داستانهاى صاحبدلان/جلد ۲ - ۱
داستانهاى صاحبدلان/جلد ۲ - ۱
Author :
Publisher :
Publish number :
یازدهم
Publication year :
1389
Number of volumes :
2
(0 آرا)
(0 آرا)
داستانهاى صاحبدلان/جلد ۲ - ۱
پیشگفتار
بسم الله الرحمن الرحیم
در رابطه با محتواى این کتاب شایسته است خواننده عزیز به چهار مطلب زیر توجه کند:
۱ - همه ما عنوان چهارده معصوم (علیهم السلام ) را شنیده ایم ، که عبارتند از پیامبر، امام على ، حضرت فاطمه ، امام حسن و امام حسین و ۹ فرزندش تا امام مهدى صلوات الله علیهم اجمعین مى باشند.
معصوم در مورد چهارده معصوم ، یعنى آنها از هر گونه گناه و خطا، مصون هستند، حتى به اعتقاد شیعیان ، آنها ترک اولى نیز نمى کنند. (۱) ممکن است کسى خود را به گونه اى بسازد که اصلا گناه نکند و به مقام عصمت از گناه برسد، ولى او نمى تواند به مقام عصمت از خطا و اشتباه برسد، در صورتى که چهارده معصوم (علیهم السلام ) هم از گناه و هم از خطا و اشتباه دور و مصون هستند.
بنابراین چه بهتر که از داستانهائى که در رابطه با آنها است و بخش اول کتاب را تشکیل مى دهند و با توجه به عصمت آنها، آن داستانها در اوج اعتبار قرار مى گیرند، بهره مند شد، البته در صورتى که سند آن داستانها معتبر باشد.
۲ - در قرآن در آیات متعددى وجوب پیروى از پیامبر (صلى الله علیه و آله ) و اولوالامر را که همان دوازده امام (علیه السلام ) هستند خاطر نشان شده است .
و در روایات بسیارى که از طرق شیعه و سنى نقل شده نیز بر وجوب اطاعت از چهارده معصوم سفارش و تاکید شده است .
به عنوان نمونه در آیه ۷ سوره حشر مى خوانیم :
و ما اتیکم الرسول فخذوه و ما نهیکم عنه فانتهوا.
و هر چه پیامبر (صلى الله علیه وآله ) براى شما آورد (و بدهد) آن را بگیرید و از هر چه شما را نهى مى کند، باز ایستید.
و در قرآن دهها بار، اطاعت از پیامبر اسلام (صلى الله علیه وآله ) سفارش و تاکید شده است . و در آیه ۵۹ سوره نساء مى خوانیم :
یا ایها الذین امنوا اطیعوا الله و اطیعوا الرسول و اولواالامر منکم .
اى کسانى که ایمان آورده اید اطاعت کنید خدا را و اطاعت کنید پیامبر خدا را و صاحبان امر را.
همه مفسران شیعه اتفاق نظر دارند. که منظور از اولواالامر امامان معصوم (دوازده امام ) مى باشند.
و روایاتى که در این مورد وارده شده بسیار است ، به عنوان نمونه : رسول اکرم (صلى الله علیه وآله ) فرمود: لایزال الدین قائما حتى تقوم الساعه اویکون علیهم اثنى عشر خلیفه کلهم من قریش .
همواره دین تا روز قیامت استوار خواهد ماند، که دوازده جانشین رسول خدا (صلى الله علیه وآله ) که همه آنها از قریش هستند بر آنها رهبرى کنند. (۲)
و در تعبیر دیگر فرمودن لایزال الاسلام عزیزا ولى اثنى عشر خلیفه همواره اسلام ، عزیز و حاکم است (در صورتى که ) دوازده جانشین (من ) بر آن سرپرستى و رهبرى کنند. (۳)
بر اساس آیات قرآن و روایات ، سنت پیامبر و امامان معصوم (علیهم السلام ) حجت است ، منظور از سنت ، فعل (روش و شیوه ) یا قول (گفتار) و یا تقریر (امضاء و تصویب ) آنها است ، به اینکه مثلا شخصى در حضور آنها کارى انجام داد، و هیچ مانعى در کار نبود و آنها نهى نکردند، عدم نهى آنها دلیل بر آن است که آن کار از نظر آنها بدون اشکال است .
۳ - ذکر این داستانها - آن هم در رابطه با چهارده معصوم - به خاطر سرگرمى و وقت گذراندن نیست ، بلکه هدف جنبه هاى تربیتى و آموزشى این داستانها است .
ما در آیات متعدد قرآن و در روایات بسیار مى خوانیم که انسانها همیشه در امتحان و آزمایش الهى هستند، از جمله در آیه دوم سوره عنکبوت است که : احسب الناس ان یترکوا ان یقولوا امنا و هم لایفتنون ؟ .
آیا مردم گمان کردند، به حال خود رها مى شوند و آزمایش نخواهند شد؟.
ممکن است سوا شود که آزمایش و امتحان براى چیست ؟
در پاسخ مى گوئیم : امتحان و آزمایش ، گاهى براى کشف و آگاهى است ، مثل امتحان در کنکور دانشگاه ، که اساتید مى خواهند شاگردان ممتاز را از غیر ممتاز بشناسند.
