. O, elini ateşin üzerine koymuş, onu yakıyor.” Adamlar gittiklerinde adamın elini yakmış olduğunu görürler.” [7]
İmam Sadık (as) şöyle der: “İsrailoğullarından bir abide, bir kadın misafir olur. Adam kadına ilgi duyar. Kadına her yaklaştığında parmaklarından birini ateşe koyar. Bunu sabaha kadar sürdürür. Sabah olunca da kadına, “Çık evimden, ne kötü misafir oldun benim için” der. [8]
—————-
1-el-Kâfi, c.3, s.57
2- el-Kâfi, c.3, s.57
3- el-Kâfi, c.3, s.57
4-el-Bihar, md.15, c.2, s.113
5- el-Bihar, md.15, c.2, s.118
6-İleluş-Şerai.
7- el-Bihar, md.5
8- el-Bihar, md.5

Author

Common title

View

ALLAH’TAN KORKMAK

&nbsp;
<p style="text-align: right;">Ayetullah Cafer Sübhani</p>

Yaratıcıyı ispat eden delillerden birisi, düzen (nezm) delilidir. Bu delilin öncüllerinden biri de neden-sonuç kanunudur. Yani her şeyin bir illeti vardır. O halde âlem de var olduğu için mutlaka bir nedeni olmalıdır. Zira âlem, özel bir düzene sahiptir. Dolayısıyla nedeni ve ilim ve kudret sahibi bir varlık olmalıdır. Sonuç da şudur ki âlem, Allah adında ilim ve kudret sahibi bir yaratıcıya sahiptir.
Burada şu soru ortaya çıkmaktadır ki, neden-sonuç kanunu tümel ve kapsamlı bir kanundur. Bütün varlıkları kuşatmaktadır. O halde Allah adında bu âlemi yaratan varlığın da bir nedeni olmalıdır. Oysa biz Allah’ı nedenlerin nedeni kabul etmekteyiz ve onun bir nedeninin olduğunu düşünmemekteyiz. Bu durumda nedensellik kanununun kapsamlılığını nasıl izah etmeliyiz?

<strong>Cevap</strong>
Bu soruya cevap vermeden önce hatırlatmak gerekir ki maddeciler ve ilahiyatçılar, bu soru karşısında eşit konumdadırlar. Zira Allah’a inanan kimseler açısından bütün varlıklar Allah’a dönmektedir ve ondan kaynaklanmaktadır. Maddeci düşünen kimselere göre de varlığın bütün boyutları maddeye dönmektedir ve madde bütün her şeyin kaynağı konumundadır.
Şimdi burada şu söylenmektedir: Eğer nedensellik kanunu tümel ve kapsamlı bir kanun ise ilahiyatçılar Allah’ın yaratıcısını tayin etmeli, maddeciler de maddenin yaratıcısını belirtmelidir. Dolayısıyla varlığın yaratıcısını tayin etme görevi, sadece ilahiyatçıları ilgilendiren bir husus değildir. Maddeciler de madde âleminin kaynağını tayin etmekle görevlidir. Maddecilerin bu konuda söyleyeceği cevap, ilahiyatçıların ve Allah’a inananların vereceği cevapla aynıdır. İlginç olanı da şudur ki maddeci ve ilahiyatçı kimseler arasında ortak olan böyle bir soru, sadece ilahiyatçılara yöneltilmekte ve maddeciler kendisini bu sorudan beri kabul etmektedirler.
Siyaset gereği filozof makamına yükselen Bertrant Russel adlı meşhur İngiliz matematikçisi, “Neden Hristiyan değilim?” adlı meşhur kitabında şöyle demektedir: “Ben uzun bir süre Allah’a inanan bir kimseydim. Bu varlık âleminin Allah’ın yarattığı olduğuna inanıyordum. Ama sonradan gördüm ki eğer bu inanca sahip olacak olursam, ilmi bir kanun olan neden-sonuç kanunu ayaklar altına almam gerekir. Zira ilim bize şöyle demektedir: “Her varlığın bir nedeni vardır. O halde eğer insan Allah’a inanacak olursa, onun için de bir neden bulmalıdır. Oysa bu inançta Allah nedeni olmayan bir varlıktır. Dolayısıyla neden sonuç kanuna riayet etmek için Allah’a inanmaktan vaz geçtim ve maddeciler topluluğuna katıldım.”
Ne kadar ilginç! Bu filozof, söz konusu kanunun (doğru olsa bile) ilahiyatçı ve maddeci kimseler arasında ortak sorun olduğundan gaflet etmiştir. Zira Allah’a inanan kimselerin ekolünde Allah nedensiz ve kadim (ezeli) bir varlık olduğu gibi materyalist ekollerde de madde (âlem) ezeli ve nedensiz bir varlıktır. Neden ve sonuç kanununu korumak, bizleri Allah’a yönelişten alıkoyuyorsa, aynı şekilde maddecilikten de alı koymalıdır. Bu durumda da şüpheciler zümresine (septisizm) katılmak gerekir; Allah’ı inkâr edenler grubuna değil.
Bu filozof görünümlü şahsın nasıl olur da bu gerçekten gaflet ettiği bizim için belli değildir. Ama şimdi bu soruya cevap vermeye çalışalım:
Bu soruda, bir mugalâta (demagoji) vardır. O da şudur ki “varlık” yerine “fenomen” kelimesi kullanılmış ve her ikisi eş anlamlı kabul edilmiştir. Burada aslında iki husus vardır; biri doğru diğeri ise yanlış:
1-Her fenomenin bir nedeni vardır.
2-Her varlığın bir nedeni vardır.
Neden-sonuç kanunun bize söylediği şey birinci maddede ifade edilen gerçektir. Fenomen’in anlamı şudur: Var olmayan ve sonradan vücuda gelen bir şey. Tıpkı Daha önce olmayan ve sonradan vücuda gelen bir çocuk gibi şüphesiz bunun bir nedeni vardır. Bu akli bir kanundur; tecrübi değil. Bu konuda hiçbir istisna göze çarpmamaktadır. Bu ilkenin akli delili varlık ve yokluğa karşı eşit pozisyonda olan “mümkün” kavramında gizlidir. Başka bir ifadeyle “mümkün” olan varlık bir dairenin içinde yer almıştır. Dairenin iki tarafından birine (varlık veya yokluğa) sürüklenmesinin mutlaka bir delili olmalıdır. Dolayısıyla bir varlığın yokluğu bir fenomenin yokluğu için yeterlidir. Oysa her fenomenin varlığı için bir nedenin varlığı gerekir. Allah’a inanan hiç kimse, bu kanunu inkar etmez ve usulen bu kanun Allah’ı tanıma delillerinin temelini teşkil etmektedir.
Oysa ikinci ilke batıldır. Zira varlık fenomenler kısmından olduğu taktirde bir nedene ihtiyaç duymaktadır. Bir fenomen olmayan ve yokluk önceliği bulunmayan varlık ise ezeli ve ebedidir. Böyle bir varlık nedene ihtiyaç duymadığı için hiçbir nedene sahip değildir ve usulen hiçbir nedeni de yoktur.
Allah’a inanan kimselerin varlığın kaynağı ve yaratıcısı kabul ettiği Allah ezeli ve ebedi bir varlıktır. Bir an olsun varlıktan mahrum kalmamıştır. Varlığı sonradan da edinmiş değildir. Bu durumda böylesine bir varlık için bir neden aramak varlık hakikatinden gafletten kaynaklanmaktadır. Varlıklar arasında sadece Allah’ın böyle bir gerçeğe sahip olduğunun delili ise teselsülün[2] batıl oluşudur. Teselsülün batıl olduğu delili, bizlere varlığın bir noktada olması gerektiğini ispat etmektedir. O noktada artık ne nedensellik ne de sonuç söz konusudur. Varlık kaynağı olan zat, varlığı veren olmalıdır; alan değil. Aksi taktirde mümkünler alemi asla vücuda gelemezdi.
Bu ilmi hakikat ifade edildiği şekliyle felsefi kitaplarda, aşağıdaki şekilde beyan edilmiştir:
“İlineksel olan her şey, bizzat olan bir varlığa dayanmalıdır.”
Allah’ı kimin yarattığı sorusu bir çelişki içermektedir. Zira Allah’tan maksat, sürekli var olan, hiçbir zaman yok olmayan ezeli ve ebedi bir varlıktır. Şüphesiz bu konu, neden-sonuç ilkesinin dışında kalmaktadır.
Dolayısıyla Allah’ın yaratıcısının kim olduğu sorusu, yanlış bir sorudur. Allah hakkında böyle bir soru sormak onu ezeli ve ebedi kabul etmemektir. Allah’ın sonradan vücuda geldiğini iddia etmektir. Dolayısıyla Allah kavramı ile Allah’ın yaratıcısı kimdir sorusu, birbiriyle uyuşmamaktadır.
Bazen cahil kimseler için şöyle bir örnek vermektedirler: “Her şey, şeker vasıtasıyla tatlıdır. Ama şekerin tatlılığı kendisindendir veya her şey ışık sayesinde aydınlığa kavuşmaktadır. Ama ışık bizzat aydınlıktır.”
Elbette bu örnekler, insana konuyu anlamada yardımcı olmaktadır. Ama konumuzla uyum içinde değildir. Ama anlatma makamında bu örneklerden yardım almak zorundayız. Bu yüzden, “her varlığın varlığı Allah’tandır. O halde Allah’ın varlığı kimdendir?” sorusuna cevap olarak bu örnekler zikredildikten sonra şöyle söylemek gerekir: “Allah’ın varlığı bizzat kendisindendir ve Allah’ın varlığının kendisinden kaynaklanmaktadır.”

