ด้วยพระนามแห่งอัลลอฮฺ ผู้ทรงพระเมตตา ผู้ทรงพระปรานียิ่ง
เราควรจะปฏิบัติตนอย่างไร กับผู้ที่ถูกกล่าวหาว่าไม่เอาวิลายะตุลฟะกีฮฺ (ปราศจากคำอธิบายที่ชัดเจน) ขอคำตอบจากทางสำนักฯพณฯท่านผู้นำด้วยค่ะ

ก่อนที่จะเข้าไปสู่ประเด็นดังกล่าว, จำเป็นต้องอธิบายถึงประเด็นนี้ก่อนกล่าวคือ การตักลีด จำเป็นต้องเป็นไปตามกฎระเบียบ และมาตรฐานที่ถูกกำหนดไว้, มิใช่ว่าเราตั้งสมมติฐานไว้ในใจก่อนแล้ว หลังจากนั้นค่อยค้นหาผู้รู้หรือนักปราชญ์ในอุดมคติ เพื่อให้สนับสนุนสมมติฐานข้างต้นของเรา, เป็นที่ทราบกันดีว่า วิธีการเยี่ยงนี้ไม่ถูกนับว่าเป็นการตักลีด

แต่สำหรับข้อกล่าวหาที่ว่าตามกล่าวอ้างมาในคำถามของท่าน อาจเป็นไปได้ที่ว่าเป็นประเด็นในใจของท่าน ซึ่งจะอธิบายรายละเอียดต่อไป ดังต่อไปนี้ :

1.ถ้าหากวัตถุประสงค์ของท่านหมายถึง บรรดามุจญฺตะฮิดที่ปฏิเสธวิลายะฮฺ, สิ่งแรกที่จำเป็นคือ ท่านต้องเปลี่ยนทัศนะความคิดก่อน และต้องเชื่อในสิ่งนั้น ซึ่งคำตอบจำเป็นต้องกล่าวว่า มุจญฺตะฮิดที่อยู่ในเงื่อนไขของการสามารถ อิจญฺติฮาดได้นั้น, ถ้าหากเขารักษากฎเกณฑ์และเงื่อนไขของการ อิจญฺติฮาด และได้รับบทสรุปด้วยตัวเองแล้ว ดังนั้นท่านไม่สามารถกล่าวหาเขาได้ว่า เป็นผู้ต่อต้านหรือปฏิเสธ ทว่าท่านจะต้องยอมรับทัศนะของเขา ตามที่เขาอิจญฺติฮาดออกมา บนเงื่อนไขของการอิจญฺติฮาด ตามหลักการที่กำหนดไว้ และในกรณีที่เป็นไปได้ท่านเองต้องยอมรับและเคารพในเหตุผลที่เขาอิจญฺติฮาดออกมาด้วย

ฯพณฯท่านผู้นำสูงสุด กล่าวถึงประเด็นดังกล่าวว่า “ถ้าหากมีบุคคลหนึ่งเขาได้ค้นคว้า และพิสูจน์ด้วยเหตุผลแล้ว และสำหรับเขา วิลายะตุลฟะกีฮฺ ยังไม่เป็นที่ยอมรับ หรือยังพิสูจน์ไม่ได้ ดังนั้น ณ อัลลฮฺ เขามิใช่ผู้กระทำผิดแต่อย่างใด แต่ผู้นั้นจะต้องไม่แสดงความประพฤติในลักษณะที่ว่า เป็นเหตุนำไปสู่ความแตกแยก หรือกลายเป็นประเด็นขัดแย้งในสังคมอิสลาม”[1]

ในเชิงปฏิบัติ สิ่งที่เห็นได้จากการปฏิบัติของนักปราชญ์ส่วนใหญ่ทางศาสนา ที่มีทัศนะที่ขัดแย้งกับวิลายะตุลฟะกีฮฺนั้น[2] จะป้องกันมิให้เกิดความขัดแย้งทั้งการพูดคุย หรือการโต้เถียง ดังนั้น เกี่ยวกับประเด็นนี้ จะมีเฉพาะในการประชุมทางวิชาการเท่านั้น

