بسم الله الرحمن الرحيم
له ډيره وخته مي زړه غوښتل چې په امام مهدي علیه السلام څه وليکم هسي خو په دې موضوع باندې کتابونه کم نه دې او بيشماره عالمانو او دانشمندانو په دې داسې ليکل کړي دې چه دهغې لوستلو نه پس دوباره په دې قلم اوچتول نياز نه لرې _
البته زما دا ليک د حضرت امام مهدي علیه السلام د وجود مبارک او دهغه فضيلتونو راجمع کولو په حقله نه دے بلکه زما مقصد عقيده امام مهدي علیه السلام ده چې يوه داسې عقيده ده چې د مسلمانانو پنځه واړه فقه يعنې فقهه حنفيه، فقهه شافعيه، فقهه حنبليه ، فقهه مالکيه او فقهه جعفريه پرې باندې متفقې دی او دا عقيده لرې چې امام مهدي علیه السلام به راځې او د ظلم او ناانصافے نه ډکه دنيا به د عدل او انصاف نه ډکه کړې او د الله دين له به په نورو ټولو اديانو برې ورکوي _
او دا عقيده يواځې د مسلمانانو نه ده بلکه د دنيا لوې لوې مذهبونه هم دا عقيده لرې چې يو ورځ به په دنيا عدل او انصاف حکومت کوی، يهوديان د خپل منجې په تمه دې او عيسائي د مسيح په تمه ، هندوان د ويشنو، مجوسي د اوشيدر ، بدهمت د بودها، او اسپانوی د خپل بادشاه روزريق په تمه دی _ او هم د رنګ د مغرب لوي لوي فلاسفرانو هم دا موضوع چيړلې ده، مشهور فلاسفر برټرينډرسل وائی : دنيا د يوداسې مصلح انتظار کوی چې هغه به ټول عالم ديوې دنعرې او د يوې جنډې لاندې را جمع کوې _
اينشټائن وائي : هغه ورځ لر ې نه ده چې پوره دنيا باندې به صلح و امن حکمراني کوې او خلق به په مينه او محبت کښې ژوند تيروې _
او يو بل مشهور فلسفي ‘‘برنارد شو’’ هم په خپل کتاب “ انسان او سپر مين ” کښې لکهي : زه د يو عظيم مصلح د راتللو خوشخبري در کوم _
البته مسلمانان د خپل مذهب مطابق د رسول الله ص په بشارت ايمان لري چې فرمايلي دی : عن النبی ص قال : لو لم يبق من الدهر الا يوم لبعث الله رجلا من اهل بيتی يملا ها عدلا کما ملئت جورا-.
که د دنيا يو ورځ پاتې شی (نو الله تعالی به دې له طول ورکړې چې) زما د اهل بيت علیهم السلام نه امام مهدي راشې چې هغه به دنياد عدل او انصاف نه ډکه کړې چې هغه به (له دې نه مخکښې) ظلم نه ډکه وی _
بيان شوې خبرې دا ثابته وې چې د امام مهدي علیه السلام عقيده لرل او د نجات دهنده انتظار کول يو عالمي فکر او د انسان فطري عمل دے ، خو زمونږ معاشره کښې د عقيده دومره کم رنګه او کمزورې ولې ده؟ ولې مونږ دې عقيدې له د نورو عقيدو نه کم اهميت ورکوو؟پکار ده چې د دې وجوهات او عاملين ولټولې شی او د هغو عاملينو او وجوهاتو مخنيوے وشي. دا عقيده يوه داسې عقيده دا چې ټول پرې ايمان لرې او دا عقيده د ټولو فرقو په يووالې او اتحاد کښې اهم کردار ادا کولې شې _