________________________________________
[1] Porseşha ve Pasuhha, Ayetullah Cafer Sübhani, s. 28-32
[2] Zincirleme, silsile halinde; varlıkların birbirini meydana getirdiği veya varlıkların, zincirleme sebeplerin neticesi olduğunu ihtiva eden batıl bir görüştür ki, buna devir de denir.

Eğer Her şeyin bir Yaratıcısı Varsa O Halde Allah’ın Yaratıcısı Kimdir?

&nbsp;

İnsan gönlünün idrak edip varabileceği en yüce ve kutsal duygu Allah sevgisidir. İyilik güzellik ve kemali sevmek insanın fıtratına koyulan bir şeydir. Sonsuz güzellik ve kemal ise Hak Teâlâ’ya mahsustur. O'nda hiç bir kusur ve eksiklik mevcut değildir. O iyiliklerin kemal ve güzelliklerin kaynağıdır; herkesin sahip olduğu her türlü iyilik ve güzellik O'ndadır. İnsanın kalbinde iman nuru tecelli edip Hak Teâlâ’nın, bütün kemallerin, güzelliklerin ve iyiliklerin kaynağı olduğuna yakin ederse, onu her şeyden daha çok sever. Bu yakin ne kadar güçlü ve şiddetli olursa Allah sevgisi ve aşkı da o kadar güçlü olur. Nitekim Peygamberler, İmamlar ve Allah'ın velileri yakinleri herkesten daha fazla olduğu için herkesten daha çok Allah'a âşıktırlar ve O'nun yolunda her türlü çileye katlanmaya razı olurlar. Evet, gerçek müminler, Allah'ı her şeye tercih edip O'nun rızasını kazanmayı en büyük hedef olarak seçerler.
Kur'an-ı Kerim şöyle buyurmaktadır: <strong>''İnsanlar içinde, Allah'tan başkasını 'eş ve ortak' tutanlar vardır ki, onlar (bu eş ve ortakları) Allah'ı sever gibi severler. İman edenlerin Allah'a olan sevgisi ise, daha güçlüdür.''</strong> (Bakara, 165)

Yine Tövbe suresinde Allah-u Teâlâ şöyle buyurmuşlardır:
<strong>''(Ey Resulüm), deki: Eğer babalarınız çocuklarınız, eşleriniz, akrabalarınız, kazandığınız mallar, az kar getireceğinden korktuğunuz ticaret ve hoşunuza giden evler, sizlere Allah'tan, O'nun Resulünden ve onun yolunda cihat etmekten size daha sevimli ise, artık Allah'ın emri gelinceye kadar bekleye durun Allah fasıkları hidayet etmez.''</strong> (Tövbe, 24)

Evet, Allah sevgisi Resulullah'ın şu mübarek sözünde en güzel şekilde tecelli etmiştir: ''Allah-u Teâlâ benim göz nurumu namazda koymuştur. Allah aç olan birisine yemeği, susuz olan birisine de suyu sevdirdiği gibi namazı da bana sevdirmiştir: ne var ki aç, yemeği yediği zaman yemeğe, susuz, suyu içtiği zaman suya doyar, ama ben namaza hiçbir zaman doymam!''

