Şia ve Sünni kitapları esasına göre:
Muhammed (s.a.a) Allah’ın elçisidir
Huzeyfe şöyle diyor: “Medine sokaklarından birinde Allah Resulü’nün (s.a.a) şöyle dediğini işittim: “Ben Muhammed ve Ahmed’im. Ben Haşir, Mukaffi (son) ve rahmet Peygamberiyim.”[1]
Resulullah (s.a.a) şöyle buyurmuştur: “Ben Muhammed’im. Ben Ahmed’im, ben küfrün kendisi vasıtasıyla ortadan kalktığı Mahiyim (mahveden). Ben insanların ardından haşr olup toplandığı Haşir’im ve ben Akib’im -ve Akib- kendisinden sonra bir Peygamberin olmadığı kimse anlamındadır.”[2]
Resulullah (s.a.a) şöyle buyurmuştur: “Ben Akib’im. Yani benden sonra Peygamber yoktur.”[3]
Resulullah (s.a.a) şöyle buyurmuştur: “Ben Peygamberlerin sonuncusuyum. Ali de vasilerin sonuncusudur.”[4]
Kur’an:“Muhammed Allah’ın elçisidir.” [5]
“And olsun ki, içinizden size, sıkıntıya uğramanız kendisine ağır gelen, size düşkün, iman edenlere şefkatli ve merhametli bir elçi gelmiştir.” [6]
“De ki: “Ben de ancak sizin gibi bir insanım; ancak bana ilahınızın tek bir ilah olduğu vahyolunuyor. Rabbine kavuşmayı uman kimse salih amel işlesin ve Rabbine kullukta hiç kimseyi ortak koşmasın.” [7]
“Biz seni şâhid, müjdeci, uyarıcı; Allah’ın izniyle O’na çağıran, nurlandıran bir ışık olarak göndermişizdir.” [8]
Resulullah (s.a.a) şöyle buyurmuştur: “Ben insanların Adem’e en çok benzeyeniyim. İbrahim yaratılış ve ahlak açısından insanlardan bana en çok benzeyeni idi. Allah Arş’ının üzerinden bana on isim verdi, sıfatlarımı beyan etti ve kavmine gönderilen her Peygamberin diliyle benim gelişimi müjdeledi. Adımı Tevrat’ta yazdı, beni tanıttı.
İsmimi Tevrat ve İncil’e tabi olanların arasında yaydı. Kitabını bana öğretti. Göklerde makamımı yükseltti. Kendi isimlerinden benim için bir isim türetti. Beni Muhammed olarak adlandırdı. Onun adı Mahmud’dur. Beni ümmetimden en iyi nesil arasında gönderdi.
Tevrat’ta ismimi Uhayd olarak adlandırdı. Daha sonra - tevhit sebebiyle ümmetimin bedenlerine ateşi haram kıldı. İncil’de beni Ahmet olarak adlandırdı. O halde ben, gökte Mahmut (övülmüş) bir kimseyim. Allah ümmetimi hamd edenlerden kıldı.
Zebur’da da adımı Mahi (yok eden) koydu. Zira aziz ve celil olan Allah benim vasıtamla putperestliği ortadan kaldırıp yok etmiştir. Kur’an ise beni Muhammed olarak adlandırmıştır. Daha sonra ben kıyamet boyunca hüküm verme anında övülürüm. Benden başka hiç kimse şefaat etmez. Kıyamet günü de Allah beni Haşir olarak adlandırmıştır.
Zira insanlar benim önümde haşrolurlar. Ayrıca Allah beni Mevkif (durduran) olarak adlandırmıştır. Zira insanları aziz ve celil olan Allah’ın karşısında durdururum. Beni Akib (sonucu) olarak adlandırmıştır. Zira ben bütün Peygamberlerin sonuncusuyum ve benden sonra bir Peygamber gelmeyecektir. Beni rahmet Peygamberi tövbe elçisi, savaş ve kahramanlıklarının elçisi ve muktefi olarak karar kılmıştır. Zira bütün Peygamberlerin ardı sıra geldim. Ben, Mukim, Kamil ve Camiy’im. Rabbim bana ihsanda bulundu ve bana şöyle buyurdu:
“Ey Muhammed! Allah’ın selamı sana olsun. Ben her Peygamberi ümmetinin diliyle onlara gönderdim. Ama seni siyah ve beyaz bütün yaratıklarıma gönderdim. Korku ve dehşet vasıtasıyla sana yardımcı oldum. Oysa daha önce bu vesiyle hiç kimseye yardım etmemiştim.
Ganimeti sana helal saydım. Oysa senden önce hiç kimseye ganimeti helal kılmamıştım. Sana ve ümmetine Arş’ımın hazinelerinden birini bağışladım; Fatihat’ul-Kitap ve Bakara suresinin son ayetlerini verdim. Senin ve ümmetin için tüm yeryüzünü secde yeri kıldım.
Toprağını sana temiz ve temizleyici saydım. Sana ve ümmetine tekbiri (Allah-u Ekber demeyi) bağışladım. Adını kendi adıma yakın kıldım. Öyle ki ümmetinden herkim beni anarsa adımın yanısıra senin adını da anar. O halde Ey Muhammed! Sana ve ümmetine ne mutlu!” [9]
“Resulullah (s.a.a), kendisinin, neden Muhammed, Ahmet, Ebu’l-Kasım, Beşir, Nezir ve Dai olarak adlandırıldığını soran Yahudi’ye şöyle buyurmuştur: “Muhammed (övülmüş) olarak adlandırılmamın sebebi, şüphesiz yeryüzünde övüldüğüm içindir.
Ebu’l-Kasım (bölenin babası) olarak adlandırılmamın sebebi  aziz ve celil olan Allah’ın kıyamet günü ateşin bir bölümünü ayırması, ilk ve son insanlardan bana küfredenleri ateşe koyması ve cenneti de bir bölüme ayrıması ve bana iman edenleri ve nübuvvetimi ikrarda bulunanları cennete koyması hasebiyledir.
Dai (davet eden) olarak adlandırılmamın sebebi ise şüphesiz ben insanları aziz ve celil olan Rabbimin dinine davet ettiğimden dolayıdır. Nezir (uyaran) olarak adlandırılmamın sebebi ise, şüphesiz bana isyan edenleri ateş ile uyarmam sebebiyledir. Beşir (müjdeleyen)  olarak adlandırılmamın sebebi de şüphesiz bana itaat edenleri cennetle müjdelemem sebebiyledir.” [10]
PEYGAMBERLERİN SONUNCUSU
Kur’an:“Muhammed içinizden her hangi bir adamın babası değil, Allah’ın elçisi ve peygamberlerin sonuncusudur. Allah her şeyi bilendir.” [11]
Resulullah (s.a.a) şöyle buyurmuştur: “Ey insanlar! Benden sonra bir Peygamber yoktur. Benden sonra benim sünnetimden başka bir sünnet mevcut değildir. O halde herkim nübuvvet iddiasında bulunursa, iddiası ve bidatı ateşte olacaktır. Herkim böyle bir iddia ederse onu öldürün.” [12]
Resulullah (s.a.a) şöyle buyurmuştur: “Peygamberler arasında benim örneğim, bir ev yapan, onu güzel, kamil ve temiz olarak bitiren ve sadece onda bir tuğla yeri baki bırakan insanın örneği gibidir. İnsanlar o evin etrafında döner, ondan hoşlanır ve şöyle derler: “Keşke bu tuğlanın yeri de bitseydi.” Evet, ben de Peygamberler arasında o tuğla gibiyim.” [13]
Resulullah (s.a.a) şöyle buyurmuştur: “Ben Fatih [14] ve Hatimim (Peygamberlerin sonuncusuyum.)” [15]
Resulullah (s.a.a) şöyle buyurmuştur: “Peygamberlerin ilki Adem, sonuncusu ise Muhammed’dir.” [16]
Resulullah (s.a.a) şöyle buyurmuştur: “Çok yakında ümmetim arasında Peygamberlik iddiasında bulunan otuz yalancı kimse çıkacaktır. Oysa ben Peygamberlerin sonuncusuyum ve benden sonra hiçbir Peygamber gönderilmeyecektir.” [17]
“İmam Sadık (a.s) şöyle buyurmuştur: “Şüphesiz zikri aziz olan Allah sizin Peygamberinizle nübuvvet zincirine son verdi. O halde ondan sonra asla peygamber gönderilmeyecektir ve aynı şekilde kitabınızla da bütün semavi kitaplara son verdi. O halde sizin kitabınızdan sonra da asla bir kitap nazil olmayacaktır.” [18]
“İmam Sadık (a.s) şöyle buyurmuştur: “Sonunda Muhammed (s.a.a) geldi, Kur’an, şeriat ve metodunu getirdi. O halde onun helali, kıyamet gününe kadar helaldir ve onun haramı kıyamet gününe kadar da haramdır.” [19]
İmam Ali (a.s) şöyle buyurmuştur: “Münezzeh olan Allah vaadini gerçekleştirmek, nübüvvetini tamamlamak için Muhammed’i (s.a.a) gönderdi.” [20]
İmam Ali (a.s) şöyle buyurmuştur: “O (Hz. Muhammed), Allah’ın azabıyla korkutandır. Vahyinin emini ve rahmetiyle müjdeleyen, elçilerinin sonuncusudur.” [21]
ALLAH’IN, RESULULLAH’IN (S.A.A) NÜBUVVETİNE TANIKLIK ETMESİ
Kur’an:“Fakat Allah sana indirdiğine şahitlik eder, onu bilerek indirmiştir, melekler de şahitlik ederler. Şahit olarak Allah yeter.” [22]
“Bütün dinlerden üstün kılmak üzere, Peygamber’ini, doğruluk rehberi Kur’an ve hak din ile gönderen O’dur. Şahit olarak Allah yeter.” [23]