2. บนสมมติฐานที่ว่า ประเด็นของวิลายะตุลฟะกีฮฺ เป็นปัญหาเรื่องเทววิทยา ดังนั้น การตักลีดในประเด็นดังกล่าวจึงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ และไม่มีความหมายแต่อย่างใด บรรดาผู้ปฏิบัติตามมัรญิอฺ ที่มีทัศนะในเชิงไม่ยอมรับเรื่องวิลายะตุลฟะกีฮฺ หรือสมมติว่าไม่ยอมรับวิลายะฮฺฟะกีฮฺในความหมายดังกล่าว ดังนั้น กิจกรรมทางด้านฟิกฮฺ สามารถอยู่ในขอบข่ายของการยอมรับของตนได้ และสามารถศึกษาหรือย้อนไปสู่นักปราชญ์ ผู้เชี่ยวชาญพิเศษในปัญหาดังกล่าวได้ และยอมรับปัญหาดังกล่าวในความหมายรวม ๆ แม้ว่าในทัศนะตนจะไม่ยอมรับวิลายะฮฺฟะกีฮฺ เหมือนกับมัรญิอฺของตนก็ได้ แต่ในแง่ของการปฏิบัติ จะต้องไม่กระทำการใด ๆ อันเป็นสาเหตุนำไปสู่ความแตกแยก หรือเป็นการทำลายเอกภาพทางสังคมอิสลาม หรือทำให้สังคมเกิดความอ่อนแอ เนื่องจากถ้าสมมติว่าปฏิเสธไม่ยอมรับเรื่องการปกครอง และเลวร้ายยิ่งไปกว่านั้น ถ้าเขาลุกขึ้นต่อต้านระบบปกครอง ด้วยเหตุนี้ จำเป็นต้องจัดตั้งระบบการปกครองที่ดีกว่า ในฐานะเป้าหมายหลัก

บุคคลที่ไม่เชื่อเรื่องระบบการตักลีดและมัรญิอฺ บางทีเขาอาจมีระบบการปกครองที่ดีกว่า ไว้ในใจเพื่อแทนที่ก็เป็นไปได้ แต่สำหรับมัรญิอฺ ที่ไม่พร้อมที่จะจัดตั้งระบบการปกครอง ฉะนั้น บรรดาผู้ปฏิบัติตามเขา ถึงแม้ว่าจะไม่สนับสนุนการปกครองในระบบวิลายะตุลฟะกะฮฺ เขาสามารถที่จะมีแนวความคิดต่อต้าน หรือมีแนวคิดที่จะต่อสู้กับวิลายะฮฺ ถามว่าถ้าเป็นเช่นนั้นจริง เขามีเป้าหมายอะไรในการต่อสู้ครั้งนี้

3.สมมุติว่าเป้าหมายคำถามของคุณ หมายถึงบรรดามุจญฺตะฮิดที่โดยรวมแล้ว เขายอมรับเรื่องวิลายะตุลฟะกีฮฺ แต่มีความลังเลใจและสงใสในตัวบุคคลที่จำมาดำรงตำแหน่งวิลายะฮฺ เราควรจะปฏิบัติตัวกับเขาอย่างไร?
ถ้าหากเชื่อว่าบรรดามุจญฺตะฮิดทุกคน ที่ไม่ยอมรับตัวบุคคลที่เป็นวิลายะฮฺ เขาสามารถแสดงความดื้อรั้นกับระบบการปกครองได้ตามอำเภอใจ เวลานั้นสิ่งที่จะต้องเกิดตามมาคือ ความสับสนวุ่นวาย และสังคมก็ต้องสูญเสียความมั่นคงและความสงบเรียบร้อยไป เพราะเป็นไปได้ที่มุจญฺตะฮิดทุกท่านที่ดำรงตำแหน่งผู้ปกครอง ย่อมต้องเผชิญหน้ากับมุจญฺตะฮิดที่มีความคิดเห็นขัดแย้งและไม่เห็นด้วยกับทัศนะของตน

ดังนั้น เพื่อความเหมาะสมในความเป็นไปได้ ตามระบบรัฐธรรมนูญของสาธารณรัฐอิสลามแห่งอิหร่าน จึงได้จัดวางกฎเกณฑ์เรื่องการร้องเรียน หรือเสนอแนะความคิดเห็นของตน ที่ไม่เห็นด้วยกับบางประเด็น ซึ่งเท่ากับเป็นการเปิดโอกาสให้ทุกคนได้ใช้สิทธิ์ด้านกฎหมาย เพื่อร้องเรียนและเสนอแนะความต้องการของตน
[1] คอเมเนอียฺ ซัยยิดอะลี, อัจญฺวะบียะฮฺ อัลอิสติฟตาอาต, เล่ม 1, หน้า 23, ปัญหาที่ 64, ดารุลอัลนะบะอฺ ลิลนัชรฺ วัตเตาซีอฺ ปี ฮ.ศ. ที่ 1415
[2]  แต่สิ่งจำเป็นต้องรับทราบคือ ความหมายของวิลายะฮฺในความหมายที่แคบกว่า ความหมายที่ส่วนใหญ่ยอมรับนั้น เป็นที่ยอมรับของนักปราชญ์ทุกคน กล่าวคือ มุจญตะฮิดส่วนใหญ่ยอมเรื่อง วิลายะตุลฟะกีฮฺ จะแตกต่างกันตรงประเด็นที่ว่า ขอบเขตและอำนาจของวิลายะฮฺ ว่าครอบคลุมกว้างหรือแคบเท่านั้นเอง