Yine bir başka Allah aşığı olan Hz. Emir-ül Mu'minin Ali (a.s)'nin Kumeyl duasındaki şu cümlesine dikkat edin: ''Rabbim eğer beni cehenneme götürürsen, azap ateşinin hararetine dayansam bile, senden ayrılmaya nasıl dayanırım?!''
Veya secde edenlerin seyidi ve ibadet edenlerin ziyneti olan İmam Zeynelabidin (a.s) şu münacatına kulak verin: ''İlahi, senin muhabbetinin tadını tadan birisi başkasını nasıl isteyebilir ve senin yakınlığına ünsiyet kuran-alışan, senden nasıl ayrılabilir?!''
''Ey isteyen kalplerin temennisi ve ay sevenlerin en büyük arzusu, senden muhabbetini ve seni sevenlerin muhabbetini diliyorum.''
İmam Sadık (a.s) ise şöyle münacat ediyor Rabbiyle: ''Ey benim efendim, ben senin sevgine açım, doyamam. Ah, ne kadar arzuluyorum ben görmediğim halde beni gören Rabbimi!''
Yine bir hadisinde şöyle buyuruyor İmam Sadık (a.s): ''Kalp Allah'ın haremidir, Allah'ın haremine Allah'tan gayrısını yerleştirme!''
Evet gerçek bir mümin, Allah sevgisine hiçbir şeyi tercih edemez. Başka sevgiler eğer bu sevgi doğrultusunda olur veya en azından bu sevgiye mani olmazsa sakıncasızdır. Onun için biz Resulullah'ı, Ehl-i Beyti'ni, imamları, Allah'ın velilerini seviyoruz. Zira Allah da onları seviyor; onları sevmek Allah'ı sevmektir. Çoluk çocuk sevgisi, mal mülk sevgisi de eğer Allah'ın rızası doğrultusunda olursa, yani Allah sevgisine engel olmaz veya Allah'ın emirlerine engel olmazsa, makul bir derecede sakıncasızdır ve tabidir. Fakat gerektiğinde diğer bütün sevgiler Allah sevgisine ve onun rızasına feda edilmelidir.

<strong>ALLAH SEVGİSİNİN ÖLÇÜSÜ</strong>
Allah-u Teâlâ, kendi sevgisinin ölçü ve alametinin Resulullah'a uymak onun emirlerine itaat etmek olarak belirlemiştir.
''Deki (ey Müslüman'lar), eğer Allah'ı seviyorsanız bana uyun ve itaat edin ki Allah ta sizi sevsin ve günahlarınızı affetsin.'' (Ali İmran, 31)
Resulullah'ın zamanında ona itaat etmek, Allah sevgisinin alameti ise, Resulullah'tan sonra da onun gerçek halifeleri olan Ehl-i Beyti'ne uymak ve onlara itaat etmek, Allah sevgisinin gerçek ölçüsüdür. Bunu da Resulullah (s.a.a) muhtelif hadislerinde beyan etmiştir ki, bunların en önemlisi 'Sekaleyn' hadisidir ki Resulullah ölümü yaklaştığında şöyle buyurmuştur:
''Ben, sizin aranızda iki ağır emanet bırakıp gidiyorum; biri Allah'ın kitabı diğeri itretim olan Ehl-i Beytim'dir. Onlara sarıldığınız müddetçe asla sapıklığa düşmezsiniz. Bu ikisi Kevser havuzu başında bana varıncaya kadar birbirinden asla ayrılmazlar. Bakın görün onlara nasıl davranacaksınız.''
Bu hadis Şia kaynaklarının yanı sıra birçok Ehl-i Sünnet kaynaklarında da nakledilmiştir.
Yine buyurmuştur: ''Her şeyin bir temeli vardır, İslam'ın temeli de ben ve Ehl-i Beytim'i sevmektir.''