که مونږ د تيرو عالمانو او دانشمندانو په تاريخ نظر وکړو نو سوائے د شمار يو څو عالمانو نه چا د امام مهدي علیه السلام په عقيدي تنقيد نه دےکړے اونورو عالمانو د هغې مکمل جواب ورکړې دے البته دې عالمانو عقيده امام مهدي علیه السلام باطله نه ده ګڼلې بلکه د روايتونو په حقله ې بحث کړې او نورو ټولو عالمانو په اتفاق سره دا عقيده قبوله کړې ده خو بيا هم دې عقيدې په معاشره کښې خپل مقام ورک کړې دے او هم دا وجه ده چې نن مختلفې نظريے به خلقو کښې ګډې شوې دی، څوک وائي د مهدي په نوم څوک معين شخصيت نشته بلکه په هر زمانه کښې يو مهدي وی،څه خلقو د امام مهدي دعوی وکړې او چا امام مهدیعلیه السلام سره ده تعلق لرلو دعوی وکړې زما په خيال ددې ټولو وجه د امام مهدي علیه السلام له شمائلو ، صفاتو او د هغه د فضيلتونو او دهغه د وخت د حالاتو او د هغه په حقله نقل شوې حديثونو نه لاپرواهي ده، دغه نوې نظريې غواړي چې دا اسلامي عقيده مشکوکه او داغداره کړي _او بعضي دا خيال کوې چې د عقيده له شيعو سره مخصوصه ده حالانکه داسي نه ده _ بلکې فرق دا دے چې سني وروڼه امام مهدي علیه السلام د رسول الله ص له اولاد څخه ګڼي او په اخېره زمانه کښې د هغۀ په پېدا کېدو او بيا په ټوله دنيا باندې په عدل سره په حکومت کولو باندې عقيده لري خو شيعه وروڼه بيا دا عقيده لري چې هغه زمونږ دولسم امام دے او د يولسم امام حضرت امام حسن عسکري علیه السلام په کور کښې پېدا شوے دے او خداے پاک لکه دحضرت خضرعلیه السلام په شان زمونږ له سترګو نه پناه کړے دے او په آخره زمانه کښې به ظهور کوی او دنيا به له ظلم او ستم نه پاکوی او عدل او انصاف به قائموی او هغوې دا زمانه د غېبت او د هغه منجي د انتظار او د هغۀ انتظار ته د تيارے زمانه ګڼي او په دې عقيده کښې هم له شيعه وروڼو سره ځينې سني محدثين ، عالمان او عارفان هم يوه خوله دی.
نن که مونږ د ايران انقلاب د نورو انقلابونو په مقابله کښې استوار اوکامياب وينو نو ددې له ډيرو وجوهاتو نه يوه وجه دا ده چې هغي دا انقلاب د امام مهدي علیه السلام امانت ګڼې او د امام مهدي علیه السلام انتظار او د هغه د راتللو تيارے کوې ،دا رنګ د لبنان او د اسلام يو کاميابه عسکري تنظيم حزب الله هم په دې عقيده استوار دے او دا عقيده په کښې ژوندے ده، د دنيا کامياب او پيروزه صدر احمدي نژاد له هم دې عقيدې دا جرات ورکړوچې هغه په عالمي غونډه کښې د امام مهدي علیه السلام نوم واخستو . اوامريکه او د هغي ملګري استعماري قوتونو ته ې دا پيغام ورکړو چې د مسلمانانو منجی او نجات دهنده راروان دے چې دا هر ظالم مخ نيوے به کوې او دهر مظلوم سره به ملګرتيا کوی _
حقيقت دا دے چې په داسې نجات ورکوونکي شخصيت باندې عقيده لرل او د هغه د راتلو انتظار کول خلقو کښې اميد،تمه او قوم او ملت ته يوه ډاډګيرنه او جرات وربښي.که دا عقيده مونږ کښې ژوندے شې نو زمونږ د معاشرے ډير مشکلات به حل شی او د مفکرانو او ليکوالو لپاره اسلام کښې د لټون کولو اواسلامی ټولو فرقو ته ديو والي او اتحاد نوي لاري به خلاسي شې _
زه به يو آيت او د رسول الله ص يوحديث سره خپل مطلب ته اختتام ورکړم ، قرآن مجيد دامامت په اهميت باندې تاکيد کوي او فرمائي: يَوْمَ نَدْعُو كُلَّ أُنَاسٍ بِإِمَامِهِمْ . او همدا رنګ د خداے ګران رسول ص فرمائي: کوم کس چې (د الله مقرر کړې ) امام قبلولو نه مخکښې مړ شو هغه د جاهليت په مرګ مړ شوـ