Common title

View

ควรจะปฏิบัติตนอย่างไร กับผู้ที่ถูกกล่าวหาว่าไม่เอาวิลายะตุลฟะกีฮฺ 

ด้วยพระนามแห่งอัลลอฮฺ พระผู้ทรงปรานี พระผู้ทรงเมตตายิ่งเสมอ
คำสำคัญ : การอธรรม, ซัดดำ, บูช, อิมามโคมัยนี, อะฮฺมัดดี เนฌอด, ระบบที่ดี
หัวข้อ : การสร้างผู้อธรรมและพาดพิงสิ่งนั้นไปยังอัลลอฮฺ
เพราะเหตุใด บนโลกนี้จึงมีอิมามโคมัยนีเพียงคนเดียว ซัดดำ จอร์ชบูช และอะฮฺมัดดี เนฌอดเพียงคนเดียว? เหล่านี้มิใช่การงานอันพึงประสงค์ของอัลลอฮฺดอกหรือ? และภารกิจเหล่านี้ มิได้บ่งบอกให้ว่าอัลลอฮฺ ทรงอธรรมดอกหรือ? ท่านจะตอบอย่างไร
สำหรับคำตอบคำถามเหล่านี้ จำเป็นต้องพิจารณาประเด็นสำคัญเหล่านี้ก่อน

1.รากที่มาของการอธรรมของผู้อธรรมทั้งหลาย สามารถสรุปได้ใน 4 ประเด็นดังนี้คือ

1.ความโง่เขลา

2. การเลือกสรร

3. ความประพฤติอันเลวทราม

4. ความอ่อนแอไร้สามารถ, แต่อัลลอฮฺ (ซบ.) ทรงบริสุทธิ์จากสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด ไม่ความอธรรมใดๆ ในพระองค์ ด้วยเหตุนี้ สำหรับพระองค์แล้วคือ ผู้ยุติธรรม ซึ่งเป็นหน่วยเนื้อเดียวกันกับความยุติธรรม และเนื่องจากพระองค์ทรงรอบรู้ และทรงยุติธรรม ภารกิจของพระองค์จึงวางอยู่บนความยุติธรรม และวิทยปัญญาเท่านั้น

2.อัลลอฮฺ ทรงสร้างมนุษย์มาในลักษณะเดียวกัน และได้ประทานแนวทางแห่งการชี้นำทางแก่พวกเขา และทั้งหมดมีสิทธิที่จะเลือกสรรด้วยตนเอง ซึ่งมีบางกลุ่มด้วยเหตุผลนานัปการ หรือมีปัจจัยหลายอย่างเป็นแรงจูงใจให้พวกเขาเลือกหนทางหลงผิด และการอธรรม บางกลุ่มพยายามต่อสู้ชนิดขุดรากถอนโคนการอธรรม ที่แฝงเร้นอยู่ในใจของตนเอง พวกเขามุ่งไปสู่หนทางแห่งการชี้นำ และความยุติธรรม พยามประพฤติปฏิบัติแต่สิ่งที่ดี ไม่ว่าอย่างไรก็ตามรากที่มาของคำถามเหล่านี้ ล้วนมาจากความคิดที่ว่ามนุษย์ได้รับการบีบบังคับให้เป็นเช่นนั้น หรือที่เรียกว่าพรหมลิขิต ทั้งที่เหตุผลของพรหมลิขิตมิเป็นที่ยอมรับแต่อย่างใด เราเชื่อตามคำสอนของศาสนา และอะฮฺลุลบัยตฺ (อ.) ที่ว่า การงานอยู่ท่ามกลางคำสั่งทั้งสอง กล่าวคือ แม้ว่าภารกิจทั้งหมดของมนุษย์จะอยู่ภายใต้การกำหนดกฎเกณฑ์ของอัลลอฮฺก็ตาม แต่บนพื้นฐานดังกล่าวนั้นความต้องการของมนุษย์ ในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของสาเหตุในการเกิดภารกิจต่างๆ ก็มีบทบาทสำคัญไม่น้อย มนุษย์คือผู้รับผิดชอบการงานของตน และการงานเหล่านั้นในทัศนะของ การกำหนดบทบัญญัติ อยู่ในประสงค์ของอัลลอฮฺเช่นกัน