Allah Sevgisi

Gizli Şirk Riya

Çağının insanları tarafından idrak edilemeyen mükemmel bir yazı…
İmam Cafer Sadık’ın Yirminci Yüzyıl İnsanları İçin Bilimsel Münazarası
Bu yazı, Strasbourg İslami Araştırmalar Merkezi tarafından yazılan “İmam Cafer Sadık (a.s) Şia dünyasının düşünen beyni” kitabından alınmıştır. Bu araştırma merkezinde 25 bilim adamı Şia mektebi üzerine araştırmalar yapmıştır.
Strasbourg İslami Araştırmalar Merkezi bilim adamlarına göre İmam Cafer Sadık’ın (a.s) burada verdiği cevaplar yirminci yüzyıla ait ve ayrıca İmam Cafer Sadık’ın (a.s) on dört asır önce nasıl böyle bilimsel cevaplar verebildiği konusunda şaşkınlıklarını gizlememektedirler.
Şia mezhebinin hakkaniyeti bu yazıyla bir kez daha gün yüzüne çıkmaktadır. Siz okuyucularımızdan bu yazıyı çok dikkatlice okumalarını istirham ediyoruz.
Ehlibeyt Haber Ajansı ABNA- İmam Cafer Sadık (aleyhi selam) eski dünyanın en sabırlı üstat ve müderrislerinden biridir. Tedris ettiği çağda her gün ders vermesinin yanı sıra dersten sonra bilimsel ve ilmi konularda kendisine muhalif olanları kabul eder ve onların açıklamalarını dinler ve sonra cevap verirdi.
Bazı öğrencileri, üstatlarının (imam Cafer Sadık aleyhi selam) ilmi konularda kendisine muhalif olanlara yanıt vereceğini duyduklarında yemeklerini yer yemez yeniden geri döner ve münazara meclisinde otururlardı.
İmam Cafer Sadık’a (aleyhi selam) muhalif olanlardan biriside Ebu Şakir adlı birisiydi. Ebu Şakir, bir gün imam Cafer Sadık (a.s) namazını kıldıktan sonra İmamın huzuruna gelerek şöyle dedi: “Bana her ne istersem söylememe izin verir misiniz?” İmam Cafer Sadık (a.s) söyle, dedi.
Ebu Şakir dedi ki: “Senin Allah hakkında söylediklerin efsaneden başka bir şey değildir. Sen efsaneler üreterek insanları varlığı olmayan (Allah’ı) bir şeyi kabul etmeye mecbur ediyorsun. Bizler, beş duyu organımızın hiç birisiyle Allah’ı hissetmediğimiz için O’nun varlığını kabul edemeyiz.
Akılla Allah’ın varlığını anlayabilirsin demen mümkündür, ancak ben diyorum ki akıl bile zahiri (görünür ve belirgin) his dışında bir şeyi anlama kapasitesine sahip değildir.
Ey bilim adamı iddiasında bulunarak İslam Peygamberinin halifesi olduğunu söyleyen adam! Ben sana diyorum ki insanların naklettikleri efsaneler içinde görülmeyen bir Allah’ın varlığından daha esassız ve temelsiz hiçbir efsane yoktur.
Ancak ben senin hilene aldanmayacağım ve görülmeyen Allah hakkındaki efsaneni kabul etmeyeceğim. Ben, iki gözümle görebileceğim Allah’a kulluk ederim.”
… Ebu Şakir, konuştuğu süre zarfında imam Cafer Sadık (a.s) bir kere bile olsun ağzını açıp konuşmamış ve Ebu Şakir’in sözlerine müdahalede bulunmamıştır. Ebu Şakir’in sözleri bitince bile, bir şeyler daha der diye İmam Cafer Sadık (aleyhi selam) biraz daha sessiz kalarak bir şey söylememiştir.
Sonra imam Cafer Sadık (aleyhi selam) konuşmaya başlayarak şunları söyler: “Sen, benim efsane üreterek insanları görülmeyen Allah’a kulluk etmeye davet ettiğimi söyledin.
Ey Ebu Şakir! Görülmeyen Allah’ı inkar eden sen, acaba kendi içini görebiliyor musun?
Ebu Şakir dedi ki: “Hayır.”
İmam Cafer Sadık (a.s) şöyle buyurdu: “Her ne zaman kendi içini görebilseydin, “Allah görülmediği için efsaneden başka bir şey değildir”, demezdin.
Ebu Şakir dedi ki: “İçini görmekle varlığı olmayan Allah’a kulluk etmek arasında ne gibi bir irtibat var ki?”
İmam Cafer Sadık (a.s) şöyle buyurdu: “Sen, görülmeyen, sesi duyulmayan ve dokunulması mümkün olmayan bir şeyin varlığının olmadığını söylüyorsun.”
Ebu Şakir dedi ki: “Evet.”
İmam Cafer Sadık (a.s) şöyle buyurdular: “Vücudundaki kanın hareketinin sesini duyuyor musun?”
Ebu Şakir dedi ki: “Meğer kan, vücutta hareket mi ediyor?”
İmam Cafer Sadık (a.s) buyurdu ki: “Ey Ebu Şakir! Kan her birkaç dakikada bir senin tüm vücudunda hareket etmektedir [1] ve eğer kanın hareketi vücudunda birkaç dakikalığına durursa o zaman ölürsün. Acaba bugüne kadar kanının vücudunda hareket ettiğini gördün mü?”
Ebu Şakir dedi ki: “Hayır, görmedim ve ben kanın vücutta hareket ettiğini kabul etmiyorum.”
İmam Cafer Sadık (aleyhi selam) şöyle buyurdular: “Senin bunu kabul etmene mani olan şey, kanın damarlarında hareket ettiğine olan cehlindir. İşte bu cehalet, senin görülmeyen ve tek Allah’ı tanımana mani olan şeydir.
Acaba senin, Allah’ın yaratarak vücudunda görevlendirdiği ve onların çalışmalarının etkisiyle yaşamını sürdürmene neden olan varlıklardan haberin var mı?” [2]
Ebu Şakir dedi ki: “Hayır.”
İmam Cafer Sadık (a.s) buyurdular ki: “Sen, yalnızca görebildiğin şeylere dayanıyorsun ve diyorsun ki görmediğim şeylerin varlığı yoktur. Onlar senin vücudunda varlık bulur ve gelişirler. Türerler ve bir süre sonra işten düşerler…
Ancak sen ne onların sesini duyarsın ne de onlara dokunabilirsin.
Ey Ebu Şakir! Bil ki şu anda senin vücudunda yaşayıp ölen varlıkların sayısı ne fakat dünyada yaşayan insanların sayısından çoktur, belki çöllerdeki kum tanelerinden bile daha çoktur.
Neden, her kim kendisini tanırsa Allah’ını tanır demişlerdir?
Ey Ebu Şakir! Şu duvarın dibine koydukları taşı görüyor musun?
Sen, bu taşın hareketsiz olduğunu görüyorsun, çünkü senin gözün onun hareketsiz olduğunu görmektedir. Her kim sana taşta hareketlerin olduğunu söylerse –ki şu anda birlikte olduğumuz bizim hareketimiz sükun ve hareketsiz olduğundan – sen bunu kabul etmezsin ve dersin ki efsane üretiyor.
Eğer sen bilgi sahibi olmazsan taşın içindeki hareketin varlığını da idrak edemezsin. Belki ileride insanların bilgilerinin gelişmesiyle taşların içindeki hareketi görebilecekleri bir gün gelir. [3] (1973 yılında Amerika’da yayınlanan bilimsel bir dergide şunlar yazılmıştır: Moleküllerin hareket ettiği ilk defa lazer ışınları sayesinde açık bir şekilde fotoğraflandı. Lazerle görüntüleri yakalayan kameranın flaş süresi trilyonda bir saniyedir.
Bir trilyonda bir saniyenin bir saniye karşısındaki süresinin ne kadar kısa bir süre olduğunu bilmek istiyorsak, yirmi dört saatlik ömrümüzün on milyar yıla denk geldiğini söylememiz gerekmektedir.)
Ey Ebu Şakir! Hava senin ve öteki beşeri varlıkların yaşam kaynağı olmasına rağmen onu görmüyorsun. Fakat rüzgar çıktığı zaman onu hissedersin. Acaba havayı inkar edebilir misin?...
Ey Ebu Şakir! Yaratıcıyı inkar etmek akıl değil, cehalettir.
Ben, kendi Allah’ımı yaratmadım ve O’nu düşüncelerimde üreterek dışarı çıkarmadım. Ancak senin dediğine göre senin Allah’ın senin tarafından yaratılmıştır. Benim yaptığım ve yapacağım şey, Allah’ı daha iyi tanımak ve O’nun azametini keşfetmek için düşüncelerimden yararlanmaktır.
* Bundan kırk yıl kadar önce Fransa Strasbourg İslami Araştırmalar Merkezi tarafından Hz. İmam Cafer Sadık’ın (a.s) hayatı ve Şia mezhebi hakkında bir araştırma gerçekleştirildi. Bu araştırmaya yirminin üzerinde o günün büyük bilim adamları katıldı.
Bu bilim adamlarının arasında yalnızca iki İranlı ve Şia bilim adamı bulunmaktaydı. Birisi İmam Musa Sadr ve diğeri Dr. Hüseyin Nasır. Geriye kalanlar başka din ve mezheplerdendi.
Araştırmaya Belçika, Fransa, İtalya, Almanya, İngiltere, Amerika ve İsviçreli bilim adamları katılmıştır.
ABNA.İR