“De ki: “Benimle sizin aranızda şahit olarak Allah yeter. Doğrusu O, kullarını görür, haberdardır.”  [24]
“De ki: “Allah benimle sizin aranızda şahit olarak yeter. O, göklerde ve yerde olanı, batıla iman edenleri ve Allah’ı küfredenleri bilir.” İşte kaybedenler bunlardır.”  [25]
“Veya, “Onu uydurdu” derler. De ki: “Eğer onu uydurdumsa, beni Allah’a karşı hiç bir şekilde savunmazsınız; O, Kur’an için yaptığınız taşkınlıkları daha iyi bilir. Benimle sizin aranızda şahit olarak O yeter. O, bağışlayandır, merhamet edendir.”  [26]
“Deki: Şahit olarak hangi şey daha büyüktür?” Allah benimle sizin aranızda şahittir. Bu Kur’an bana, sizi ve ulaştığı kimseleri uyarmam için vahyolundu; Allah’la berâber başka ilahlar bulunduğuna siz mi şahitlik ediyorsunuz?” “Ben şahadet etmem” de.”O ancak tek ilahtır, doğrusu ben ortak koştuğunuz şeylerden uzağım” de.”  [27]
Kelbi şöyle diyor: “Mekke halkı Peygamber’in (s.a.a) yanına gelip şöyle dediler: “Allah senden başka bir Peygamber bulamadı mı? Biz senin sözünü onaylayan hiç kimseyi göremiyoruz. Senin hakkında Hıristiyan ve Yahudilere sorduk. Onlar kitaplarında senin adının zikredilmediğini söylediler.
O halde bizlere senin dediğin gibi Allah Resulü olduğuna tanıklık edecek birini göster.” Bunun üzerine şu ayet nazil oldu: “De ki: Kimin tanıklığı herkesten daha üstündür?” Mekke ehli şöyle dediler: “Çok ilginç! Allah-u Teala insanlara göndermek için Ebu Talib’in yetiminden başkasını bulamadı.” Bunun üzerine şu ayet nazil oldu: “Elif Lam Ra. Bu hikmet dolu kitabın ayetleri insanlar için ilginç midir…?” [28]  [29]
İmam Bakır (a.s), Allah-u Teala’nın, “De ki: Kimin tanıklığı herkesten üstündür?” ayeti hakkında şöyle buyurmuştur: “Allah Resulü (s.a.a) Mekke’de davetine yeni başlayınca, Mekke müşrikleri şöyle dediler: “Ey Muhammed! Acaba Allah göndermek için senden başka bir Peygamber bulamadı mı?
Biz senin sözünü onaylayan hiç kimseyi bulamıyoruz. Yahudi ve Hıristiyanlara seni sorduk. Ama onlar da kitaplarında senin adının anılmadığını söylediler. O halde bizlere senin Allah Resulü olduğunu onaylayan birini getir.” Resulullah (s.a.a) şöyle buyurdu: “Benimle sizin aranızda Allah şahittir.” [30]
İmam Ali (a.s), Allah-u Teala’nın, “Rabbinin katından bir belge  üzere (gelmiş) olan ve arkasından kendinden (akrabasından) bir şâhidi (Hz. Ali gibi bir vasisi) bulunan, ayrıca
kendisinden önce de bir önder ve bir rahmet olarak Musa’nın kitabı bulunan kimse (yalan söyler mi?)” ayeti hakkında şöyle buyurmuştur: “Resulullah (s.a.a) rabbinden bir beyyine üzeredir ve ben de ondan bir şahidim.” [31]
Resulullah (s.a.a) şöyle buyurmuştur: “Rabbinin katında bir belge üzere gelen” cümlesinden maksat benim ve “arkasından kendisinin bir şahidi bulunan” cümlesinden maksat Ali’dir.” [32]
Resulullah (s.a.a) şöyle buyurmuştur: “Rabbin katında bir beyyine üzere” cümlesinden maksat benim ve “Arkasından kendisinin bir şahidi bulunan” cümlesinden maksat ise Ali’dir.” [33]
İmam Ali (a.s), Cuma günü minberde hutbe okuyarak şöyle buyurmuştur: “Taneyi yaran ve insanı yaratan Allah’a andolsun ki büluğa eren her Kureyşli hakkında aziz ve celil olan Allah’ın kitabından bir ayet nazil olmuştur ve ben o şahsı ve o ayeti biliyorum.” Bir şahıs kalkarak şöyle arzetti:
“Ey Müminlerin Emiri! Senin hakkında nazil olan ayet hangisidir?” İmam şöyle buyurdu: “Şimdi sorduğuna göre dinle. Bu konuda başka birine sorman da gerekmez.
Sen Hud suresini okudun mu?” O şöyle arzetti: “Evet ey Müminlerin Emiri!” İmam şöyle buyurdu: “O halde aziz ve celil olan Allah’ın şöyle buyurduğunu işitmişsindir: “Efemen kane ala beyyinetin min rabbihi ve yetluhu şahidun minhu”
O şöyle arzetti: “Evet” Hz. Ali şöyle buyurdu: “Rabbinden beyyine üzere olan Muhammed Resulullah’tır ve arkasından kendinden bir şahidi ise Ali b. Ebi Talib’dir. Ben o şahidim ve ben ondanım (Resulullah’tanım.)” [34]
İmam Ali (a.s), kendisinin en üstün faziletini soran birine şöyle buyurmuştur: “Allah’ın kitabında nazil buyurduğu şeydir.” O şahıs şöyle sordu: “Senin hakkında ne inmiştir?” İmam şöyle buyurdu: “Efemen kane ala beyyinetin minrabbihi ve yetluhu şahidun minhu” ayeti. İmam daha sonra şöyle buyurdu: “Ben Allah Resulü’nün (s.a.a) o şahidiyim.” [35]
İmam Ali (a.s) şöyle buyurmuştur: “Eğer benim için yargı kürsüsü kurulur ve ben de üzerine oturursam, şüphesiz Tevrat’ın takipçileri arasında, tevrat esasınca hükmederim. İncil’in takipçileri arasında da İncilleri esasınca hükmederim.
Zebur’un takipçileri arasında da Zeburları esasınca hükmederim. Furkan’ın takipçileri arasında da Allah’ın dergahına yükselip parlayacak bir şekilde hükmederim.
Allah’a yemin olsun ki Allah’ın kitabından gece veya gündüz nazil olan her ayetin kimin hakkında nazil olduğunu bilirim ve büluğa eren her Kureyşli hakkında Allah’ın kitabından bir ayet nazil olmuştur ve bu ayet onu cennete veya cehenneme sürükler.” Bir şahıs ayağa kalkarak şöyle sordu:
“Ey Müminlerin Emiri! Senin hakkında hangi ayet nazil olmuştur?” İmam şöyle buyurdu: “Allah’ın “Rabbinin katından bir belge  üzere (gelmiş) olan ve arkasından kendinden  bir şâhidi bulunan kimse (yalan söyler mi?)” diye buyurduğunu işitmedin mi?” Daha sonra İmam şöyle buyurdu: “Rabbi tarafından beyyine sahibi olan kimse Allah Resulü’dür. Ben de bu konuda onun şahidiyim ve onun ardısıra hareket ederim.” [36]
İmam Ali (a.s) şöyle buyurmuştur: “Kureyş’ten herkes hakkında Allah’ın kitabında bir veya iki ayet nazil olmuştur.” Cemaatin arasından birisi şöyle sordu: “Ey Müminlerin Emiri! Kendiniz hakkında hangi ayet nazil olmuştur?” İmam şöyle buyurdu:
“Hud suresini okumadın mı: “Rabbinin katından bir belge üzere (gelmiş) olan ve arkasından kendinden  bir şâhidi bulunan, kimse (yalan söyler mi?)” Muhammed Rabbi tarafından bir beyyine sahibidir ve ben de onun şahidiyim.” [37]
İmam Ali (a.s), Allah-u Teala’nın “Rabbinin katından bir belge üzere (gelmiş) olan ve arkasından kendinden  bir şâhidi bulunan, kimse (yalan söyler mi?)” ayeti hakkında şöyle buyurmuştur: “Allah Resulü Rabbinden bir beyyine üzeredir ve ben de onun şahidiyim.” [38]
ABNA.İR
[1] et-Tabakat’il-Kubra, 1/410
[5] Fetih, 29
[6] Tevbe, 128
[7] Kehf, 110
[8] Ahzab, 45, 46
[9] İlel’uş-Şerayi’, 127/3
[10] Mean’il-Ahbar, 52/2
[11] Ahzab, 40
[12] Emali’el-Müfid, 53/15
[13] Kenz'ul-Ummal, 31981
[14] Fatih de Allah Resulünün (s.a.a) adıdır ve iman kapılarını açtığı, Allah’ın kendisini yaratıklar arasında hakim kıldığı ve açılmamış ilim kapılarını açtığı hasebiyle fatih olarak adlandırmıştır. (Mecme’ul-Behreyn, fetih maddesi)
[15] a.g.e. 31994
[16] a.g.e. 32269
[17] Kenz'ul-Ummal, 31761
[18] el-Kafi, 1/269/3
[19] a.g.e. 2/17/2
[20] Nehc'ül-Belağa, 1. hutbe
[21] a.g.e. 173
[22] Nisa, 166
[23] Fetih, 28
[24] İsra, 96
[25] Ankebut, 52
[26] En’am, 19
[27] Ahkaf, 8
[28] Yunus suresi, 1 ve 2. ayetler
[29] Bihar, 18/235/78
[30] a.g.e. s. 234/76
[31] Kenz'ul-Ummal, 4439
[32] a.g.e. 4440
[33] Bihar, 35/393/17
[34] Emali’et-Tusi, 371/800
[35] Bihar, 35/387/4
[36] Bihar, 35/387/5
[37] a.g.e. s. 388/7
[38] a.g.e.