คำตอบสำหรับคำถามเหล่านี้ มีหลายประเด็นต้องกล่าวถึง :

ก. การอธรรมคือความเลวทราม ขณะที่อัลลอฮฺ ทรงปรีชาญาณยิ่ง พระองค์จะไม่กระทำสิ่งเลวทรามต่ำช้า เนื่องจากการอธรรมนั้นมีองค์ประกอบหลายอย่าง ซึ่งอัลลอฮฺ ทรงบริสุทธิ์จากสิ่งเหล่านั้นทั้งหมด ปัจจัยและตัวการสำคัญของการอธรรม

1.ความต้องการ บุคคลที่อธรรม ก็เพื่อต้องการจะก้าวไปให้ถึงยังเป้าหมาย หรือภารกิจของตน ซึ่งต้องอธรรมเท่านั้นจึงจะไปถึงเป้าหมาย

2.ความโง่เขลา บุคคลที่อธรรม เนื่องจากไม่รู้ถึงความเลวทรามต่ำช้าของการอธรรม

3.ความประพฤตไม่ดี บุคคลที่อธรรมเนื่องจากภายในจิตใจของเขามี อคติ ความชิงชัง ความอิจฉา การเป็นศัตรู ความเห็นแก่ตัว และอำนาจฝ่ายต่ำ

4.ความไร้สามารถ บุคคลที่อธรรม เนื่องจากต้องการกำจัดอันตราย และตัวเขาไร้ความสามารถที่จะกระทำ ดังนั้น เพื่อให้บรรลุเป้าหมายไม่มีหนทางอื่นใด นอกจากการอธรรม
ทุกการอธรรมที่เกิดขึ้นบนโลกนี้ เป็นผลมาจากหนึ่งในปัจจัยสำคัญตามที่กล่าวมา ถ้าหากไม่มีปัจจัยนี้ก็จะไม่มีการอธรรมเกิดขึ้นบนโลกนี้ ไม่ว่าที่ใดก็ตาม ขณะที่ปัจจัยเหล่านั้นทั้งหมด ไม่อาจเกิดขึ้นกับอัลลอฮฺได้เด็ดขาด เนื่องจาก

ก. พระองค์ทรงมั่งคั่ง และทรงปราศจากความต้องการโดยสมบูรณ์

ข. การงานของพระองค์ไม่มีความจำกัด และไม่มีที่สิ้นสุด

ค.พระองค์ทรงบริบูรณ์ด้วยคุณสมบัติสมบูรณ์ และทรงบริสุทธิ์จากสิ่งบกพร่อง และความโสโครกทั้งปวง

ง.พระองค์ทรงเดชานุภาพ ทรงอำนาจอย่างล้นเหลือ ไม่มีขอบเขตจำกัดสำหรับพระองค์ ดังนั้น พระองค์ทรงยุติธรรม การอธรรมไม่อาจเกิดขึ้นกับพระองค์ได้ ซึ่งมิใช่ว่าการอธรรมเป็นสิ่งเลวทราม พระองค์จึงไม่ปฏิบัติ ทว่าเนื่องจากปัจจัยของการอธรรมและรากที่มาของมัน ไม่มีอยู่ในพระองค์

อีกด้านหนึ่ง พระผู้อภิบาลทรงสร้างมนุษย์ขึ้นมาในลักษณะเดียวกัน พระองค์ทรงเมตตาต่อมนุษย์ทั้งหมด ด้วยเหตุนี้ พระองค์จึงประทานความโปรดปรานต่างๆ ชนิดไม่จำกัดแก่พวกเขา เช่น พระองค์ประทานเราะซูล และบรรดาศาสดาผู้มีจิตเมตตาแก่มนุษย์ พร้อมด้วยหลักฐานอันแจ้งชัดและคัมภีร์ อีกทั้งทรงกำหนดแนวทางแห่งการชี้นำทางสำหรับพวกเขา ทรงให้การเลือกสรรโดยสมบูรณ์ไว้ในอำนาจของมนุษย์ เพื่อว่ามนุษย์จะได้ยืนหยัดขึ้นเพื่อความยุติธรรม[1] แต่ในระหว่างนั้นมีบางกลุ่มชนได้เลือกหนทางหลงผิด และการอธรรม ด้วยเหตุผลนานัปการ และมีบางกลุ่มได้ต่อสู้กับรากที่มาของการกดขี่ ยึดมั่นอยู่บนหนทางแห่งการชี้นำ ความยุติธรรม และประพฤติแต่สิ่งดีงาม