Common title

View

د امام مهدي علیه السلام عقيده

د صحيح انتظار ضرورتونه

پوښتنه: صحيح او رغنده انتظار کوم ډول انتظار دے؟

ځواب: صحيح او رغنده انتظار «د خدای په نزد نر ټولوښه عمل»[1] او «تر ټولو ښه عبادت دے».[2] منتظر انسان «د هرې زمانې له انسانانو زيات پوه دے».[3]

صحيح او جوړوونکے انتظار ډېر ډولونه لري چې د څو بيلګو په بيانولو يې بسنه کوو:
1. د حرکت عامل

انتظار د هيلې او اميد په معنې دے[4] بې شکه چې اميد او هيله د انسان په ژوند کښې د حرکت لپاره ډېر مؤثر عوامل دي. د دې اميدوارۍ بنياد او بنسټ د راتلونکي وخت لپاره د انسان ښه هيله او د خدای پاک هغه حتمي وعده ده چې په قران مجيد کښې يې د مستضعفانو او کمزورو د کاميابۍ وعده ورکړې ده. قران مجيد فرمايي: «مونږ غوښتل چې د ځمکې په مستضعفانو منت وکړو او هغوي د ځمکې مشران او وارثان جوړ کړو»[5] او همدارنګ فرمايي: «مونږ له توراته وروسته په زبور کښې داسې وليکل چې په راتلونکي وخت کښې نيکان د ځمکې وارثان وي.»[6]

معصومو امامانو به هم خلک اميدوارۍ او اتنظار ته تشويقول او له نهيلۍ او مايوسۍ يې ويرول. امام علي(ع) فرمايلي دي: «د فرج انتظار کوئ او د خدای له لطف او رحمته مه نهيلې کيږئ.»[7]

که يو خدای منونکي مظلومان او غازيان د هيلې او اميد طاقت بخښونکے عنصر له خپل ژونده وباسي نو د جهاد لپاره به يې هيڅ توان پاتې نه شي ځکه چې په داسې لارې کښې زور کول چې د هغې اخري سر شک ته رسي دا به ورته يو غير عقلي کار ښکاره شي.[8]

قران مجيد فرمايي: "د خدای له رحمته مه نهيلې کيږئ، ځکه چې يوازې د کافرانو ډله د خدای له رحمته نهيلې کيږي.»[9]

ياس او نااميدي تر ټولو لوی دام دے چې ابليس د انساني فضيلتونو او د حيثيتونود ختمولو لپاره د انسانانو په لاره کښې ايښےدے.

نااميدي يعنې د انسان د پيدايښت له سره خدای پاملي کول، هغه راز چې د بشپړتيا د څرخې د لارې وهل دي.

نااميدي يعني وداع با سرّ الاسرارِ آفرينشِ آدمي که همان پيمودن چرخهْ تکامل است.
رغنده انتظار، د اميد او هيلې يو داسې څراغ دے چې د منتظر انسان په زړه کښې بليږي او هغه د جهاد، حرکت، پاڅون، ايثار او شهادت لپاره تياروي. له همدې سببه انتظار له حرکت سره پيوند او نزدې اړيکې لري، ځکه چې حرکت د انتظار له پايلو او انتظار حرکت ته لور ورکوونکے دے.[10]
2. اصلاح‌ غوښتل او له ظلم سره مقابله

منتظر انسان بايد د خپل ځان او ټولنې د اصلاح او د عدالت راوستلو او د ظلم د لرې کولو لپاره هڅه وکړي. د نړيوال اصلاح کوونکي منتظر بايد په خپله صالح او مصلح وي.

په ديني ښوونو کښې له اخلاقي، سياسي او ټولنيزو فسادونو سره مقابله د امربالمعروف او نهی عن المنکر په چوکاټ کښې په ډېر ټينګار سره بيان شوې ده.