Common title

View

Muhammed (s.a.a) Allah’ın elçisidir

 Hz. Peygamber Efendimizin (s.a.a) Mektupları

Hz. Ali’nin Peygamber Efendimizden Sonra Halife Olduğuna Dair Bir Olay
“Peygamber efendimizin Allah’ın Resulü Musa’ya iman eden iki Yahudi dostu vardı. Hz. Muhammed’in (s.a.a) yanına gelip O’ndan (dini dersler) almışlardı. Onlar Tevrat’ı, Hz. İbrahim’in suhufunu okur ve geçmiş kitapları bilirlerdi.
Allah Tebareke ve Teala Resulü’nün canını alınca O’ndan sonraki emir sahibini öğrenmek için oraya doğru hareket ederek, dediler ki: Hiç şüphesiz peygamberler ölmeden önce kesinlikle kendisinden sonra ümmeti arasında ailesinden ona en yakın olan,
çok önemli, şanı yüce biri emirle onun yerine halife olarak geçer. Onlardan biri ötekine acaba sen peygamberden sonra emir sahibinin kim olduğunu biliyor musun?
Diye sordu. Ötekisi Tevrat’tan öğrendiğim sıfatlarından başka bir şey bilmiyorum. O sıfatlar ise şunlardır: saçının ön tarafı dökülmüş, buğday tenli ve Allah Resulüne insanlar içinde en yakın olan kişi.”
Ehlibeyt Haber Ajansı ABNA- Medine’ye girdiklerinde halifenin kim olduğunu sordular. Onları Ebu Bekir’e yönlendirdiler. Ebu Bekir’i gördüklerinde bu bizim dostumuz değildir, dediler. Sonra Ebu Bekir’e Resulullah’la nispetiniz nedir? Diye sordular.
Ben O’nun kabilesindenim kızım Ayşe’de Resullullah’ın eşidir. Onlar, peki bunların dışında ne akrabalığınız var? diye sordular. Dedi ki: başka bir akrabalığım yok. Onlar: bunlar akrabalık sayılmaz. Öyleyse bize rabbinden haber ver, rabbin nerededir?” dedi ki: “Yedi göğün üstündedir.” Dediler ki: “Acaba bunun dışında bir yer de yok mu?
” dedi ki: “Hayır.” Dediler ki: “Bizi senden daha bilgili birisine yönlendir, gerçekten sen bizim Tevrat’ta okuduğumuz bu peygamberin vasisi ve halifesi olabilecek özellikleri taşımıyorsun.” Bu sözler üzerine Ebu Bekir sinirlenerek onlara çıkıştı. Sonra onları Ömer’e yönlendirdi.
Çünkü Ebu Bekir, onların Ömer’le karşılaştıklarında onlara karşı çok sert davranarak onlara güç kullanacağını biliyordu. Onlar Ömer’in yanına gelerek ona senin bu Nebi’yle akrabalığın nedir?” diye sordular. Ömer şöyle cevap verdi: “O’nun kabilesindenim ve ayrıca kızım Hafsa’nın kocasıdır.” Onlar dediler ki: “Bunun dışında bir akrabalığın var mı?” Ömer dedi ki: “Hayır.”
Onlar dediler ki: “Bu akrabalık sayılmaz ve bu sıfat bizim Tevrat’ta okuduğumuz özellikleri taşımıyor. Sonra Ömer’e dediler ki: “Senin rabbin nerededir?” dedi ki: “Yedi göğün üstünde.” Dediler ki: “Onun dışında bir yerde değil mi?” dedi ki: “Hayır.” Bunun üzerine onlar bizi senden daha bilgili birisine yönlendir, dediler. Ömer, onları Hz. Ali’nin (aleyhi selâm) yanına yönlendirdi.
Hz. Ali’nin (aleyhi selâm) yanına gelip, ona baktıktan sonra, biri ötekine ‘gerçekten bu bizim Tevrat’ta okuduğumuz Peygamber’in vasisi, halifesi, kızının kocası, iki torununun babası ve Resulullah’tan sonra hakkı ikame edecek olan kişidir.’
Sonra Hz. Ali’ye (aleyhi selâm) Ey efendi! Senin Resulullah’la akrabalık bağın nedir?” diye sordular. Hz. Ali (aleyhi selâm) “O benim kardeşim”dir ve ben Onun varisi, vasisi, Ona ilk iman eden, Onun kızı Fatıma’nın kocasıyım.” Dediler ki: “Bu övünülecek bir akrabalık bağı, yakınlık makamı ve Tevrat’ta okuduğumuz özelliklerdendir.”
Sonra Hz. Ali’ye (aleyhi selâm) dediler ki: “Rabbin Azze ve Celle nerededir?” Hz. Ali (aleyhi selam) şöyle buyurdu:
“Eğer isterseniz Peygamberiniz Hz. Musa’nın ahdi zamanında olan (olay)dan size haber vereyim ve eğer isterseniz bizim Peygamberimiz Hz. Muhammed’in ahdi döneminde olan (olay)dan size haber vereyim?” dediler ki: “Bizim peygamberimiz Hz. Musa’nın (aleyhi selam) ahdi zamanında olandan haber ver.” Bunun üzerine Hz. Ali (aleyhi selâm) şöyle buyurdu:
“Birisi doğudan, birisi batıdan, birisi gökten ve biri de yeryüzünden olmak üzere dört melek geldi. Doğudan gelen melek, batıdan gelen meleğe nereden geliyorsun?
diye sordu. Batıdan gelen melek rabbimin katından geliyorum, dedi. Bunun üzerine batıdan gelen melek, doğudan gelen meleğe nereden geliyorsun? diye sordu. Doğudan gelen melek rabbimin katından geliyorum, dedi. Gökyüzünden inen melek yeryüzünden çıkan meleğe nereden geliyorsun?
diye sordu. Yeryüzünden çıkan melek, rabbimin katından geliyorum, dedi. Bununun üzerine yeryüzünden çıkan melek, gökyüzünden inen meleğe nereden geliyorsun? diye sordu. Gökyüzünden inen melek, rabbimin katından geliyorum, dedi.
Bu sizin peygamberiniz Hz. Musa’nın ahdi zamanında olan olaydır. Ama bizim peygamberimiz Hz. Muhammed’in (sallallahu aleyhi ve alih) ahdi zamanında olan olay Allah’ın muhkem kitabındaki şu sözüdür: “Üç kişinin gizli konuştuğu yerde dördüncüsü mutlaka O'dur.
Beş kişinin gizli konuştuğu yerde altıncısı mutlaka O'dur. Bunlardan az veya çok olsunlar ve nerede bulunurlarsa bulunsunlar mutlaka O, onlarla beraberdir. (Mücadele, 7)”
Yahudi olan o iki kişi dedi ki: “Ne sebep oldu ki o iki arkadaşın (Ebu Bekir ve Ömer) seni layık olduğun o makama çıkmana mani oldular?!” Tevrat’ı Musa’ya nazil edene and olsun ki gerçekten sen hak olan halifesin. Senin özelliklerini kitabımızda görmüş ve mabetlerimizde onu okumuştuk.
Kuşkusuz sen bu işe daha lâyık ve sana galebe çalanlardan daha müstahaksın.” Hz. Ali (aleyhi selâm) şöyle buyurdu: “Onlar kendilerini öne atarak beni geri ittiler. Onların hesapları Allah Azze ve Celle’yedir. Onlar durdurulacak ve sorgulanacaklardır.”
* Hadisi, Abdurrahman b. El- Esved, Cafer b. Muhammed’den (aleyhi selâm) O’da değerli babası imam Muhammed Bakır’dan (aleyhi selâm) rivayet etmiştir. Hadis, Şeyh Saduk’un Tevhit adlı kitabından nakledilmiştir.
ABNA.İR