บนพื้นฐานดังกล่าวนี้ อัลลอฮฺทรงพิพากษากิจการงานทั้งดีและไม่ดีของมนุษย์ บนพื้นฐานของความยุติธรรมของพระองค์ และทรงตอบแทนผลรางวัล หรือการลงโทษไปตามที่พวกเขาได้กระทำ ดังที่กุรอานกล่าวว่า “เราตั้งตราชูที่เที่ยงธรรมสำหรับวันกิยามะฮฺ ดังนั้น จะไม่มีชีวิตใดถูกอธรรมแต่อย่างใด และแม้ว่ามันเป็นเพียงน้ำหนักเท่าเมล็ดพืชเล็ก เราก็จะนำมันมาแสดง และเป็นการพอเพียงแล้วสำหรับเราที่เป็นผู้ชำระสอบสวน”[2]

ตามความเป็นจริงแล้วรางวัลตอบแทนของแต่ละคน คือผลที่มาจากการงานของเขา หรือสิ่งที่เขาได้ขวนขวายไว้ด้วยการงานของตนเอง ด้วยเหตุนี้เองสิ่งที่กล่าวมา แม้ว่าอัลอฮฺทรงรอบรู้ถึงการงานทั้งหมดของมนุษย์ แต่ทว่าความประสงค์ของพระองค์จะไม่ครอบคลุมเหนือการอธรรมและการประพฤติผิดของมนุษย์ ซึ่งมนุษย์แต่ละคนต้องรับผิดชอบสิ่งที่ตนได้กระทำไว้

ข.แต่อีกประเด็นหนึ่งคือ ในทัศนะของอิสลาม ระบบที่มีอยู่นี้เป็นระบบที่ดี สวยงามยิ่งกว่าสิ่งที่มีอยู่นั้นเป็นไปไม่ได้[3] เนื่องจากสิ่งจำเป็นสำหรับความสมบูรณ์แท้จริงของมนุษย์ ทั้งหมดนั้นขึ้นอยู่ที่ขั้นตอน ความต้องการ และการเลือกสรรของมนุษย์เอง และสิ่งจำเป็นสำหรับการเลือกสรรของมนุษย์ทั้งหมดคือ การที่เขาจะไม่เลือกทุกสิ่งที่เหมือนกัน ฉะนั้น ถ้าหากอัลลอฮฺ ทรงบังคับให้มนุษย์เลือกสิ่งที่ดีทั้งหมด สิ่งที่ตามมาคือ ระบบที่ดีก็จะไม่มีความหมายอีกต่อไป

อีกมุมมองหนึ่ง หนึ่งในความจำเป็นของระบบที่ดีคือ ด้านหนึ่งต้องดึงดูดและโน้มน้าวไปสู่สิ่งไม่ดี และความเลวทรามทั้งหลาย ตลอดจนความไม่ยุติธรรม อีกด้านหนึ่งความยากลำบาก อุปสรรคปัญหา และการเรียกร้องไปสู่สัจธรรมความจริง และความยุติธรรม ความสะอาดบริสุทธิ์ เพื่อว่าจะได้เป็นทั้งพลังผลักไส และพลังดึงดูดความจริงและความยุติธรรม เป็นที่ประจักษ์ชัดเจนสำหรับผู้ที่กล่าวอ้างความโกหก ดังนั้น สิ่งเหล่านี้จะแยกแยะได้มากเท่าใด ก็ขึ้นอยู่กับผู้คนที่เป็นคนดีและคนเลว