د ښو کارونو حکم کول او له بدو منعې کول د اسلامي فقهې له نظره د ټولو ذمه واري ده. د دې ذمه وارۍ تر سره کوونکي ته مصلح ويل کيږي.

قران مجيد فرمايي: «تاسو له ټولو ښه امت يئ چې خلکو ته څرګند شوي يئ چې د ښو کارونو حکم کوئ او له بدو منعې کوئ او په خدای باندې ايمان لرئ.»[11]

د خدای رسول وفرمايل: «بايد د ښو کارونو حکم وکړئ او له بدو منعې کړئ ګني خدای به ستاسو بد کسان ستاسو په نيکو او پاکو کسانو بريالي کړي او ستاسو د ښو کسانو دعا به نه قبلوي.»[12]

د امام مهدي(عج) خوشحالي هم په دې کښې ده چې ښه کارونه عملي شي او بد کارونه پريښودل شي. دې ته په پام سره منتظر انسان په تيره بيا ځوانان مسلمانان زلميان، بايد په دې هکله بې پامي ونه کړي. د ظهور په وخت کښې به امام مهدي(عج) له ټولو لوی کس وي چې د ښو کارونو حکم کوي او له بدو به منعې کول کوي؛ منتظره ټولنه هم يقيناَ د هغه حضرت خوشحالي غواړي او د هغه پيروي کوي او د خدای د حکمونو د جاري کولو لپاره بايد سستي او بې پامي له ځانه ليرې کږي.
3. د ايمان څوکيدار

د انتظار په وخت کښې له لويو ذمه وارو يوه ذمه واري، د دين او د عقيدتي پولو ساتل دي. بايد د ايمان او يقين نور د خلکو په زړونو کښې محفوظ پاتې شي او د ځوانانو زړونه د حقو باورونو ته تيار شي او ايمان د هغوي د وجود برخه شي او د وينې په شان د هغوي ټول وجود ګرم کړي چې د هغوي د ژوند ملغره شي.

د غيبت په وخت کښې بايد د پټو او څرګندو شيطانانو د شبهو او نيوکو په وړاندې ودريږو او هغه له عقلونو پاکې کړو. د ديني باورونو ساتل، پراختيا او د پيژندګلو ظهور سره په نزدې وخت کښې ګټه ور، بلکې ضروري دي، ځکه چې يوازې هغه کسان له ظهوره وړاندې پيښو کښې نه غرقيږي چې صحيح باورونه او عمل لري. بايد د امام مهدي(عج) د ظهور تر وخته صحيح عقيده او نيک عملونه د منتظرانو تر مينځ وساتل شي، په حديثونو کښې هم د غيبت په وخت کښې د ايمان اهميت بيان شوےدے.

د خدای رسول(ص) وفرمايل: «تاسو زما اصحاب يئ، خو زما وروڼه هغه کسان دي چې په اخره زمانه کښې به راځي هغوي به زما په نبوت او دين باندې ايمان راوړي که څه هم زۀ يې نه يم ليدلې... په هغوي کښې به هر يو کس خپل باوري او دين په ډېرو سختيو کښې داسې ساتي لکه چې يو کس د مغيلان له ازغو ډک لرګي څخه په توره شپه کښې پوستکې ليرې کوي. هغه مؤمنان په تيرو کښې رڼې ډېوې دي خدای به هغوي د اخرې زمانې د تورو شخړو نه ساتي.»[13]
امام زين العابدين(ع)، ابوخالد کابلي ته وفرمايل: «اے ابوخالده! هغه کسان چې د غيبت په وخت کښې به وي او منتظر او عقيده لروونکي به وي د ټولو وختونو له خلکو غوره دي، ځکه چې خدای پاک هغوي ته عقل، پوهه او د پيژندګلو داسې توان وکړے دے چې د غيبت وخت هغوي ته د حضور د وخت په شان دے. دا خلک خدای د اسلام د لومړيو فوځيانو غوندې ګرځولي دي؛ د هغه فوځيانو په شان چې د پيغمبر په څنګ کښې به يې  توره وهله او جنګ به يې کاوۀ. هغوي حقيقي مخلصان او شيعه دي او هغوي (په پټه او څرګنده) خلک د خدای دين ته بلي.»[14] دا ايمان او باور بايد د ظهور تر وخته ترو تازه پاتې شي.
4. د شيعه و د باقي پاتې کيدو او ولاړتيا سبب