Hz. Ali’nin Peygamber Efendimizden Sonra Halife Olduğuna Dair Bir Olay

Hz. Ali’nin Diliyle Hz. Muhammed (s.a.a)
“İmam Ali (a.s), Kufe mescidinde kılıcını kuşandığı bir sırada kendisine Peygamberin (cismani) özelliklerini soran birisine şöyle buyurmuştur:
“Allah Resulü’nün (s.a.a) beyaz ve kırmızıya çalan bir yüzü, iri ve siyah gözleri, düz ve yumuşak saçları, gür sakalı, dolgun olmayan ve kemikli yanakları, kulak memesine kadar uzanan saçları, gümüş bir ibriği andıran boynu vardı
ve boğazının altından karnına kadar ney gibi biten kıldan ince bir çizgi vardı. Ondan başka göğsünde ve karnında bir kıl yoktu. El ve ayakları kalın ve kemikli idi. Yol yürüdüğünde yokuştan aşağı iner gibi yürür, kalktığında da seri ve çabuk davranırdı.
Bir yöne dönünce bütün bedeniyle dönerdi. Yüzündeki ter taneleri bir inci gibiydi. Bedeninin teri miskten daha güzel kokuyordu. Ne kısa boyluydu, ne de uzun. Ne güçsüz idi ne de düşük. Onun gibi birini ne ondan önce ve ne de ondan sonra gördüm.”[1]
İmam Ali (a.s) şöyle buyurmuştur: “Allah, sütten kesildiği andan itibaren meleklerin büyüklerinden birini ona (s.a.a) arkadaş etmişti. O melek, ona gece gündüz yüceliklerin yolunu, alemin güzel ahlakını öğretirdi… Her yıl Hira dağına çekilirdi, onu ben görürdüm,
benden başkası da görmezdi. O gün İslam Resulullah ve Hatice’nin evinden başka hiç bir evde yoktu; ben de onların üçüncüsüydüm. Vahyin ve risaletin nurunu görür, nübüvvetinin kokusunu duyardım. Gerçekten de ona (s.a.a) vahiy geldiği zaman, şeytanın inlemesini duydum da
“Ya Resulullah! Bu inleme nedir?” dedim. “Bu kendisine kulluk edilmesinden ümidini kesen şeytandır. Benim duyduğumu duyuyor, gördüğümü görüyorsun. Ancak sen nebi değilsin, vezirsin ve hayır üzeresin” dedi. Kureyş’in ileri gelenleri ona (s.a.a) geldiğinde onunla beraberdim.
“Ya Muhammed! Sen atalarından ve ailenden hiç kimsenin bulunmadığı büyük bir iddiada bulunuyorsun, biz senden, nebi ve resul olduğunu bilmemizi sağlayacak bir şey göstermeni istiyoruz. Eğer yapmazsan, seni sihirbaz ve yalancı biliriz” dediler.
Resulullah (s.a.a) “Ne istiyorsunuz?” dedi. “Bizim için şu ağacı çağır da köküyle beraber yerinden sökülüp yanına gelsin” dediler. O (s.a.a) , “Allah şüphesiz her şeye kadirdir; eğer Allah sizin için bunu yaparsa hakka iman ederek şahadet eder misiniz?” dedi. “Evet” dediler.
“İstediğinizi size göstereceğim, hayra dönmeyeceğinizi de biliyorum. İçinizde (Bedir’de) kuyuya atılacak, (Hendek’te) hiziplere ayrılacak kimseler var” dedi. Sonra “Ey ağaç eğer Allah’a ve ahiret gününe iman ediyor ve benim Allah’ın Resulü olduğumu biliyorsan, Allah’ın izniyle kökünle beraber sökül ve önümde dur” dedi.
Onu hak ile gönderen Allah’a yemin olsun ki ağaç yerinden söküldü, şiddetli bir gürültü kopardı, kuşun kanatlarını çırpması gibi ses çıkararak yerinden sökülüp geldi, dalları kuşların kanatları gibi birbirine değerek Resulullah’ın (s.a.a) önünde durdu.
En yüksek dalı Resulullah’ın (s.a.a) üzerine, bazı dalları da benim omuzlarıma geldi. Ben Resulullah’ın (s.a.a) sağındaydım. Onlar bunu gördükleri zaman kibirlenip böbürlenerek “Ona emret tekrar gelsin fakat yarısı orada kalsın” dediler. O da bunu emretti. O da daha şaşırtıcı bir şekilde daha şiddetli bir sesle yarım olarak geldi; neredeyse Resulullah’a (s.a.a) sarılacaktı. İnkar ve kibir dolu olarak “Tekrar bu yarısına emret de geldiği gibi öbür yarısına dönsün” dediler.
Resulullah, o yarıya emretti ve o da döndü. “Allah’tan başka ilah yoktur; ben sana iman edenlerin ilkiyim ya Resulullah” dedim. “Sözünü yüceltmek, nübüvvetini tasdik etmek için Allah’ın emriyle bu ağacın emredileni yaptığını ikrar edenlerin de ilkiyim” dedim.
Onların hepsi birden; “Hayır, sihirbaz ve yalancıdır. Sihrinin şaşırtıcılığı bu işi kolaylaştırdı. Bu işinde ancak bunun (beni kastediyorlardı) gibiler sana inanabilir” dediler. Ben, Allah yolunda olan, kınayıcının kınamasına aldırış etmeyen, simaları sıddıkların siması, sözleri iyilerin sözleri olan bir toplumdanım. Onlar geceyi (ibadetle) ihya ederler,
gündüzün yol gösteren işaretleri olurlar. Onlar, Kur’an’a sımsıkı sarılmışlardır. Allah’ın ve Resulünün sünnetlerini diriltirler, kibirlenmezler, büyüklük taslamazlar, hıyanet etmezler, bozgunculuk yapmazlar. Kalpleri cennette, bedenleri ameldedir” [2]
İmam Ali (a.s) şöyle buyurmuştur: “Allah Resulü (s.a.a) göğe götürüldüğü gecenin sabahı ben onunla birlikteydim ve o kendi odasında namaz kılıyordu. Namazı bitince ben de namazımı sona erdirdim. Şiddetli bir ses işittim ve şöyle arzettim:
“Ey Allah’ın Resulü! Bu ses nedir?” Peygamber şöyle buyurdu: “Bilmiyor musun?! Bu ses dün gece göğe götürüldüğümü anlayan şeytanın sesidir. Bu günden sonra yeryüzünde kendisine ibadet edilmesinden ümidini kesmiştir.” [3]
Şöyle diyorum: “İbn-i Ebi’l-Hadid bu hadisin altında şöyle diyor: “Bu konunun benzeri bizzat Peygamber’den (s.a.a.) rivayet edilmiştir. Ensar’dan yetmiş kişi Akabe’de Peygamber’e biat edince, gecenin ortasında kalbinden (derinliklerinden) bir ses işitildi ki şöyle diyordu:
“Ey Mekke Ehli! Bu kınanmış ve dinden dönmüşler sizlerle savaşmak için el birliği etmişlerdir.” Allah Resulü (s.a.a) Ensar’a şöyle buyurdu: “Ne söylediğini işitiyor musunuz? Bu Akabe şeytanıdır.” [4]
İbn-i Ebi’l-Hadid daha sonra şöyle diyor: “Allah Resulü’nün (s.a.a) seslendiği ağaç konusunda nakledilen rivayetler oldukça fazladır ve istifaze derecesine ulaşmıştır.
Hadis alimleri onu kitaplarında nakletmiş, mütekellimler de bu konuyu peygamber’in (s.a.a) mucizelerinden saymışlardır. Bu hadislerin çoğu bu haberi Müminlerin Emiri’nin (a.s) hutbesinde yer aldığı şekliyle rivayet etmişlerdir
ve bazısı da onu özetle rivayet etmiş ve Peygamber’in ağaca seslendiğini o ağacın da yeryüzünü yararak Peygamber’in (s.a.a) yanına geldiğini söylemişlerdir.” [5]
İmam Ali (a.s) şöyle buyurmuştur: “Ben Mekke’de Peygamber (s.a.a) ile birlikteydim. Onunla birlikte şehrin etrafındaki bölgelerden birine gittik. Peygamberin yolda gördüğü dağ, toprak ve ağaç kendisine şöyle sesleniyordu: “Selam olsun sana ey Allah’ın Resulü!” [6]
İmam Ali (a.s) şöyle buyurmuştur: “Allah Resulü (s.a.a) ile Mekke vadilerinden birine gittim. Peygamber’in geçtiği her taş ve ağaç kendisine şöyle sesleniyordu: “Selam olsun sana ey Allah’ın Resulü!” Ben de bu sesi işitiyordum.” [7]
İmam Ali (a.s) şöyle buyurmuştur: “(Halk dalalet içindeydi.) Derken Allah Muhammed'i (s.a.a) şahit, müjdeleyici ve korkutucu olarak ümmetine gönderdi. Çocukluğunda insanların en hayırlısı, olgunluğunda en seçkini idi. Ahlak bakımından temizlerin en temiz kılınmışıydı. Cömertlik bakımından kendisinden hayır umulanların en cömerti idi.” [8]
İmam Ali (a.s) şöyle buyurmuştur: “O’nu nebiler soyundan, ışıklar saçan en yüce yerden, Mekke’nin göbeğinden, karanlıkları aydınlatan nurlardan, hikmet kaynaklarından seçmiştir.” [9]
Hz. Ali Peygamber (s.a.a) hakkında şöyle buyurmuştur: “Peygamber, dileyenlere hidayet ateşini alevlendiren ve şaşıranlara işaretleri gösterendir. Allahım! O senin eminin, din gününde tanığın; nimetinle, hak ile rahmet olarak gönderdiğin elçindir.” [10]
İmam Ali (a.s) hakeza şöyle buyurmuştur: “Ta ki ateşini yaktı, sapık karanlık yolda yürüyenler için hak yolu aydınlattı. Günah ve fitne bataklı¬ğına batmış gönüller onunla hidayete erdi. Apaçık nişa¬neleri ve dini hükümleri (toplumda) ikame etti.” [11]
İmam Ali (a.s) hakeza şöyle buyurmuştur: “O, görevini aşikar kıldı, rabbinin mesajlarını iletti. Böylece Allah onun vesilesiyle insanlar arasında barışı hakim kıldı. Yolları güvenli kıldı, kan dökülmesini önledi. Kinli kalpleri yakin (ölüm) gelip çatıncaya kadar birbirine ısındırdı.” [12]
İmam Ali (a.s) şöyle buyurmuştur: “Peygamber karşılaştığı iki işten mutlaka en zor olanı seçerdi.” [13]
İmam Ali (a.s) şöyle buyurmuştur: “Allah Muhammed’den (s.a.a) daha iyi bir insan yaratmamıştır.” [14]
İmam Ali (a.s) şöyle buyurmuştur: “Onu aydınlatıcı bir nur, şüpheleri gideren kesin bir delil, apaçık bir yöntem ve yol gösterici bir kitapla gönderdi. Ailesi en hayırlı aile, soyu en iyi soydur. Dalları düzgündür, meyveleri kolay toplanır. Doğduğu yer Mekke, göçtüğü yer tertemiz Medine’dir.” [15]
İmam Ali (a.s) şöyle buyurmuştur: “Sonunda şanı yüce olan Allah’ın Lütfü Muhammed’e (s.a.a) ulaştı. Onu en yüce kaynaktan, en değerli ekin topraklarından; enbiyasını açığa çıkardığı ve eminlerini seçtiği ağaçtan çıkarmıştır. Soyu soyların, ailesi ailelerin, şeceresi şecerelilerin en hayırlısıdır. Yolu itidal, sünneti rüşt (olgunluk), sözü Furkan (hakla batılı ayıran), hükmü adil olandır.” [16]
İmam Ali (a.s) şöyle buyurmuştur: “O (Peygamber), dertlerine deva bulmak için tıp bilgisiyle hastalarını dolaşan bir hekimdir. İlaçlarını hazırlamış, tıp malzemelerini ısıtmıştır ve ihtiyaç duyulduğunda onlarla kör gönülleri, sağır kulakları, söylemez dilleri iyileştirir.
Gaflet ve şaşkınlık içinde olanları ilaçlarıyla iyileştirmek için arar bulur. Ama (Ümeyyeoğulları) hikmet nuruyla nurlanmamış, nurlu ilimlerin ışığıyla aydınlanmamış kimselerdir. Onlar bu durumda otlayan dört ayaklı hayvanlara benzemekte; katılıklar, kayaları taşları andırmaktadır.” [17]
İmam Ali (a.s) şöyle buyurmuştur: “Halkı O’na (Allah’a) itaate çağıran, dini yolunda cihad ederek düşmanlarını mağlup eden; yalanlayanların toplanıp birleşmelerinin ve nurunu söndürmek isteyenlerin gayretinin ona engel olamadığı Muhammed’in, O’nun kulu ve elçisi olduğuna şahadet ederim” [18]
İmam Ali (a.s) şöyle buyurmuştur: “Münezzeh olan Allah, Muhammed’i (s.a.a) âlemler için uyarıcı, Resulleri için de şahit olarak gönderdi.” [19]
İmam Ali (a.s) şöyle buyurmuştur: “Allah Muhammed’i (s.a.a) hakka davetçi ve halka şahit olarak göndermiştir. Risaletlerini gevşemeden ve ihmal etmeden tebliğ etmiş ve Allah yolunda Allah düşmanlarıyla gevşemeden, bahane ileri sürmeden cihad etmiştir. O muttakilerin imamı ve hidayete erenlerin gözüdür.” [20]
İmam Ali (a.s) şöyle buyurmuştur: “Allah onu ikna edici delillerle ve apaçık bir zafer ve apaydın bir yolla göndermiştir. O da risaleti açıkça tebliğ etmiş ve delillere dayanarak insanları risalete sevk etmeyi üstlenmiştir.” [21]
İmam Ali (a.s) şöyle buyurmuştur: “Onu yeterli delil… şifa verici, öğüt ve telafi eden bir davetle gönderdi.” [22]
İmam Ali (a.s) şöyle buyurmuştur: “Allah, Peygamberi ışıkla göndermiş, seçerek öne geçirmiş ve ayrılıkları onunla gidermiştir. Galiplere Peygamberle üstün gelinmiş, zorluklar onunla aşılmış, problemler onunla çözülmüş, sağdan ve soldan gelen sapıklık sona erdirilmiştir.” [23]
İmam Ali (a.s) şöyle buyurmuştur: “Allah, emrini bildirmek, uyarısını söylemek için onu göndermiştir. O da emin olarak eda etmiş, kâmil olarak geçip gitmiş ve aramıza hak bayrağını bırakıp gitmiştir.” [24]
İmam Ali (a.s) şöyle buyurmuştur: “Hakeza şahadet ederim ki Muhammed O’nun kulu ve elçisidir. Onu meşhur bir din, aktarılmış bir ilim,
Yazılmış bir kitap, parıldayan bir nur, ışıldayan bir ışık ve insanlar arasında hükmeden bir emirle şüpheleri gidermek, apaçık delillerle dillendirmek, mucizeleriyle sakındırmak ve cezalarla korkutmak için gönderdi. O zaman insanlar din ipini koparan fitnelere düşmüştü.” [25]
İmam Ali (a.s) Resulullah’a (s.a.a) gusül verip teçhiziyle uğraşırken şöyle buyurmuştur: “Anam babam sana feda olsun ya Resulellah! Başkasının vefatıyla kesilmeyecek olan nübüvvet haberleri ve göklerden gelen hükümler senin vefatınla kesildi.
Sen¬in vefatının bir özelliği vardır; senin ölümünün musibetine duçar olanlar başka musibetleri unuttular ve herkes aynı şekilde senin ölümünün musibetinde yasa büründü... Anam babam sana feda olsun! Rabbinin katında bizi hatırla, bizi unutma!” [26]
İmam Ali (a.s) şöyle buyurmuştur: “Allah’ım! En değerli rahmetini ve aşkın bereketini, kulun ve elçin Muhammed’e özgü kıl ki o kendinden önce gelip geçen peygamberlerin sonuncusu, kilitlenmiş şeyleri açan ve hakkı hakk ile aşikâr kılandır... Allah’ım! (rahmet ve ihsan) gölgende ona geniş, ferah bir yer ver, fazlından kat kat hayırlar nasip et. Allah’ım!
Onun binasını (önceki) bina yapanların binasından (onun dinini, önceki dinlerden) yüce kıl, nezdinde derecesini değerli kıl. Nurunu tamamla, risaletini kabulüne karşılık olarak tanıklığını kabul et. Adalet mantığının sahibinin ve hak-batılı ayıran peygamberin sözünü makbul, rızana uygun kıl.” [27]
İmam Ali (a.s) şöyle buyurmuştur: “Ben Muhammed’in (s.a.a) kölelerinden bir köleyim.” [28]
ABNA.İR
[2] Nehc'ül-Belağa, 192. Hutbe
[3] Şerh-i Nehc'ül-Belağa-i İbn-i Ebi'l-Hadid, 13/209
[4] a.g.e.
[5] a.g.e. 13/214
[6] Kenz'ul-Ummal, 35370
[7] a.g.e. 35436
[8] Nehc'ül-Belağa, 105. hutbe; Şerh-i Nehc'ül-Belağa-i İbn-i Ebi'l-Hadid, 7/117
[9] Nehc'ül-Belağa, 108. hutbe; Şerh-i Nehc'ül-Belağa-i İbn-i Ebi'l-Hadid, 7/182
[10] Nehc'ül-Belağa, 106. hutbe; Şerh-i Nehc'ül-Belağa-i İbn-i Ebi'l-Hadid, 7/173
[11] Nehc'ül-Belağa, 72. hutbe
[12] Şerh-i Nehc'ül-Belağa-i İbn-i Ebi'l-Hadid, 1/309
[13] Mekarim’ul-Ahlak, 1/61/55
[14] el-Kafi, 1/440/2
[15] Nehc'ül-Belağa, 161. hutbe
[16] a.g.e. 94
[17] a.g.e. 108
[18] a.g.e. 190
[19] a.g.e. 62. mektup
[20] a.g.e. 116. hutbe
[21] a.g.e. 185
[22] a.g.e. 161
[23] Nehc'ül-Belağa, 213. hutbe
[24] a.g.e. 100
[25] a.g.e. 2
[26] a.g.e. 235
[27] a.g.e. 72
[28] et-Tevhid, 174/3