อย่างไรก็ตาม ระบบที่ดีงามนั้น การกดขี่ข่มเหงต่างๆ การไร้ซึ่งความยุติธรรม และความทุกข์โศก อีกด้านหนึ่ง เช่น การคาดโทษทัณฑ์สำหรับผู้อธรรมในโลกนี้และโลกหน้า และผลบุญของผู้ที่ประกอบกรรมดี ทั้งหมดจะได้รับการตอบแทนทั้งสิ้น
แต่อย่างไรก็ตาม แหล่งที่มาของคำถามคือ การพิจารณาที่พรหมลิขิต ที่มีต่อมนุษย์ ขณะที่เหตุผลเรื่องพรหมลิขิตนั้นไม่เป็นที่ยอมรับ[4]เราเชื่อตามคำสอนของศาสนา และอะฮฺลุลบัยตฺ (อ.) ที่ว่า การงานอยู่ท่ามกลางคำสั่งทั้งสอง กล่าวคือ แม้ว่าภารกิจทั้งหมดของมนุษย์จะอยู่ภายใต้การกำหนดกฎเกณฑ์ของอัลลอฮฺก็ตาม แต่บนพื้นฐานดังกล่าวนั้นความต้องการของมนุษย์ ในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของสาเหตุในการเกิดภารกิจต่างๆ ก็มีบทบาทสำคัญไม่น้อย มนุษย์คือผู้รับผิดชอบการงานของตน และการงานเหล่านั้นในทัศนะของ การกำหนดบทบัญญัติ อยู่ในประสงค์ของอัลลอฮฺเช่นกัน[5]

[1] บทฮะดีด,25.
[2] บทอันบิยาอฺ 47.
[3] อัดล์ อิลาฮี,ชะฮีดมุเฏาะฮะรีย, หน้า 141, 142
[4] คำถามที่ 528, (ไซต์ 576)
[5] ศึกษาเพิ่มเติมได้จากคำถามที่ 58, (ไซต์ 294)

อัลลอฮฺคือสาเหตุที่แท้จริงของการอธรรม และผู้อธรรมหรือ?

ความเสียหายของศาสนาคือสิ่งไหน?