[1] - Kanın vücutta hareket ettiğinin keşfedilmesi bu yüzyılda ispatlanmıştır. İmam Cafer Sadık (aleyhi selam) insanların aklından bile geçmeyen kanın vücutta hareket ettiği sözünü 14 asır önce söylemiştir, ancak bu günümüz bilimiyle ispat edilmiş bir hakikattir.
Ama kaynağı ilahi vahiy olan ve Peygamberimizin hakiki halifesi olan İmam Cafer Sadık (a.s) bu hakikati o zaman açıkça insanlara söylemiştir. Ne zaman akledeceğiz ve Peygamber efendimizin hakiki halifelerinin peşi sıra gideceğiz?
[2] - İmam Cafer Sadık’ın (a.s) bu mucize dolu sözlerini bu konuda uzmanlaşmış konunun ehli bilim adamları açıklamalıdır. Acaba 14 asır önce insan ve tabiat hakkında bu tür sözlerin sarf edilmesinin mucizeden başka bir izahı var mıdır? Acaba sadece bu söz bile
İmam Cafer Sadık (a.s) ve Ehlibeyt mektebinin hakkaniyetini ortaya koymuyor mu? Acaba Ehlibeyt mektebinin kurtulan fırka ve fırka-ı Naciye olduğunu anlamak için bunca delil yeterli değil midir?...
[3] - İmam Cafer Sadık (a.s.) bu sözüyle ileride bilimin gelişmesiyle taşların içindeki hareketlerin keşfedileceğini de açıklayarak ayrı bir mucize ortaya koymaktadır.