Hz. Ali’nin Diliyle Hz. Muhammed (s.a.a)

Sünni ve Şiilerde Peygamber ve Ehlibeyt’ine Salavat

Peygamber efendimiz ve Ehlibeyt imamları neden kitap yazmamışlardır?
Bildiğimiz kadarıyla hadis kitaplarında bazı çelişkiler bulunmaktadır. Neden Peygamber efendimiz ve Ehlibeyt İmamları kendileri hadis içerikli kitaplar yazmadılar ve ayrıca neden Kur’an için tefsir kitapları kaleme almadılar?
Peygamber efendimiz (s.a.a) çok özel şartların bulunduğu bir ortamda yaşamıştır. Allah’ın isteği ve takdiri üzere ders okumamış, hiçbir zaman bir üstadın yanına gitmemiş ve hiçbir kitap kaleme almamıştır. Bu ilahi takdirin nedeni de açıktır.
Zira Peygamber efendimizin ebedi mucizesi Kur’an-ı Kerim’dir. Normal olarak okuma yazması olan birinin kitap getirmesi olanaksız bir iş değildir. Dolayısıyla Efendimizin okuma yazması olsaydı en azından bazıları için şöyle bir şüphenin şekillenmesi söz konusu olabilirdi:
Bu kitap (Kur’an) Peygamber’in (s.a.a) zihni düşünceleri ve üstatlarının eğitimi neticesinde oluşturulmuş öğretilerdir. Zira Kur’an’da şöyle buyuruyor: “Sen bundan önce ne bir yazı okur, ne de elinle onu yazardın. Öyle olsaydı, bâtıla uyanlar kuşku duyarlardı. (Ankebut, 48)”
Okuma ve yazma bilmenin her insan için kemal sayıldığı doğrudur, ancak bazen, bazı şartlar gereğince okuma yazmanın olmayışı kemal sayılabilmektedir. Bu peygamberlere ve özellikle de Peygamber efendimizin (s.a.a) durumuyla birebir örtüşmektedir.
Eğer okumuş bir bilgin, bilgili ve deneyimli bir filozof nübüvvet iddiasında bulunarak semavi bir kitap adıyla bir kitap ortaya koyacak olursa; bu koşullar altında acaba bu kitap ve mektep onun düşüncelerinin ürünü olabilir mi diye insan şek ve şüpheye düşebilir.
Şayet peygamber efendimizin (s.a.a) hatta nübüvvetinden sonra bile bir şeyler yazıp çizmemesi İslam karşıtlarının eline bir koz vermemek içindir. [1] Ancak efendimizin ilminin tamamı vahiy kaynaklıdır. [2]
***
Ehlibeyt İmamları (a.s) neden kitap yazmadılar? Sorusunun cevabına gelince şunları dememiz mümkündür:
Mutlak bir şekilde Ehlibeyt imamlarının bir şeyler yazmadığını söylemek doğru değildir. Zira imamların babası olarak adlandırılan İmam Ali (a.s), meşhur bir kitap yazmışlardır. Bu kitap onun masum evlatlarının sözlerinde “Ali’nin (a.s) kitabı” şeklinde tanınmıştır.
[3] İmam Seccad’dan (a.s) da Sahife-i Seccadiye adlı dua kitabı elimize ulaşmıştır. Evet! Ali’nin (a.s) kitabı olarak bilinen kitap şu anda elimizde bulunmamaktadır. Kur’an tefsiri konusunda da,