กิจกรรมของวิญญาณขณะนอนหลับ

“ฉันขอสั่งเสียต่อบรรดาผู้ศรัทธาทั้งหลายให้มีการสำรวมตนต่อัลลอฮฺ (ซบ.) และจงอย่าละเมิดกับโลกนี้ถึงแม้มันจะละเมิดต่อพวกเจ้า และจงอย่าแสดงความเสียใจกับสิ่งที่สูญเสียไปจากพวกเจ้าในโลกนี้ จงพูดความจริง จงทำงานเพื่อผลการตอบแทน จงเป็นศัตรูกับผู้อธรรม จงเป็นผู้ช่วยเหลือคนที่ได้รับความไม่เป็นธรรม ฉันขอสั่งเสียพวกเจ้าให้มีความยำเกรงต่ออัลลอฮฺ (ซบ.) จงทำงานของพวกเจ้าให้มีระเบียบ จงปรับปรุงแก้ไขเรื่องระหว่างพวกเจ้าให้ดี เพราะฉันเคยได้ยินท่านศาสนทูตแห่งอัลลอฮฺ (ซ็อล ฯ) กล่าวว่า การปรับปรุงแก้ไขเรื่องราวระหว่างพวกเดียวกันนั้นมีคุณค่าสูงกว่าการนมาซและการถือศีลอดโดยทั่ว ๆ ไป”
“วัลลอฮฺ ขอสาบานต่ออัลลอฮฺ (ซบ.) เรื่องลูกกำพร้า พวกเจ้าจงอย่าล้วงของที่อยู่ในปากของพวกเขาออกมา และจงอย่าให้เขาเหล่านั้นได้รับความสูญเสียอันเนื่องมาจากเกียนติยศของพวกเจ้า”
“วัลลอฮฺ ขอสาบานต่ออัลลอฮฺ (ซบ.) เรื่องเพื่อนบ้านของพวกเจ้า พวกเขาคือคำสั่งเสียของนบีพวกเจ้า ท่านนบี (ซ็อล ฯ) ไม่เคยว่างเว้นจากการสั่งเสียในเรื่องของพวกเขาจนเราถึงกับคิดว่า ท่านจะมอบมรดกให้แก่พวกเขา”
“วัลลอฮฺ ขอสาบานต่ออัลลอฮฺ (ซบ.) เรื่องอัล-กุรอานจงอย่าให้คนอื่นนอกจากพวกเจ้าถือปฏิบัติตามคำสั่งสอนของอัล-กุรอานล้ำหน้าพวกเจ้า”
“วัลลอฮฺ ขอสาบานต่ออัลลอฮฺ (ซบ.) เรื่องนมาซ เพราะนมาซคือ เสาหลักแห่งศาสนาของพวกเจ้า”
“วัลลอฮฺ ขอสาบานต่ออัลลอฮฺ (ซบ.) เรื่องบ้านของพระผู้อภิบาลของพวกเจ้า พวกเจ้าจงอย่าเหินห่างตราบที่พวกเจ้ายังมีชีวิตอยู่ เพราะถ้าบัยตุลลอฮฺถูกทอดทิ้ง พวกเจ้าก็จะไม่ดูแลกันและกัน”
“วัลลอฮฺ ขอสาบานต่ออัลลอฮฺ (ซบ.) เรื่องการต่อสู้ (การทำญิฮาด) ด้วยทรัพย์สิน ด้วยชีวิต และด้วยวาจาของพวกเจ้าในวิถีทางของอัลลอฮฺ (ซบ.) พวกเจ้าจงดำเนินต่อไปอย่างต่อเนื่อง จงเสียสละอย่างทุ่มเท จงระมัดระวังการหลบหนีและตัดขาด อีกทั้งจงอย่าละทิ้งการสอนให้ทำความดีและห้ามปรามการทำความชั่ว มิฉะนั้นความชั่วของพวกเจ้าจะครอบงำพวกเจ้า เมื่อนั้นการวิงวอนขอพรของพวกเจ้าต่อพระองค์จะไม่ถูกตอบรับ”
จงยึดสายเชือกแห่งอัล-กุรอาน และจงนำกุรอานไว้เพื่อสั่งสอน และจงนำหลักการที่อัล-กุรอานอนุมัติไว้มาปฏิบัติ และจงละเว้นทุกอย่างที่อัล-กุรอานได้ห้ามไ้ว้ จงเชื่อในสิ่งที่เป็นความจริง จงเปรียบเทียบสิ่งที่เกิดและผ่านมามาแล้วบนโลกนี้กับสิ่งที่ยังคงเหลืออยู่ ถึงแม้ว่าจะคล้ายคลึงกัน แต่สิ่งที่มาที่หลังย่อมตามสิ่งที่มาก่อนทันเสมอ สรรพสิ่งทุกอย่างบนโลกนี้ล้วนสูญสลายและแยกจากกัน และจงให้เกียรติกับพระนามของอัลลอฮฺ (ซบ.) อย่ากล่าวถึงพระองค์นอกจากสิ่งที่เป็นสัจจะ จงคิดถึงความตายและเรื่องราวหลังจากความตายให้มาก และจงอย่างตั้งใจกับความตายอย่างเด็ดขาดจนกว่าจะอยู่กับเงื่อนไขที่มั่นคงแล้ว จงระมัดระวังการงานทุกอย่างที่เจ้าของงานนั้นพึงพอใจเพื่อตนเอง แต่เป็นที่รังเกียจสำหรับมุสลิมทั่วไป จงระมัดระวังการงานต่าง ๆ ที่กระทำในที่ลับและเป็นที่น่าละอายแก่ใจที่จะกระทำงานนั้นในที่เปิดเผย และจงระมัดระวังงานทุกประเภทที่เจ้าของงานถูกถามถึงแล้วเขาแสดงความรังเกียจหรือแก้ตัว จงอย่าทำตัวให้ตกเป็นเป้านิ่งเนื่องจากพูดพล่าม และจงอย่าพูดกับประชาชนทุกเรื่องที่เจ้าได้ยินได้ฟังมา