Çağının insanları tarafından idrak edilemeyen mükemmel bir yazı

Yüce Allah’a Bazı Yakınlaşma Yolları
Ayetullah Cevadi Amuli
Allah’a yakınlaşma yolları insanların nefisleri sayısıncadır. Bu yüzden insanlardan her biri için bütün insanların sayısınca yollar vardır. Dolayısıyla bütün her şeyi kaplamış olan bu ilahi rahmetten mahrum kalan kimse zavallı kimsedir.
Bütün bu yollardan en kolayı ve en faydalı sonuçlar veren yol ise Allah hakkında hüsn-ü zan içinde olmaktır. Zira Allah’ın insanlara davranışı, onların kendisi hakkındaki zanları ile uyum içindedir. Eğer kul Allah’a hüsn-ü zan içinde olursa hayır ve iyilik mükâfatını elde eder. Eğer su-i zanda bulunursa, o zaman da kötü bir sonuç elde eder.
Ne yazık ki insanlar nefis ve şeytanın aldatması neticesinde Allah hakkında su-i zan içine girmeye adet edinmişlerdir. Bela ve musibetlerin alametlerini görür görmez, hemen ümitsizliğe kapılarak kötü düşünmeye başlamakta ve buna yakin etmeye başlamaktadır. Kaçındıkları kötü etkileri de kendilerine geri dönmektedir. Bu tür kötü düşünceler,
Allah’a su-i zanda bulunmanın nişanesidir. Bu su-i zan ise, Allah’ın kuluna kötü zannı gereğince davranmasına ortam sağlamaktadır. Meğer ki Allah’ın affına uğramış olsun. Resul-i Ekrem (s.a.a) iyimserliği seviyor, kötümserlikten nefret ediyordu.
Revze-i Kafi’de yer alan bir rivayet esasınca da kötümserliğin etkileri, insanın inançlarıyla uyum içindedir. Eğer insan bir musibeti zor ve kesin gerçekleşecek bir olay olarak görecek olursa, gerçekten de o kendisine zor ve çetin gelecektir.
Ama o musibeti hafif görür ve itinasız davranırsa, bu durumda şiddet ve zorluk görmeyecektir. Bu yüzden Ehl-i Beyt taraftarı olan müminler Allah hakkında hüsn-ü zan içinde olmaya kendilerini alıştırmalı ve az işleri karşısında Allah tarafından büyük bir lütuf ve nimet ile ödüllendireceğini ümit etmelidir.
Allah-u Teala kulların değersiz amelleri karşısında birçok ödüller verir. Sen Allah’tan ne kadar ümitli olursan Allah ondan daha yücedir. Zira senin zannının bir sonu vardır. Ama Allah’ın lütuf ve kereminin sonu yoktur.
Allah sana, senin zannının yanında olduğunu bildirmiştir. Müminlerin Emiri Hz. Ali (a.s) ise şöyle buyurmuştur: “Her kim sana karşı iyi bir zanda bulunacak olursa, sen zannını doğrulayarak, senin hakkındaki zannı esasında ona davran.”
Büyük Allah insanlardan velilerinin diliyle kendi hakkında başkalarının hüsn-ü zanda bulunmasını onaylamasını istediğine göre, şimdi kendisi bu işe daha layıktır. Hatta bundan da öte rivayetlerden şöyle anlaşılmaktadır: “Allah-u Teala her şeye (sadece kendisine değil) hüsn-ü zanda bulunmayı onaylamış ve işi de kendisine hüsn-ü zanda bulunması esasınca yürütmektedir.”
Adeta böyle bir hüsn-i zan, Allah’a hüsn-ü zanda bulunmanın örneklerinden biridir. Zira bütün hayırların Allah-u Teala’dan olduğu düşünülecek olursa bir şahıs hakkında yapılan hüsn-ü zan da Hak Teala’nın o hayrı hüsn-ü zanda bulunduğu kimseye verdiği anlamına gelmektedir.
Bu anlam açık bir şekilde rivayetlerde de yer almıştır. Örneğin: “Her kim bir taşa dahi hüsn-ü zanda bulunacak olursa Allah onda bir sır karar kılar.” Ravi şaşırarak, “Taşa mı?” diye sorunca, İmam şöyle buyurmuştur: “Hacer’ul Esved’i görmüyor musun?”
Buradan da anlaşıldığı üzere Allah-u Teala müminlerin birbirleri hakkındaki hüsn-ü zannını da onaylamıştır ve de onu gerçekleştirecektir. Bu onayladığı hususlardan biri de bir ölüden hayır ve iyilik dışında bir şey görmediğine dair şahadette bulunan kimseleri onaylamasıdır.
Onlar bu tanıklıklarıyla sadece hüsn-ü zanda bulunduklarını ilan etmekle kalmamış ve ondan hayır dışında bir şey görmediklerini de dile getirmişlerdir. Bir hadiste şöyle yer almıştır: “Allah onların tanıklığını reva görmüştür ve dolayısıyla da şahadette bulunanlara ve hakeza dünyadan göçen kimseye bu tanıklık sebebiyle hayırlı mükâfat verecektir.”
Bu esas üzere hüsn-ü zan, Allah’ın hem hüsn-ü zanda bulunan şahsa ve hem de kendisine hüsn-ü zan’da bulunulan kimseye o hüsn-ü zannı gerçekleştirmeye neden olmaktadır. Meğerki ikinci şahıs hakkında bunun gerçekleşmesine engel olan güçlü bir engel ortaya çıksın. Bu durumda ise, Allah onu sadece hüsn-ü zanda bulunan kimse hakkında icra eder.
Nitekim bazı rivayetlerde şöyle okumaktayız: “Bir şahıs, herhangi bir şahsa iyi olduğunu sandığı için ikramda bulunacak olursa, Allah bu sebeple onu cennete sokar. Her ne kadar ilahi ilimde o ikram edilen şahıs cehennem ehli olsa da.”
Burada hüsn-ü zannın icra edilmesinin engeli sadece zanlı hakkında söz konusudur. Bu esas üzere Allah, sadece zan eden kimse hakkında bu hüsn-ü zannı gerçekleştirmiştir.
Velhasıl her kim, bu ilahi emirle, yani iman kardeşlerine oranla hüsn-ü zanda bulunmakla amel edecek olursa, asla ümitsiz geri dönmez. Zira ya bu kimsenin zannı onaylanır ve ilahi rahmet esasınca gerçekler, onun zannettiği gibi olur veya en azından bu zannı kendisi hakkında icra edilir. Bu durumda ise zannının gerçeklerle uyuşmamasının kendisine hiçbir zararı olmayacaktır.
Bu müminlere hüsn-ü zanda bulunmanın büyük bir kapısı konumundadır. Hatta cemaat namazının kabulü de bu esas üzeredir. Zira namaz kılan kimseler, cemaat namazında imama hüsn-ü zanda bulunmaktadırlar. Bu yüzden de onu kendileri ile Allah arasında vasıta karar kılmışlardır.
O halde, Allah da onların isteğine icabet eder ve cemaat imamına duyulan hüsn-ü zan vasıtasıyla hepsinin namazını kabul eder. Aynı şekilde müminin yediği bir yiyeceğinden teberrük niyetiyle istifade eden veya herhangi bir niyetle zemzem suyunu içen kimse hakkında da aynı gerçek söz konusudur.
Nitekim Şehid-i Evvel ve Şehid-i Sani (r.a) gibi büyüklerin de belirttiği gibi bazı kimseler, dini ve dünyevi amaçlarına ulaşmak için bu zemzem suyundan içmişler ve hedefine ulaşmışlardır. Velhasıl hüsn-ü zan hakkındaki nasibini elde et. Nitekim bazı dualarda rızık olarak Allah’tan şöyle istenmiştir: “Ey Allah’ım! Bizi senin hakkında yakin ve hüsn-i zanda bulunmakla rızıklandır.”
Bundan da öte bazı rivayetlerde yer aldığına göre Allah hakkında hüsn-ü zanda bulunma iddiasını, her ne kadar yalan da olsa Allah kabullenmektedir.
Nitekim İmam Sadık’tan (a.s) şöyle nakledilmiştir: “Kıyamet günü ilahi adalet mahkemesinde bir şahıs hazır bulundurulur ve ardından cehenneme atılması söylenir. Bu durumda o şahıs Allah’a yönelir. Allah şöyle buyurur: “Onu geri çeviriniz”
Bunun üzerine ona şöyle hitap edilir: “Ey kulum! Hangi sebeple bana teveccüh ettin?” O şöyle der: “Ey Rabbim! Ben senin hakkında böyle bir zanna sahip değildim.” Azameti yüce Allah ona şöyle buyurur: “Senin zannın neydi?”
Günahkâr insan şöyle der: “Beni bağışlayacağını ve rahmetin vasıtanla bana yer vereceğini sanıyordum.” Bunun üzerine yüce Allah şöyle buyurur: “Ey meleklerim! İzzet ve celalime, nimetlerime, imtihanlarıma ve yüce makamıma andolsun ki o benim hakkımda asla hüsn-i zan içinde değildi.
Eğer bir an bana hüsn-ü zanda bulunmuş olsaydı, onu ateşten korkutmazdım. Onun yalanını kabul ediniz ve onu cennete geri çeviriniz.”
Bu hadise dikkat et. Bu durumda nitelendirilmesi imkânsız olan bir çok gerçekleri elde edeceksin. Bu ve benzeri hadisleri dikkatle inceleyecek olursan, şu anlama kesin bir şekilde ulaşırsın ki ilahi nimetler hakkındaki arzu ve zanlarımız, Allah’a hüsn-ü zan derecesinde yer almaktadır. Her ne kadar gerçekten onun örneği olmasa da bu böyledir.
Onun mecazi bireylerinden biri sayılır. Bildiğin gibi Allah onu kabullenir ve onunla gerçek bireyler esasınca muamele eder. Allah’ın dünya ve ahiretteki hükmü birdir. Nitekim Kur’an’da şöyle buyrulmuştur:
“Rahmanın yaratışında aykırılık göremezsin.”[1] Hüsn-ü zan insanın kendisini güvende hissetmesine ve çabadan geri kalmasına özür olarak da Allah’a hüsn-ü zanda bulunmasını göstermesine neden olmamaktadır.
Aksi takdirde bu da lanetli şeytanın hilelerinden biridir. Allah Peygamber (s.a.a) ve değerli Ehl-i Beyt’i (a.s) hürmetine bizi ve bütün müminleri bu kötülükten korusun. Dolayısıyla mutlaka ilahi nimetlere rağbet ve istek içinde olman gerekir. İlahi nimetlerle kaynaşan bir kimse, bu nimetlere ulaşmaya çalışır. Bütün zorluklar kendisine kolaylaşır.
Zira ne istediğini bilen bir kimse, istediği şey yolunda mal ve canını feda etmekten geri kalmaz. Bütün işler ona kolaylaşır. İmam Rıza’dan (a.s) şöyle buyurduğu nakledilmiştir: “Allah Davud’a şöyle buyurdu: “Kulum iyi bir işle yanıma gelir ve ben de o amel sebebiyle kendisini cennete koyarım.” Davut şöyle dedi: “Ey Allah’ım!
O iyi amel nedir?” Allah şöyle buyurdu: “Yarım hurmayla da olsa müminin bir işini halletmektir.” Davut (a.s) bunun üzerine şöyle dedi: “Seni tanıyan bir kimse, hiçbir zaman senden ümitsiz dönmemiştir.”
Dolayısıyla gökler ve yer kadar olan azamet dolu cennetini Allah yarım hurma karşılığında kuluna vermektedir. Bazı rivayetlerde yer aldığına göre ise, Allah yarım hurma nedeniyle kulunu cennete sokmaktadır. Şimdi Allah aşkına söyle bakalım, bir an olsun bu yüce Allah ile muamele etmekten kaçınmak ve gaflete dalmak doğru mudur?
Gerçekten de bu muameleyi hangi şeyle değiştirmek doğrudur? Bir anlık Allah’tan gaflet sebebiyle insanın kaybettiği şeyleri neyle telafi etmek mümkündür? Heyhat! Böyle bir kimse öyle bir şey kaybetmiştir ki hiçbir şey onun yerini alamaz.
Telafi edilmesi mümkün olmayan bir zarara uğramıştır. Bu yüzden ve Hak Teala’nın mümin kulları hakkındaki şefkat ve merhameti sebebiyle bu nurlu dinde müminlerin duruş ve hareketleri için bir çok sevaplar takdir edilmiştir.
Nitekim İmam Zeyn’ül- Abidin (a.s) taraftarlarına şöyle dua etmelerini önermiştir: “Ey Allah’ım! Kalbimizin işitilmeyen seslerini, organlarımızın hareketlerini gözlerimizin gizli bakışlarını ve dillerimizin hareketini, senin sevabına ulaştıran bir yolda karar kıl.”
Başka bir duada ise şöyle buyurmuştur: “Senden gaflet anında ortaya çıkan her lezzet sebebiyle senden bağışlanma dilerim.”
O halde münezzeh olan Allah’ın mümin kulundan istediği şey, bir an olsun kendisiyle muameleden gaflet sebebiyle telafi edilmesi mümkün olmayan bir zarara uğramaktan kaçınmasıdır.
Bu yüzden Allah kendisine ulaşma yollarını nefisler sayısında karar kılmıştır. Öyle ki: “Allah su içerken Hüseyin’i (a.s) hatırlayan ve katillerine lanet eden kimseye yüz bin iyilik yazar. Onun yüz bin kötülüğünü siler, onu yüz bin derece yükseltir ve onu yüz bir köle azat etmiş gibi kılar ve Allah onu ferah bir kalple haşreder.”
Acaba bunca bağışlama sahibi olan mutlak ihtiyaçsız Allah tümüyle ihtiyaç içinde olan kulunun bir an olsun zarar etmesini ve gaflet içinde geçirmesini uygun görür mü? Asla! Dolayısıyla Allah miskin olan kulundan kendisine yönelmesini istemektedir.
Zira var olan her hayır Allah katındadır. Bütün şerafet ve üstünlükler Allah’a yönelişte gizlidir. Kul Allah’a yönelince Hak Teala da ona yönelir. İhsan ve keremiyle onunla muamelede bulunur ve varlık keremi gereğince ona hidayette bulunur. Kulun bütün hareket, duruş, uyku ve uyanıklık halinde Rabbinin rızasını göz önünde bulundurmasını sağlar.
İmam Bakır’dan (a.s) şöyle rivayet edilmiştir: “Allah Davud’a (a.s) şöyle vahyetmiştir: “Seni takip eden kimselere de ki: “Herkim bana itaatle emredildiğinde bana itaat edecek olursa, ben de ona itaat etmeyi gerekli görürüm ve kendime itaatte ona yardımcı olurum.
Benden bir şey isterse ona veririm. Beni çağırırsa ona icabet ederim, bana sığınırsa ona sığınak veririm. Eğer benden bir istekte bulunursa, onu ihtiyaçsız kılarım. Eğer bana tevekkülde bulunursa, onu çirkinliklerinin ötesinde korurum. Eğer bütün varlıklar onun aleyhine komplo düzenleyecek olsalar, ben onu desteklerim.”
Allah’ın bu rahmet ve şefkati bile miskin kulunu faydasız işleye yönelmekten alı koyar, nerde kaldı ki zararlı işlere yöneltsin! Bazı kutsi rivayetlerde el-Cevahir’us Seniye kitabında belirtildiği esasınca şöyle yer almıştır: “Eğer kalbinde katılık, bedeninde hastalık, varlığında yokluk ve rızkında bir mahrumiyet görecek olursan, bil ki seninle ilgili olmayan bir şeyi dile getirmişsindir.”
Yani faydasız bir laf etmiştir; nerde kaldı ki haram olan bir söz söylemiş olsun! Anlaşıldığı üzere boş konuşmanın insana verdiği zarar, her şeyden daha fazladır. Zira zehir sonunda bedeni etkilemektedir ve insanın zahiri ölümüyle sonuçlanmaktadır.
Ama boş söz söylemek beden hastalığına ve kalp katılığına sebep olmaktan da öte, maldan eksikliğe ve rızıktan mahrumiyete sebep olmaktadır. Dolayısıyla merhamet sahibi olan Allah insanın kendisini bu büyük helak edici tehlikeye atmasına hiç rızayet gösterir mi?
Nitekim rivayette şöyle yer almıştır: “Münezzeh olan Allah, yersiz konuşmada olduğu gibi kulunu yersiz ve faydasız bir bakış sebebiyle bile sorguya çekecektir.”
Allah, kulunun bir tek bakışının dahi faydasız olmasını istememektedir. Bu yüzden Allah alimin yüzüne bakmayı, Kabe’ye bakmayı, Resulullah’ın (s.a.a) evlatlarına bakmayı ve aynı şekilde Allah’ın yaratıklarına ibret gözüyle bakmayı ibadet kılmıştır, hem de ne büyük ibadet! Allah bir saat düşünmeyi altmış yıl ibadete denk kılmıştır.”Nereye yönelirseniz, Allah’ın veçhi (zatı) oradadır.”[2]
İmam Sadık’tan, o da değerli babalarından (a.s) nakledildiği üzere Resul-i Ekrem (s.a.a) şöyle buyurmuştur: “Allah-u Teala Davud’a (a.s) şöyle vahyetmiştir: “Güneş karşısında oturandan nurunu esirgemediği gibi benim rahmetim de yolunda karar kılandan asla esirgenmez.
Su-i zanda bulunmayan bir kimseye, su-i zan hiçbir zarar veremez. Su-i zanda bulunan ve (kötü olayların beklenti içinde) karamsar olan kimseler, fitnelerden kurtulamazlar.”
Bu ilahi beyan bizim söylediklerimizin canlı bir kanıtıdır. Karamsar olan bir kimse, Allah’a su-i zanda bulunduğu sebebiyle musibetten asla kurtulamaz ve helak yoluna girmiş olur. Ama Allah’a hüsn-ü zanda bulunduğu için iyimser olan bir kimseye, iyimser olduğu şeyler zarar vermediği gibi hüsn-ü zannın bereketiyle de Allah ondan her türlü belayı savurur.
Ehl-i Beyt’in (a.s) rivayetlerine sarılarak Allah’ın özel rahmetine giren ve onların yolunda yürüyen bir kimse, asla baskı altında kalmaz. Aksine sürekli genişlik içinde olur. Her birinden bin kapı açılan kapılar yüzüne açılır. Sonunda ilim ve marifet nuruyla, “göğüs genişliği” makamına erişir. Bu da çok büyük bir makamdır. Nitekim yüce Allah, Peygamberini bu sıfatla övmüş ve şöyle buyurmuştur: “Senin için göğsünü genişletmedik mi?”[3]
Eğer Allah kuluna lütfedip de onu bu makama ulaştıracak olursa, kul dünya ve ahiret belalarından arınmış bir makama ulaşır. Şu anlamda ki eğer bir hastalığa yakalanacak olursa, başkalarına göre hastalık her ne kadar musibet olsa da onun gözünde en büyük lezzetlerden ve ilahi nimetlerden biri haline gelir.
Zira Allah, ona bu şeylerin Hak Teala’nın rızasına ulaşma sebebi olacağını ve bütün bunlardan yüce makamlara ulaşmayı talep etmesini öğretmiştir. Bu yüzden de Kerbela olayında musibet zorlaştıkça İmam Hüseyin’in (a.s) bazı dostlarının yüzü daha da bir açılıyor, ruhları sevinç ve mutluluk ile doluyordu. Yüce Allah bizlere ve sizlere bu makamları nasip etsin. Makam düşkünleri nerede bu lezzetler nerede? Allah bize yeter, Allah güzel bir vekildir, güzel bir mevladır ve güzel bir yardımcıdır.
----------------------
[1] Mülk suresi, 3. ayet
[2] Bakara suresi, 115. ayet
[3] İnşirah suresi, 1. Ayet