Kur’an’ın nüzul sebebi ve bazı tefsirlerinin yer aldığı bir kitap İmam Ali (a.s) tarafından yazılmıştır, ancak sadrı İslam’da gerçekleşen bazı olaylar sonucu halifeler ve onlara bağlı bazı kişiler tarafından bu kitap maalesef kabul görmemiştir!!
Masum imamlar (a.s) tarafından yazılan bu kitaplar dışında, onlardan başka bir el yazması rapor edilmemiştir. Bunun nedenini birkaç maddede özetleyebiliriz:
1. Halkın toplumsal yöneticiliği ve rehberliği bağlamında imamların vazifeleri:
Her zamanın İmamının omuzlarına yüklenmiş olan vazifeler o kadar geniş ve kapsamlıdır ki, kitap yazmak bunların yanında oldukça küçük kalmaktadır. İmamlar yazar veya müellif değillerdir. İmamlar halkın zahiri ve manevi rehberlik vazifesini üstlenmişlerdir.
Onların görevi İslam yolunda canlarını feda edecek mücahit ve temiz insanlar yetiştirmektir, halkın dünyevi ve uhrevi meselelerini denetlemektir.
Günümüzde her ne kadar kitap yazmakta önemli konulardan sayılıyor olsa da, Ehlibeyt imamları daha önemli şeylerle meşgul olduklarından bu işlere zaruretin icap ettiğinden daha fazla vakit ayırmamışlardır.
2. Halkın ilgisizliği: İmamların yaşadıkları dönemlerde halk, hükümeti işgal ve gasp edenler tarafından oluşturulmuş koşullar nedeniyle Ehlibeyt’e (a.s) gereken teveccüh ve ilgiyi göstermiyordu. Masum imamların (a.s) evlerine çekilme sebeplerinin asıl nedeni, (zalim yönetimler tarafından şiddetli baskılara maruz kalmalarının yanı sıra) halkın isteksiz ve ilgisiz olmalarıydı.
Elbette halkın bu isteksizliği Ehlibeyt’in (a.s) makam ve şanlarından her hangi bir şey eksiltmemiştir. bilakis bu durum halkın zararına olan bir durumdu. Her halükarda bir düşünce, fikir yâda bu içerikli bir metnin yazılıp insanlara sunulması başlı başına toplumsal olgunluk gerektiren bir konudur. Anlaşılan böylesine bir olgunluk o dönemlerde oluşmamıştı.
O dönemdeki takiye ortamının şiddetli olması. Bu baskıcı ve boğucu ortam ne sadece İmamların söylemiş oldukları sözlere ve yazdıkları mektuplara yönelikti, bilakis bu durum imamların (a.s) ashapları tarafından yazılmış kitaplar içinde geçerliydi.
İmam Cevad’ın (a.s) ashabından birisi imama şöyle diyor: “ Üstatlarımız, İmam Muhammed Bakır (a.s) ve İmam Cafer Sadık’tan (a.s) rivayetler nakletmiş ve yazmışlardır, ancak sıkı bir takiye döneminden geçtikleri için kitaplarını saklamış ve toplumda yaymamışlardır. Şimdi bu kitapları ne yapmamız gerekir? İmam şöyle buyurdu:
“O kitaplarda bir sorun bulunmamaktadır onları yayınlayabilirsiniz.” [4]  Dolayısıyla Ehlibeyt imamlarının (a.s) bir şeyler yazmamalarının en önemli delili budur. Çünkü bırakın kitap yazmayı ellerine kalem alıp bir mektup bile yazmaları onlar için çok sıkıntılar doğurmaktaydı. Bunun en önemli delillerinden bir tanesi o dönemlerde sıkı bir takiye ortamının var olmasıdır.
Emevi ve Abbasi hükümetleri tarafından masum imamlar imametleri boyunca şiddetli bir şekilde kontrol ve gözetim altında tutulmaktaydı. Bu durum ve koşullar bazen azalıyor ve bazen de şiddetleniyor olsa da onların tümü takiye gölgesi ve şemsiyesi altında yaşıyorlardı. Bu ortam o kadar şiddetliydi ki İmam Muhammed Bakır (a.s) takiyenin gerekliliğini şu sözlerle dile getiriyordu: “Takiye benim ve babalarımın dinidir.” [5]
3. Öğrenci ve hadis yazarlarının olması. İmamların (a.s) buyruk ve hadislerini yazma vazifesini, muhaddisler adıyla meşhur olan imamların bazı ashabı üstlenmişti. Bundan dolayı, İmamların rivayetleri onların ashabının zahmet ve çabalarıyla bize ulaşmıştır.
Yani imamlar (a.s) tarafından kitap yazılmamış olsa bile onlar tarafından alınan tedbirler hadislerin yok olmasını önlemiştir. Evet, belki şöyle diyebiliriz; eğer imamların (a.s) kendileri kitap yazmış olsalardı onlarda ihtilaf olmazdı. Ancak kesinlikle böyle bir durum söz konusu değildir;

zira eğer imamların (a.s) kendileri kitap yazmış olsalardı, diğer ashapların yazmış oldukları kitaplarda olduğu gibi onların yazdıklarına da kirli eller müdahale eder ve tahriften korunamazlardı.
Hatta ashaplarının kitaplarını tahrif etmek için gösterdikleri şiddetli çaba, onların kitaplarını tahrif etmekten çok daha şiddetli olurdu. İmamlara nispet edilen tahrif edilmiş bu kitaplarla halkın yoldan çıkması çok daha kolay ve şiddetli olurdu.
Çünkü halk ve hatta muhaddisler, bu kitapların Ehlibeyt imamları (a.s) tarafından yazıldığından hata ve yanlışlık olacağı ihtimalini vermez ve ashabın kitaplarında olduğu gibi tashih ve düzenleme düşüncesine kapılmazlardı.

Sonuç itibarıyla Ehlibeyt imamları (a.s) tarafından kitap yazılmasının bir anlamı ve faydası olmazdı.
Son olarak Hadis kitaplarında çelişkilerin olduğu sözü doğru değildir. Tam tersi zahiri olarak bazı rivayetler arasında kendisini gösteren çelişkiler İslam düşünürleri tarafından gösterilen çaba ve çalışmalar neticesinde çözülmüş durumundadır.
Bizim hadislerimiz tarih boyunca İmamların ashabı ve bizzat imamlarımızın (a.s) kendileri tarafından defalarca gözden geçirilmiş ve ayıklanmıştır. Fakihlerin görüşlerinde de aralarında zahiren çelişki var olan hadisler de çözülmüştür.
----------
[1] - Mutahhari, Murtaza, “Peygamber-i Ümmi”, Tahran: Sadra, 1378, h.ş. s. 6.
[2] - Mekarim Şirazi, Nasır, “Tefsiri Numune” Tahran: kitabi İslamiye, 1374 h.ş., c.16, s. 308, Dar-ul.
[3] - Kuleyni, Muhammed bin Yakup, Kafi, Tahran: Dar-ul kitabi İslamiye, 13651, h.ş. c. s. 41
[4] - “Kafi”, c. 1, s. 53.
[5] - “Kafi”, c. 2, s. 219.
[1] el-İrşad, 1/284
[2] Nehc’us Saadet, 2/448
[3] Şerh-u Nehc’il Belağa-i İbn-i Ebi’l Hadid, 4/103

Peygamber efendimiz ve Ehlibeyt imamları neden kitap yazmamışlardır?