رغنده انتظار، د مقاومت او ولاړتيا له لويو سببونو دے او مسلمانان په بيله توګه شيعه د ظلمونو او فسادونو په وړاندې مزبوت او پر ځای ثابت ساتي چې د اسلامي دښمنانو په وړاندې ولاړتيا وکړي او په خپله عقيده کښې ټينګ پاتې شي او دا د شيعو لپاره يوه لويه روحي پانګه ده.[15]

جيمز دارمستر، د فرانس مشهور ختيځ پوهاند او ژب پوهان هم انتظار د شيعه و د باقي پاتې کيدو او ولاړيتا سبب ګڼلےدے: «په حله کښې چې بغداد سره نزدې ده به هره ورځ د ماځيګر له لمانځه وروسته سل کسان څرګندو تورو سره تلل او د ښار له حاکمه به يې يو زين شوې اس ستناوۀ او ... فرياد به يې کاوۀ چې اےد زمانې امامه(عج) بهر راوځه.» هغه وايي:

«يو قوم چې داسې احساساتو سره لوی شوې وي، هغوي مړه کولې شي خو خپل مطيع او لارويې يې نه شې ګرځولې.»[16]

د شيعو د فخر په ډک تاريخ کښې، د ظلمو په وړاندې د شيعو د ودريدو له ټولو لوی سبب د حضرت امام مهدی(عج) د ظهور عقيده وه. آيهْ‌الله صافي فرمايي: «د خدای د رسول(ص) له وفاته او د اميرالمؤمنين او امام حسين عليهما السلام له شهادته وروسته تر اوسه پورې، د باطل په خلاف د شيعو او مسلمانانو د ټولو ګوندونو او حرکتونو جرړه، هماغه په انتظار باندې ټولنيز باور او د باطل په خلاف د حقو تر بري، ولاړتيا وه.»[17]
5. عدالت  سره پسليدل

منتظران بايد ځان د عدالت، تقوا او پرهيزګارۍ په ګاڼه ښکلې کړي. استاد حکيمي وايي: «د امام مهدي انتظار کوونکي چې د نړيوال عدل حکومت په انتظار دي، بايد هميشه د عدل او عدل غوښتې بيلګه وي.»[18] قرآن مجيد فرمايي: «لکه څه رنګ چې د تقوا او پرهيزګارۍ حق دے د خداي (د حکمونو نه منلو) ځان وساتئ.»[19] که يو کس له ګناه په ليرې کيدو او د تقوا په اختيارولو سره په ځان کښې د عدل ملکه پيدا کړې شي او د نفس د قوتونو تر مينځ د عدالت په ايجادولو سره اخلاقي ژوند په خپل وجود کښې راولي، نو هغه وخت دا توان لري چې د ظهور او د مطلق عدل د راتلو په وخت کښې ځان د نوي مهدوي توحيد ماحول سره سم کړي.

د لازياتې مطالعې لپاره سرچينې

1. ډاكټر علي قائمي، انتظار د ولاړتيا او حركت سبب، قم شفق.
2. د انتظار د ليکوالانو ځينې غونډه په تفکر کښې، قم، د حضرت مهدي(عج)کلتوري فاونډيشن.
3. مهدويت او د فرج انتظار (تبليغيانو سره خاص) د اسلامي تبليغاتو سازمان، د شعبان د مياشتې پينځلسمه 1416ق.
وروستے حديث

پيغمبر(ص) فرمايي: «څو ک چې په داسې حال کښې مړ شي چې د خپلې زمانې امام ونه پيژني نو هغه د جاهليت په مرګ مړ دے.»[20]


