Ehlibeyt (a.s) Şairi Hüseyin Yalçın Kerbelai

Şiirin ikinci bölümü Ehlibeyt (a.s) Şairi Hüseyin Yalçın Kerbelai Resulullah’ın Gadiri Hum’daki Dünkü Emri ve Yaşananlar Sakife’den Kerbela’ya (2) Peygamber cenazesi kalmışken orta yerde Sayıklıyor diyenler düşmüştü başka derde Başka adı varmı ki böyle bir davranışın Makam için iblise o kadar aldanışın Resulü incitenler Sakifede toplandı Aslında, Ali Asğar o isyanda oklandı Göçmüştü aşk sultanı, sarsıldı güneşle ay Ağlatıyor cihanı hala o korkunç olay Sakife’den Kerbela’ya (2) Allah’ın Habibine son görevler yapıldı Bağıranlar yok idi, sadece Ali kaldı Ayrılmazdı Ali'si Muhammedin izinden Sonsuz aşkın elçisi o rahmet denizinden.... Makam-ı Mahmud şahı, en sevilen peygamber Veda etti aleme kalbinde elem keder Kalbi kırık veda’na can kurban Habibullah En güzel selam sana Mihriban Rasulullah..... Sakifeden Cemel'e...Çok ocaklar yıkıldı Taa oradan temele bozuk harç bırakıldı Sıffinde'ki fitneler Kur'an'ı yaman vurdu O Sakife darbesi Nehrevanlar doğurdu Açıkça gasp-edildi Peygamberin mirası Kur'an'ın çok yerinde varken miras kıssası Ters yüzünden giydiler hilafet cüppesini Çökerttiler İslam’ın yükselen kubbesini Ali'siz bir şeriat karanlıkla birleşti Tarihin kulağına yalan yanlış yerleşti Herşeyin anlamını tersine çevirdiler Peygamberin evine ateş ile girdiler Bir velvele kopardı o Sakife fitnesi Alem dehşette kaldı, çöktü Nurun sinesi Fedeki zaptederek hukuku reddettiler Masum kanlar dökerek zalimce hükmettiler Bir kapı yaktılar ki güneş ordan doğardı Bir sine çökerttiler rahmet ordan yağardı Tutuldu Fatıma’ya sanki kanlı bir düğün Başladı kan yağmaya Muhsin'in düştüğü gün.... Dine kefen biçerek baktılar icabına Sardılar Fatıma’nın o kanlı hicabına Ona can vermek için vakit çoktan geçmişti Zehra’yı katledenler bilerek kan içmişti.... Ağlatan darbelerle kılıçların kınları Başı çeken iblis'le o inkar çılgınları Hayasızca vurdular Hakkı saran kollara Bin tehdit savurdular O günahsız kullara Vurulmuştu Fatıma ezanlar okunurken Muhammed Resul sözü gönüle dokunurken Hiç dinmesin gözyaşım, dinmiyor dinmeyecek Ya Zehra feryadımız bayraktır inmeyecek Zeynebi'de vurdular esaret yollarında Sürgünde can verirken iz vardı kollarında Sakife’de örüldü o şaklayan kırbaçlar Şam yolunda, Kufede kan ağlayan kırbaçlar..... Zalim ve adaletsiz bir saltanat kuruldu Sakife hakim oldu, dine darbe vuruldu İnsafsızca çiğnendi insanlığın belgesi Onlardan çok iğrendi insanlık abidesi... Sapkınlık Sakifesi ne güneşler kararttı Hakka isyan kalesi Şam’ı onlar yarattı Oradan kudurttular Ebu Sufyan soyu'nu El üstünde tuttular Şam’daki kan boyu'nu... O seçim hakikate, Vahye karşı isyandı Güya başsızdı ümmet, bu kılıf bir yalandı Oldu bitti diyerek toplumu yanılttılar Hasanın suyuna da o gün zehir kattılar Din adına yapıldı asılsız içtihatlar Ve öylece başladı akıl almaz fesatlar Yeni doğmuş İslam’ın fatihası okundu İnsanoğlu nasıl da kör nefsine tutkundu... Bugünkü ayrılığın kökü ta oralarda Bin parça İslam’lığın vebali var onlarda Din afyondur diyenler böyle bir dini görmüş Gerçekten de Sakife örümcek ağı örmüş.... İslam’ın en bilgesi yirmibeş yıl dışlandı Cahiller alim oldu, cehalet alkışlandı Muhammed’in sözleri yasaklandı her-yerde Mazlum edildi Ali, yas vardı gönüllerde İlim Medine’sinde başlatıldı yasaklar Kur'an'ın sinesine vuruldu ilk mızraklar Hadis yasak, söz yasak, Ali yasak, öz yasak Ali'nin dostlarına işkence ve dayak hak... Uyduruk şahsiyetler yüceltildi baskıyla Nice yalan hadisler dizildi sırasıyla Saçma-sapan bir inanç sistemi yaratıldı Din ağladı o hale yüreği kanatıldı... O günlerde kuruldu Kerb-u Bela sehpası Çok namertçe vuruldu özgürlerin mevlası Hüseyin katledildi esasen Sakife’de Kerbela’dan çok önce, hem de taa Medine’de Şirkin gizli ilahı boy gösterdi Kabe’de Çekildi kin silahı evlad-ı Muhammed’e Vahşi bir daha vurdu o ağlayan mızrağı Dökülen bir kandı ki utandırdı toprağı İş başa düştü yine Muhammed hanesinde Hüseyn aşka pervane şehadet sahnesinde Aşk Ona aşık oldu, O da aşkına kurban Sunarak sevgiliye kanlı sinede bir can... O Tevhid sevdalısı, şirke karşı direndi Attı aşk kemendini, ölüm aşkı öğrendi Açmıştı kerbela’da solmayan aşk lalesi Yakılmıştı orada özgürlük meşalesi Hakk rengine boyandı yetmişiki kahraman Ölmek sanki bayram'dı aşıklara o zaman Yar yoluna can feda her tasa'yı attılar Aşura kıyamıyla bir destan yarattılar Yıkarak Sakife’nin o uğursuz evini Yendiler o fitnenin kudurttuğu Devi'ni Ölümsüzlük sırrını tarihe öğrettiler Gökler öptü elini Onların birer- birer...