<p data-start="238" data-end="661">İlâhî hidayet, insanlık tarihi boyunca kesintisiz bir çizgi hâlinde varlığını sürdürmüş; hiçbir dönem, yol göstericisiz ve hüccetsiz bırakılmamıştır. Bu süreklilik, peygamberler ve onların ardından gelen ilâhî önderler aracılığıyla insanlığa ulaştırılmıştır. İslâm tarihinde bu çizginin en berrak ve sahih tezahürü ise, Allah Resûlü’nün ardından ümmetin rehberliğini üstlenen <em data-start="614" data-end="626">Ehl-i Beyt</em>’in hayat ve mücadelesinde görülür.</p>

<h3 data-start="663" data-end="681">About the Book</h3>
<p data-start="682" data-end="1275"><em data-start="682" data-end="736">Hidayet Önderleri c.1 – Hz. Muhammed Mustafa (s.a.a)</em> adlı bu eser, ilâhî hidayet zincirinin ilk ve temel halkası olan Hz. Muhammed Mustafa’nın (peace be upon him and his Family) hayatını kapsamlı biçimde ele almaktadır. Dünya Ehlibeyt Kurultayı tarafından, Şiî düşünürlerden oluşan bir telif komisyonuna hazırlatılan ve toplam 14 ciltten oluşan <em data-start="1029" data-end="1048">Hidayet Önderleri</em> külliyatının ilk cildi niteliğindeki bu kitap, İslâm’ın sahih tarihsel çizgisini Peygamber Efendimizin hayatı üzerinden ortaya koymayı amaçlamaktadır. Eser, siyer ve tarih alanında kaynak niteliği taşıyan ciddi bir çalışmadır.</p>

<h3 data-start="1277" data-end="1303">What You Will Discover</h3>
<p data-start="1304" data-end="1323">Bu kitapta okuyucu:</p>

<ul data-start="1324" data-end="1884">
 	<li data-start="1324" data-end="1451">
<p data-start="1326" data-end="1451">Hz. Muhammed Mustafa’nın (peace be upon him and his Family) risâlet öncesi ve sonrası hayatını tarihsel bağlamı içinde tanır.</p>
</li>
 	<li data-start="1452" data-end="1572">
<p data-start="1454" data-end="1572"><em data-start="1454" data-end="1466">Ehl-i Beyt</em> kavramının (Peygamber’in Hâne Halkı) Kur’ân ve hadislerdeki konumunu ve İslâm’daki merkezi rolünü kavrar.</p>
</li>
 	<li data-start="1573" data-end="1684">
<p data-start="1575" data-end="1684">“İki değerli emanet” hadisi (Kur’ân ve Ehl-i Beyt) çerçevesinde İslâm’da hidayetin nasıl korunduğunu öğrenir.</p>
</li>
 	<li data-start="1685" data-end="1785">
<p data-start="1687" data-end="1785">Peygamber dönemindeki İslâm toplumunun ahlâkî, siyasî ve sosyal yapısını bütüncül şekilde inceler.</p>
</li>
 	<li data-start="1786" data-end="1884">
<p data-start="1788" data-end="1884">Daha sonraki Ehl-i Beyt imamlarının çizgisini anlamaya zemin hazırlayan temel ilkeleri keşfeder.</p>
</li>
</ul>
<h3 data-start="1886" data-end="1906">About the Author</h3>
<p data-start="1907" data-end="2255">Bu eser, Dünya Ehlibeyt Kurultayı’nın gözetiminde çalışan bir telif komisyonu tarafından hazırlanmıştır. Komisyon, Şiî ilim geleneğine mensup araştırmacı ve tarihçilerden oluşmakta; ilmî titizlik, kaynaklara bağlılık ve mezhebî tutarlılık esas alınarak çalışmalarını sürdürmektedir. <em data-start="2190" data-end="2209">Hidayet Önderleri</em> serisi, bu kolektif akademik emeğin ürünüdür.</p>

<h3 data-start="2257" data-end="2282">Who Is This Book For?</h3>
<p data-start="2283" data-end="2503" data-is-last-node="" data-is-only-node="">Bu kitap, Hz. Peygamber’in (peace be upon him and his Family) hayatını Ehl-i Beyt perspektifinden öğrenmek isteyen, siyer ve İslâm tarihi alanında güvenilir ve sistematik bir kaynak arayan okuyucular için hazırlanmıştır.</p>

Author

Editor

Interpreter

Number of volumes

Persian Title

Publish location

Publication year

Publish number

Publisher

Qr Code

Sect

Scholar

ISBN

Source

Translated

Translated Fields

is suggested

Rate

Votes

Hidayet Önderleri c.1 Hz. Muhammed Mustafa (s.a.a)

Şüphesiz kültürlerin savaşta olduğu asrımızda etkili tebliğ metotlarından yararlanarak kendi ideallerini yayabilen her mektep bu alanda öncül olup dünya insanlarının düşüncesinde etki bırakacaktır.

İran’da İslam inkılabının zafere ulaşmasından sonra dünyanın gözü bir kez daha İslam dini, Şia kültürü ve Ehl-i Beyt (a.s) mektebine çevrilmiş. Düşmanlar bu fikrî ve manevî gücü ortadan kaldırabilmek, dostlar ve taraftarlar ise inkılabî ve kültürel örneklerden ilham alıp onları izleyebilmek için bu asil ve tarih yaratan kültürün merkezine göz dikmişlerdir

Hidayet Önderleri: Hz. Muhammed Mustafa (s.a.a)

<p data-start="277" data-end="572">İslam düşüncesinde hidayetin yaşayan örnekleri olan <em data-start="329" data-end="341">Ehl-i Beyt</em> (Peygamber’in Hanedanı), yalnızca tarihsel şahsiyetler değil; inanç, ahlak ve adaletin somutlaşmış hâlidir. Bu eser, okuyucuyu On Dört Masum’un (ʿa) nurani zinciriyle tanıştırarak, İslam’ın kalbine açılan güvenilir bir kapı sunar.</p>

<h3 data-start="574" data-end="594">About the Book</h3>
<p data-start="595" data-end="1165"><em data-start="595" data-end="619">EHL-İ BEYT’İ TANIYALIM</em>, On Dört Masum’un (ʿa) hayatlarını, konumlarını ve İslam’daki merkezi rollerini sade ve sistematik bir biçimde ele alan derleme bir eserdir. Kitap; Hz. Resûlullah’tan (peace be upon him and his Family) başlayarak Hz. Fâtıma (ʿa) ve On İki İmam’a (ʿa) uzanan silsileyi, her biri müstakil bir başlık altında tanıtır. Eserin özgün adı <em data-start="952" data-end="998">Muammaha-yi Çehardeh Masum (aleyhu’us-selam)</em> olup, bu Türkçe baskı titiz bir çeviri ve editoryal sürecin ürünüdür. Metin, tarihsel anlatım ile inanç esaslarını dengeleyerek okuyucuya güvenilir bir çerçeve sunar.</p>

<h3 data-start="1167" data-end="1195">What You Will Discover</h3>
<ul data-start="1196" data-end="1639">
 	<li data-start="1196" data-end="1273">
<p data-start="1198" data-end="1273"><em data-start="1198" data-end="1210">Ehl-i Beyt</em> kavramının İslam düşüncesindeki teolojik ve ahlaki anlamını.</p>
</li>
 	<li data-start="1274" data-end="1367">
<p data-start="1276" data-end="1367">On Dört Masum’un (ʿa) her birinin hayatından öne çıkan temel özellikleri ve misyonlarını.</p>
</li>
 	<li data-start="1368" data-end="1438">
<p data-start="1370" data-end="1438">İmamet anlayışının (ilahi rehberlik kurumu) Şii İslam’daki yerini.</p>
</li>
 	<li data-start="1439" data-end="1568">
<p data-start="1441" data-end="1568">Hz. Mehdî’nin (may God hasten his noble reappearance) <em data-start="1495" data-end="1503">gaybah</em> (okültasyon) ve <em data-start="1520" data-end="1529">intizar</em> (bekleyiş) kavramlarıyla ilişkisini.</p>
</li>
 	<li data-start="1569" data-end="1639">
<p data-start="1571" data-end="1639">Klasik kaynaklara dayanan, polemikten uzak ve öğretici bir anlatımı.</p>
</li>
</ul>
<h3 data-start="1641" data-end="1663">About the Author</h3>
<p data-start="1664" data-end="1984">Eser, Mahammed Hasan Muîniyan tarafından derlenmiş; Türkçeye Fahrettin Altan tarafından kazandırılmıştır. Editoryal çalışması Kadri Çelik tarafından yürütülen kitap, <em data-start="1830" data-end="1856">İmam Ali (ʿa) Müessesesi</em> tarafından yayımlanmıştır. Derleyici ve yayıncı kurum, <em data-start="1912" data-end="1924">Ehl-i Beyt</em> merkezli güvenilir dini literatür üretimiyle tanınmaktadır.</p>

<h3 data-start="1986" data-end="2013">Who Is This Book For?</h3>
<p data-start="2014" data-end="2199">Bu kitap, <em data-start="2024" data-end="2036">Ehl-i Beyt</em>’i (ʿa) sistemli biçimde tanımak isteyen genel okuyucular, gençler, eğitimciler ve temel Şii inançlarını sahih bir kaynaktan öğrenmek isteyen herkes için uygundur.</p>

EHL-İ BEYT’İ TANIYALIM

1-   HZ. PEYGAMBER (S.A.A)’İN GÜLÜMSEMESİ

Bir gün Hz. Peygamber (s.a.a) gülümseyerek göğe bakıyordu, bir adam Hazretin gülümsemesinin sebebini sorunca Hz. Peygamber (s.a.a) şöyle buyurdular: “Evet göğe bakıyordum, iki melek, kendi yerinde ibadetle meşgul olan mümin bir kulun gece gündüz yaptığı ibadetlerinin sevabını yazmaları için yeryüzüne indiler, fakat onu, hasta olduğundan dolayı ibadet ettiği yerde bulamayınca göğe çıkıp Allah’a (c.c) şöyle söylediler: “Ey Rabbimiz! Biz o iyi kulun ibadetini yazmak için her zamanki gibi onun ibadet ettiği yere gittik, fakat onu orada bulamadık, hasta olup yataklara düşmüş.”