[1]. بحارالانوار، 52ټوک، 162مخ.
[2]. معجم احاديث الامام المهدي(عج)،د مؤسسه المعارف الاسلامي ليکلې شوې او خپور شوې، 1ټوک، 268مخ.
[3]. لطف الله صافي ګلپايګاني، منتخب الاثر في الامام الثاني عشر، 2ټوک، 24مخ، 1حديث.
[4]. سيد اسدالله هاشمي شهيدي، ظهور حضرت مهدي(عج)د اسلام او نړيوالو مذهبونو له نظره، 204مخ.
[5]. قصص، 4آية.
[6]. انبياء، 105 و 106 آيتونه.
[7]. بحار‌الانوار، 52ټوک، 123مخ.
[8]. دکتر محمد جواد باهنر د اسلامي انقلاب کلتور، 346 تا 349مخونه.
[9]. يوسف، 87آية.
[10]. انتظار،فصلنامه، د مهدويت تخصصي مرکز، دويم کال،  6 شميره، زمستان 1381، 69 مخ.
[11]. آل عمران، 11آية.
[12]. صادق احسان‌بخش، آثار الصادقين، 1ټوک، 125مخ، 22حديث.
[13]. بحار‌الانوار، هماغه 124مخ.
[14]. هماغه، 25ټوک، 122مخ.
[15]. د حضرت مهدي ظهور د اسلام د نړيوالو مذهبونو له نظره، وړاندينۍ، 224مخ.
[16]. دارمستر، مهدي د اسلام له اوله تر 13 هجرۍ، د محسن جهان سوز ژباړه، 39 و 79مخ.
[17]. امامت و مهدويت، 1ټوک، 353مخ.
[18]. حکيمي، خورشيد مغرب، 272مخ.
[19]. مائده، 8آية.
[20]. شيخ صدوق، کمال الدين و تمام النعمه، تصحيح و تعليق علي اکبر غفاري، 2ټوک، 409مخ، 38باب، 9حديث.

د صحيح انتظار ضرورتونه

د اروا پيژندنې له نظره په ژوند کښې د انتظار رول

نړيوال عدالت د امام مهدی(عج) په انتظار

د مهدويت افتونه پيژندل

د امام مهدي عليه السلام له حکومته په لاس راغلي څيزونه

په دې کې شک نشته چې په قرآن کریم کې د هغو آیتونو بشپړ او جامع مثالونه دي چې ایمان، جهاد، هجرت، اخلاص، یقین، ښو اخلاقو، نیکو اعمالو، د شپې عبادت، رښتینولي، وفاداري، سخاوت، سخاوت او داسې نور ذکر شوي دي. د اهل بیت علیهم السلام سوله ده لکه څنګه چې موږ په شیعه او سني کتابونو کې وینو. دا خبره تر دې حده ثابته ده چې شيعه او سني دواړو د علي (عليه السلام) په اړه د نازل شويو آيتونو او د اهل بيتو په باره کښې د نازل شويو آيتونو تر عنوانونو لاندې کتابونه ليکلي دي.
قرآن کریم د پیغمبر صلی الله علیه وسلم په اړه په واضح او فصیح ډول خبرې کړي دي چې د اهل بیت علیهم السلام د وجود اصل، ریښه او بنسټ دی.

قرآن کریم د اسلام د ستر پیغمبر صلی الله علیه وسلم د عظمت او شخصیت په هکله په واضح ډول فرمایي: «إِنَّ اللهَ وَ مَلائِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَى النَّبِيِّ...»بېشکه خدای او د هغه پرښتې پر پېغمبر صلی الله علیه وسلم درود او رحمت لېږي....د احزاب آیت ۳۳

Author

Editor

Interpreter

Number of volumes

Persian Title

Publish location

Publication year

Publish number

Publisher

Qr Code

Sect

Scholar

ISBN

Source

Translated

Translated Fields

is suggested

Rate

Votes

اهلبیت علیهم السلام په قرآن کښې

څوارلس معصومین د پیغمبر اکرم (ص)، حضرت فاطمه (س) او دولسو شیعه امامانو لقب دی چې د شیعه ګانو په نظر له هر ډول ګناه او خطا څخه پاک دی.