و گاهى براى آن است که : مطلب براى خود کسى که امتحان مى شود روشن گردد، مانند امتحان معلم کلاس ، که مثلا شاگردش را کاملا مى شناسد که درس او در چه سطحى است ، ولى شاگرد را امتحان مى کند تا و نیز بر سطح معلوماتش آگاه گردد.
این دو نوع امتحان در مورد خداوند نیست بلکه امتحان خداوند به معنى آموزش و پرورش است ، مثل امتحان معلم راننده اتومبیل از کسى که مى خواهد رانندگى بیاموزد، این نوع امتحان توام با آموزش و یاد دادن و ترقى است ، همچون امتحان کردن پرنده جوجه خود را که در روزهاى آغاز پرواز جوجه ، جوجه اش را با دست و پا مى گیرد به هوا مى برد و رها مى کند، و این موضوع را روزها تکرار مى نماید، تا به فرزندانش پرواز در عمل را بیاموزد.
به عبارت دیگر این عالم همچون یک دانشگاه یا مزرعه است ، فراز و نشیبهاى گوناگون زندگى برنامه هاى این دانشگاه و بذرهاى این مزرعه اند، تا استعدادها شکوفا گردد و لیاقتها پرورش یافته و آنچه به اصطلاح در مرحله قوه است به فعلیت برسد. (چنان که تکرار بعضى از داستانها و مطالب در قرآن براى تلقین و تربیت و پرورش است ).
گرچه انسان دور افتاده از تعالیم پیامبران وقتى که غرق در نعمت شدند، آن را خدادادى و کرامت تلقى مى کنند، و هنگامى که غرق در بلا و بدبختى گشتند آن را خدا زدگى و اهانت خدا به او مى پندارند.
ولى این تصور باطل است زیرا بلا و نعمت ، معیار سنجش نیک و بد افراد نیست بلکه براى آزمایش و ترقى و تکامل انسان مى باشد. (۴)
و ذکر این داستانها بخاطر جنبه هاى تربیتى آنها است و بنابراین هدف از نگارش این کتاب ، بالا بردن سطح معلومات مذهبى و آموزشهاى ابعاد گوناگون زندگى ، از زندگى درخشان چهارده معصوم (علیه السلام ) و... است .
کشاورزى را در نظر بگیرید، او به صحرا مى رود و بذر خود را بر زمین مى پاشد، بذر او گاهى روى سنگ مى افتد، گاهى روى خاکى که زیرش سنگ است قرار مى گیرد و گاهى روى نقطه اى از خاک افتد که اطرافش را علفهاى هرزه گرفته باشد و گاهى بذر در نقطه اى مناسب و بدون مزاحم مستقر مى شود.
روشن است که در مرحله اول و دوم بزودى مى خشکد، و در مرحله سوم ، بى اثر مى گردد زیرا علفهاى هرزه مزاحم رشد آن هستند.
تنها در مرحله چهارم است که تاثیرپذیر و پر ثمر و نتیجه بخش مى شود.
روش و منش چهارده معصوم (علیهم السلام ) بذرهائى هستند که دلهاى آماده و مساعد مى خواهد تا با این بذرها، بار ور و پرثمر گردد.
چنانکه على (علیه السلام ) طبق تقاضاى یکى از یاران پاکش بنام همام ، صفات متقین و پرهیز کاران را بیان فرمود: بطورى که همام که تحت تاثیر شدید قرار گرفته بود فریادى کشید و بیهوش و زمین افتاد آنگاه على (علیه السلام ) چنین فرمود: اهکذا تصنع المواعظ البالغه باهلها.
آرى اینچنین پندهاى رسا در اهل خود و آنان که شایسته اند اثر بخش است . (۵)
ولى با کمال تاسف ، بعضى ها براستى بدبختند، مانند پسر نوح (علیه السلام ) که حتى هنگام غرق شدن و هلاکت هم ایمان نیاورد، هنگامى که غرق مى شد، دل نوح به حالش سوخت و به خدا عرض کرد: رب ان ابنى من اهلى ، پروردگارا پسرم از خاندان من است خداوند به او فرمود: انه لیس من اهلک ، او از خاندان تو نیست (۶).
یعنى رهایش کن زیرا او پیوند مکتبى با تو ندارد.
و بعضى از افراد بقدرى بدبختند که حتى در قبر هم ایمان نمى آورند، و بعضى از اینها هم بدبخت تر که حتى در دوزخ هم ایمان نمى آورند که در روایات آمده : وقتى جهنمیان در جهنم در عذابند، ناگهان مى بینند که اوضاع دگرگون شد و نسیمى خوش و معطر وزیدن گرفت ، مى گویند چه شده ؟ به آنها گفته مى شود، پیامبر اسلام (صلى الله علیه وآله ) از کنار دوزخ عبور مى کند، به یمن قدوم او این نسیم خنک مى وزد، به ابوجهل گفته مى شود همین اکنون برو به حضور محمد (صلى الله علیه وآله ) ایمان بیاور، او گوید: مى سوزم و مى سازم و به محمد (صلى الله علیه وآله ) ایمان نمى آورم .
آرى ، اینجا است که باید گفت :
چاه است و راه است و دیده بینا و آفتاب