Allah (c.c), o meleklerin cevabında şöyle buyurdu: “O mümin kul, hasta yatağında olduğu sürece, her gün ibadet ettiği yerde olduğu zaman ki gibi ona sevap yazın. Hasta yatağında olduğu sürece onun hayır işlerinin ödülü bana aittir; onun ödülünü ben vereceğim.”[1][1]

1-Peygamberin Gülümsemesi

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِِ

لَقَدْ كَانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِّمَن كَانَ يَرْجُو اللَّهَ وَالْيَوْمَ الْآخِرَ وَذَكَرَ اللَّهَ كَثِيراً

“Şüphesiz, Allah’ın Resulünde sizin için, Allah’ı ve ahret gününü uman ve Allah’ı çokça ananlar için güzel bir örnek vardır.”[1]

REHBERİN NEVRUZ BAYRAMI MESAJI
Bu hassas zamanda yüce peygamber’in (s.a.a) namı ve şanı öncelerinden daha da canlıdır. Bu ilahi hikmetin tedbirleri ve gizli lütuflarından biridir. Bugün İslam ümmeti ve bizim halkımızın öncekinden çok daha fazla yüce peygamberlerine ihtiyaç duymaktadırlar. Onun hidayetine, onun müjdesine ve öğütlerine, onun mesajına ve maneviyatına ve onun rahmetiyle insanlara ders ve eğitim vermesine.

Bu gün İslam Peygamber’inin (s.a.a) kendi ümmeti ve insanlık için vermiş olduğu ders; âlim (bilgin) olmak, güçlü olmak, ahlak ve keramet dersi, rahmet dersi, cihat ve izzet dersi ve direniş dersidir. Dolayısıyla doğal olarak bu yılın adı yüce peygamber’in(s.a.a) adıdır. Bu adın sayesinde ve anılmasında halkımız yüce peygamber’in(s.a.a) vermiş olduğu dersleri gözden geçirmelidirler ve onları kendi yaşantılarında örnek edinmelidirler. Halkımız nebevi mektebin öğrenciliğin-den ve (almış olduğu ) Muhammed’i(s.a.a) ahlak, izzet, ilim, rahmet ve keramet dersi ve vermiş olduğu vahdet derslerinden dolayı övünmelidirler. Bizler, o hazretin vermiş olduğu dersleri kendi yaşam programımızda uygulamalıyız.

KURÂN-I KERİM IŞIĞINDA  PEYGAMBERİMİZİN  AHLÂKI

Önsöz

Rahman ve Rahim Allah'ın Adıyla

Hamd, her şeyi yaratan ve ona yol gösteren Allah'a mahsustur. Salât ve selâm Allah'ın kulları için rehber olarak seçtiği önderler, özellikle peygamberlerin sonuncusu, elçilerin ve Allah'ın dostlarının efendisi Ebu'l-Kasım Muhammed Mustafa (s.a.a) ile onun mübarek ve tertemiz Ehl-i Beyti'nin üzerine olsun.

Yüce Allah insanı yarattı ve onu akıl ve irade unsurları ile donattı. İnsan aklı ile gerçeği görüp ortaya çıkarır ve onu batıldan ayırt eder. İrade ile de yararına gördüğü, amaçlarını ve hedeflerini gerçekleştireceğini düşündüğü şeyi seçer.

Yüce Allah, bu ayırt edici aklı kulları için hüccet kıldı. Bu akıllara hidayet pınarından feyiz sunarak onları destekledi. Çünkü insana bilmediklerini öğreten, onu lâyığı olduğu kemal yoluna yönlendiren, ona uğruna yaratıldığı ve gerçekleştirilmesi için dünyaya getirildiği amacı bildiren O'dur.

Kur'ân-ı Kerim bize ilâhî hidayetin kriterlerini, ufuklarını, gereklerini ve yollarını açık nasları ile belirtti. Ayrıca bir yandan bu hidayetin gerekçelerini ve sebeplerini açıklarken, öbür yandan onun meyvelerini ve sonuçlarını gözler önüne serdi.

Yüce Allah şöyle buyuruyor:

"De ki, asıl hidayet Allah'ın hidayetidir."[1]

"Allah dilediği kimseleri doğru yola iletir."[2]

"Allah gerçeği söyler ve O doğru yola iletir."[3]

"Kim Allah'a sarılırsa, o kesinlikle doğru yola iletilmiştir."[4]

"De ki, Allah hakka iletir. Hakka ileten mi uyulmaya daha lâyıktır, yoksa başkasının kılavuzluğundan yararlanmadıkça kendisi doğru yolu bulamayan mı?"[5]

"Kendilerine bilgi verilenler, Rabbinden sana indirilen mesajın gerçek olduğunu, üstün iradeli ve hamde lâyık Allah'ın yoluna ilettiğini görürler."[6]

"Allah'tan kaynaklanan bir yol gösterme olmaksızın keyfî arzusuna uyandan daha sapık kim olabilir?"[7]

Buna göre hidayetin kaynağı yüce Allah'tır ve gerçek hidayet O'nun hidayetidir. İnsanı elinden tutup doğru yola ve sağlam gerçeğe ileten O'dur.

Bunlar ilmin desteklediği, bilginlerin idrak edip bütün varlıkları ile boyun eğdikleri gerçeklerdir.

Yüce Allah, insan fıtratını kemale ve cemale eğilimli bir yapıda yarattı. Sonra onu lâyığı olduğu kemale yönlendirmekle ödüllendirdi ve ona kemale erdirecek yolu tanıma nimetini bağışladı. Bu yüzden yüce Allah; "Ben cinleri ve insanları ancak bana ibadet etsinler diye yarattım."[8] buyuruyor. Nasıl ibadet edileceği bilinmeden bu görev gerçekleştirilemeyeceği için bilmek ile ibadet etmek kemal zirvesine erdirecek tek yol ve yegâne amaç olmuştur.

HiDAYET ÖNDERLERİ HZ.MUHAMMED (SAV)

Yayımcı’nın Notu

Peygamber’in (s.a.a) bisetiyle birlikte evrensel düzlemde tarihi bir mucize ortaya çıkmış oldu. Bir çok ihtilaf, savaş, kan dökücülük ve cehalet içinde yüzen Arabistan yarımadasındaki halk, bir tek düzen altına girdi ve Resulullah’ın (s.a.a) önderliğinde dine dayalı bir devlet kuruldu. Bu nebevi devlet kısa bir müddet zarfında İslam’ı iki büyük imparatorluk olan Rum ve İran imparatorluklarının sınırlarına kadar iletti ve sonunda İslam dini evrensel bir din haline geldi. İslam güneşinin doğuşundan ondört asır geçtiği ve İslam’ın artık tüm dünyaya yayıldığı günümüz dünyasında yeni ve güçlü bir hareket ile karşı karşıya bulunmaktayız. Çağımızda, yirminci asrın sonunda ortaya çıkan ve dini değerleri yeniden ihya etmeye çalışan bu hareket dünyadaki tüm dindarların yeniden ümitlenmesine, Allah ve maneviyat düşmanlarının ise ümitsizliğe kapılmasına neden olmuştur.
İmam’ın (r.a) başlattığı ilahi hareketin bir bereketi olarak son çey-rek asırda Müslümanların sayısı %18’den %30’lara ulaşmış, dini yö-nelişler ve İslami hareketler hızla yükseliş tirendine girmiş; bilginler ve insan hakları savunucuları ise ahlaka, dini öğretilere, temel ilkelere ve manevi değerlere yönelmiştir. Bütün bunların hepsi de büyük bir evrensel değişimin ve tarihsel mucizenin habercisi konumundadır. O halde bütün özgürlük savaşçılarının, dindarların, özellikle de Müslümanların en büyük görevi, İmam Humeyni’nin (r.a) başlattığı ve dünyaya ilan ettiği bu dine dönüş çağının şartlarını ve özelliklerini hergün biraz daha fazla tanımak ve bu değerleri evrensel platforma taşımaktır. Sonuç olarak tüm dünyada, özellikle batıda İslam’a yönelişin ortam ve nedenlerini daha iyi bir şekilde açıklamaya çalışmalı ve bu ortamın genişlemesi için büyük bir çaba göstermeliyiz. Değerli Üstad Kadri Çelik Bey’in tercüme ve dizayn çabalarıyla ortaya çıkan bu eserin yayımlanması ve dağıtımı da işbu hedef ve amaçla yapılmıştır. Bu sınırlı çabanın; her ne kadar kısa adımlar da olsa, büyük görevi eda etme yolunda atılan adımlar sayılmasını ve de her şeyden önemlisi Hak Teala’nın hoşnutluğuna neden olmasını ümit ediyoruz.
Kum Uluslararası İslami İlimler Merkezi
Araştırma Yardımcılığı

Dine Dönüş Çağı

HZ; Resulüllah (s.a.a)

Kitaplar

Makaleler

Dergiler

Karakterler

yayıncılar

İslami merkezler

multimedya

Mehdiyet

İslam kaynakları internet sitesi, İslam kaynaklarının toplanması, düzenlenmesi ve yayınlanmasını sağlayan genel bir sitedir. Bu kaynaklar, İslam’ın ilk günlerinden itibaren mesaj getiren (Hz. Peygamber (s.a.a)) ve ondan sonra bu dinin büyükleri, araştırmacıları, İslami ilimler havzası alimleri ve düşünürleri tarafından sunulmaktadır.

HZ; Resulüllah (s.a.a)

Books

Articles