هغه ګران بیه میراث چې اهلبیتو (ع) له خانه وروسته پریخے دے او د هغوي لارویانو هغه له ورک شونې څخه ساتلے دے د مکتب یوه کامله بيلګه ده چې د اسلامي علومو بيلا بيلې خانگې لري او د علم ډير تږي یې له دي چيني خروب کړي دي او داسي عالمان او پوهان یې اسلامي امت ته ورکړي دي چې د اهلبیتو(ع) د علمونو په رڼا کې په اسلام باندې د بیلا بیلو سوالوتو، شيهو فکري یې لاریو خواب ورکړي او په تېر شوي پيړيو کې يې د سوالوتو د تولو ته ښه خوابونه او د مشکلاتو د حل لاري شودلي دي. د اهلبیتو(ع) تريوالۍ غونډې - لپاره د دې چې دا ذمه واري يې اختسې ده - د رسالت له حريمه او د حقو اعتقاداتو نه دفاع ته وړاندی شوی ده. هغه حقیقتونه چې د بیلا بیلو فرقو مذهبونو او د اسلام مخالفو خلکو همیشه د هغې به مخالفت کې کوښښ کړے دے. د اهلبیتو نړیواله غونډه په پاکې لارې کې، خان د اهلبيتو(ع) د ریښتني لارویانو او شاګردانو څخه ګني، هغه شاګردان چی همیشه دي تهمتونو لرې کولو ته تیار وی او دا کوښښ کوي چې په هره زمانه کې د زمانی د غوښتو مطابق د دې جنګ په لومړي سر کې پاتي شي. هغه تجريې چې په دې بڼه د اهلبیتو(ع) د مکتب د پوهانو په کتابونو کې ذخیره شوې او راتولي شوي دي، د هغې مثال نه ملاویږي. خکه تجريې او دلیلونه چې ټول د عقل سره سم او له بې ځايه تعصبه پاک دي، متخصصان او پوهان او عاقلان داسې مخاطب کوي چې د هغوي عقل او پاک فطرت دا دليلونه ومني او قبول يې کړي.
د اهلبیتو (ع) نړیوالې غونډې دا کوښښ کړے دے چې د دې تجريو نوې توک، د دې زمانې د محققانو، لیکوالانو او د هغه کسانو چې د اهلبیتو(ع) قبول کړے دے، کتابونه چاپ کړي او د حقيقت د چينې تږو ته يې

د اسلامي عقایدو اصول (د څوارلسو معصومو (ص) ژوند ته یوه کتنه)

د مهدويت بحث له هغې موضوعاتو څخه دے چې د انسان په ژوند کښې ډير لوي رول لري او د انسان د ژوند بيلا بيلو زاويو سره نيغ په نيغه اړيکه او رابطه لري، دې ته په پام سره له ډېر کوښښونو باوجود بيا هم دا موضوع ډېرې داسې خبرې لري چې لا تراوسه بيان نه دي شوي نو پکار ده چې څيړونکي او عالمان دې په دې لاره کښې نور هم کوښښ وکړي.
محمد د حسن عسکري (ع) زوی چې په امام مهدي (ع)، صاحب الزمان او حجت بن الحسن مشهور دی، په ۲۵۵ هجري قمري کال کښې د دولسم او اخري امام او د دولسو امامانو په توګه وزیږید. . د هغه د امامت پیل په ۲۶۰ هجری قمری کال کښې د خپل ګران پلار امام حسن عسکری (ع) له شهادت وروسته وشو. د شیعه ګانو د عقیدې له مخې هغه هماغه شخص دی چې د اسلام په ښکاره دین او په ټولو الهی دینونو کې یې وعده شوې ده چې له اوږدې مودې وروسته به راڅرګند شی.

د امام مهدي (ع) مهدويت

Books

Articles