เพราะเรื่องต่าง ๆ มีทั้งความจริงและความเท็จมากมาย จงหนักแน่นด้วยความอดกลั้น จงหลีกเลี่ยงการใช้อำนาจ จงมีความอดทนละใจเย็นเมื่อยามโมโห จงผ่อนปรนเรื่องการบริหาร (ในยามที่อำนาจการปกครองอยู่ในมือของเจ้า) จงลงโทษตัวเอง และจงปรับปรุงความโปรดปรานทุกอย่างที่อัลลอฮฺ (ซบ.) ทรงประทานให้แก่เจ้าให้ดี จงอย่าทำลายความโปรดปรานที่อัลลอฮฺ (ซบ.) ทรงประทานให้เจ้าสูญเสียไป  จงทำให้เป็นที่ประจักษ์แก่ตัวเองว่า ทุกอย่่างเกิดขึ้นและเป็นไปตามการที่อัลลอฮฺ (ซบ.) ได้ทรงไปรดปรานให้แก่เจ้า”
“จงรู้ไวเถิดว่า ผู้ศรัทธาที่มีคุณธรรมมากที่สุดต้องเสียสละและทุ่มเทชีวิตและทรัพย์สินของตน เพราะไม่ว่าเจ้าจะเสียสละสิ่งของที่ดีมากเท่าใดสิ่งของเหล่านั้นก็จะดำรงอยู่กับเจ้าเสมอ การใดก็ตามที่เจ้าชักช้ามันจะกลายเป็นความดีงามสำหรับคนอื่นไปเสมอ จงระมัดระวังการเป็นเพื่อนกับคนที่มีความคิดอ่อนแอและมีงานที่น่ารังเกียจ เพราะเพื่อนย่อมเป็นตัวอย่างของเพื่อนเสมอ จงอาศัยอยู่ในแหล่งอาศัยที่มีคนหมู่มากเพราะที่นั่นเป็นศูนย์รวมของบรรดามุสลิม จงระมัดระวังความดื้อดึงหลงลืมอวดดีและความตระหนี่ถี่เหนียวในการส่งเสริมการเชื่อฟังปฏิบัติตามอัลลอฮฺ (ซบ.) จงให้ความเห็นสั้น ๆ กับเรื่องใดก็ตามที่เป็นประโยชน์แก่เจ้า จงระมัดระวังเรื่องการนั่งสนทนาตามตลาด ร้านค้า ร้านกาแฟเพราะมันเป็นแหล่งมั่วสุมของมารร้ายชัยฏอน และเป็นที่แสดงออกของความเลวร้าย จงมองคนที่เจ้ามีความเป็นเลิศมากกว่าเขาไว้ให้มาก เพราะนี่คือประตูบานหนึ่งของความสำนึกในพระกรุณาของพระผู้เป็นเจ้า จงอย่าเดินทางในวันศุกร์จนกว่าจะได้นมาซเสียก่อน ยกเว้นกรณีที่เป็นงานเสียสละเพื่อวิถีทางของอัลลอฮฺ (ซบ.) หรือเป็นภารกิจที่เร่งด่วนมีความจำป็นอย่่างยิ่ง จงปฏิบัตตามอัลลอฮฺ (ซบ.) ในทุกภารกิจการงานของเจ้า เพราะการปฏิบัติตามพระองค์คือ ความประเสริฐเลอเสิศยิ่งกว่าสิ่งใด จงเตือนตัวของเจ้าให้อยู่ในการเคารพภักดีและจงเป็นเพื่อนกับการเคารพภักดีนั้น จงอย่าใช้อำนาจบาดใหญ่ข่มเหงตัวเองและคนอื่น จงชดใช้นมาซที่ขาดหายหรือหลงลืมตามวาระของมัน จงระวังตนในการเป็นมิตรกับคนฝ่าฝืน เพราะคนชั่วย่อมกระทำความชั่วและถูกความชั่วร้ายติดตามเสมอ จงสำรวมตนต่ออัลลอฮฺ (ซบ.) จงรักบุคคลที่เป็นที่รักของอัลลอฮฺ (ซบ.) จงระวังความโกรธเพราะมันคือพลพรรคที่ยิ่งใหญ่ของอิบลิส”
วัลฮัมดุลิลลาฮิ ร็อบบิลอาละมีน วัสลามฯ
(คุฏบะฮฺนะฮฺญุล บะลาเฆาะฮฺ)

คำสั่งเสียของท่านอิมามอะลี (อ.)

การรณรงค์ต่อต้านความไม่รู้

สิ่งที่คุณกำลังอ่านนี้เป็นการตรวจสอบทฤษฎีของศาสตราจารย์ Motahari เกี่ยวกับการปฏิรูปทางศาสนาและสังคม ระบุลักษณะเฉพาะของผู้ปฏิรูปที่มีความชอบธรรมและบทบาทของนักวิชาการด้านศาสนาในโครงการปฏิรูปประวัติศาสตร์ และอธิบายมุมมองของศาสตราจารย์เกี่ยวกับเป้าหมายและพยาธิวิทยาของการปฏิรูปโดยกล่าวถึงกรณีของอันตราย 10 กรณี

Author

Editor

Interpreter

Number of volumes

Persian Title

Publish location

Publication year

Publish number

Publisher

Qr Code

Sect

Scholar

ISBN

Source

Translated

Translated Fields

Custom Canonical

is suggested

Rate

Indexing

SEO Title

Votes

ขบวนการอิสลามกับการปฏิรูปสังคม

สังคมวิทยา

Books

Articles