Yüce Allah’a Bazı Yakınlaşma Yolları

Kur'an ve İrfan Açısından Esma-i Hüsna:

Varlık âleminde görülen her kemal, mutlak kemalden kaynaklanmıştır ve gerçekte her varlık, sahip olduğu kemal oranında o mutlak hakikati gösterir. Zira her varlık O'nun cilve ve tecellisidir ve her tecelli bir şekilde O'nu yansıtır. Bir başka tabirle şöyle diyebiliriz: Bir bakıma bütün varlıklar yüce Allah'ın güzel isimleridir. Zira bütün varlıklar, mukaddes Hakkın zatının kemallerinden bir kemal taşımaktadır. Aynı zamanda mümkinü'l-vücud olduklarından dolayı bir takım eksiklikleri ve noksanlıkları da vardır. Yüce Allah'ın isimleri, bir yandan bütün kemallere sahip olduklarından ve öte yandan da eksiklik ve noksanlığın her türünden münezzeh olduğundan dolayı esmâ-i hüsnadır (en güzel isimlerdir) ve hatta güzel isimler sadece yüce Allah'ın zatına münhasırdır.

Meşhur olan görüşe göre Yüce Allah'ın özel ismi Allah lafz-ı celali dışında Kur'ân-ı Kerîm'de Allah'a yüz otuz iki isim nispet edilmiştir. Bu isimlerden her biri vasfî bir anlama sahiptir ve her biri, bir şekilde Allah'ı tanıtır. Biz burada bu isimleri alfabetik sıralamaya göre ele alacağız.

Number of volumes

Publish location

Publisher

Esma-i Hüsna

İnsanoğlu genelde kendisiyle uzaktan yakından ilgisi olan ve kendi yaşantısı üzerinde etkisi bulunan her şey hakkında araştırma yapıp, mütalâada bulunmaktadır. Beşerin ilim ve sanayi dalında ilerlemesine vesile olan şey de, işte bu gibi araştırmalardır.

Allah'ı tanımak, yalnızca biraz fıtratın sesine kulak vermeyi ve tefekkürde bulunmayı gerektirir. Bizleri bu sahada en güzel şekilde düşündüren ve bizlere doğru fikir veren şey; Yaratıcı'nın, Peygamberi (s.a.a) vasıtasıyla gönderdiği ve kendisini tanıtan kitabı Kur'ân'dır. Başka hiçbir şey Allah'ı Kur'ân gibi doğru bir şekilde izah edememiş, tanıtamamıştır.

İşte Şehid Başbakan M. Cevad Bahoner, kaleme almış olduğu bu kitabında hem Kur'ân ayetlerine dayanarak, hem de ilmî delillerle ve mantığa dayalı olarak, Allah'ın varlığını güzel bir şekilde izah etmiştir.
<div id="__if72ru4sdfsdfruh7fewui_once" style="display: none;"></div>
<div id="__hggasdgjhsagd_once" style="display: none;"></div>

Allah'ı Tanımak

Tevhid

Kitaplar

Makaleler

Dergiler

Karakterler

yayıncılar

İslami merkezler

multimedya

Mehdiyet

İslam kaynakları internet sitesi, İslam kaynaklarının toplanması, düzenlenmesi ve yayınlanmasını sağlayan genel bir sitedir. Bu kaynaklar, İslam’ın ilk günlerinden itibaren mesaj getiren (Hz. Peygamber (s.a.a)) ve ondan sonra bu dinin büyükleri, araştırmacıları, İslami ilimler havzası alimleri ve düşünürleri tarafından sunulmaktadır.

Tevhid

Books

Articles