Common title

View

Назари уламои аҳли суннат дар мавриди таваллуди Имоми Маҳдӣ

Пешвои дувоздаҳум ҳазрати Имом Маҳдӣ (а)

<h3 dir="ltr" style="text-align: center;" align="center">Ноибони Имоми Замон алайҳис-салом</h3>
Имоми Замон алайҳис салом ноиб ва вакилоне доштанд, ки дар даврони ғайбати суғро байни он ҳазрат ва мардум робита барқарор мекарданд ва ахбори мардумро ба он ҳазрат мерасонданд ва ахбори имомро ба мардум. Мо хостем назари аҳли суннатро нисбати онҳо баррасӣ кунем ва вақте дар ин амр ҷустуҷў кардем ба ин натиҷа расидем, ки танҳо аз як нафари онҳо, баъзе аз риҷолиюни аҳли суннат сухан гуфтаанд. Пас мо баъд аз зикр асомии ҳар як аз ноибони Имоми Замон алайҳис-салом, ки ба муддати 70 сол ҳар кадом баъд аз дигарӣ бо Имоми Замон алайҳис салом робитаи мустақим доштанд ва аз бузургоне буданд, ки ба хотири ҷалолаташон буд, ки ин амр бар ўҳдаи онҳо гузошта шуд, назари Заҳабиро зикр хоҳем кард.
1-Ноиби аввали Имоми Замон алайҳис салом Усмон ибни Саиди Амрӣ буда, ки ў қалб аз он аз асҳоб ва вакилони ҳар як аз Имоми Ҳадӣ ва Имоми Аскарӣ низ буда аст.
2-Писари ноиби аввал Муҳаммад ибни Усмон ва ў ҳудуди 40 сол ноиби он ҳазрат баъд аз падараш буда ва дар соли 303-304 аз дунё рафта аст.
3-Ноиби севвуми Имоми Замон алайҳис салом Ҳусайн ибни Рўҳи Навбахтӣ буда ва ў дар соли 326 аз дунё рафта.
4-Ноиби чаҳоруми он ҳазрат Алӣ ибни Муҳаммади Самарӣ буда, ки дар соли 329 аз дунё меравад ва Имоми Замон алайҳис салом ба ў амр мефармоянд, ки дигар баъд аз ў касе амри ниёбатро ба ўҳда намегирад, чун ин амру дастури илоҳӣ буда.
 
Заҳабӣ дар шарҳи ҳоли Ҳусайн ибни Рўҳ (ноиби саввуми Имоми Замон алайҳис-салом) менависад:
"Бузурги имомия ва касе, ки ноиби Имоми Замон буд. Ў шайхи солеҳ Абулқосим Ҳусайн ибни Рўҳ мебошад. Ибни Абитай дар таърихаш гуфта, ки Муҳаммад ибни Усмон (ноиби дуввум бо дастури Имоми Замон алайҳис-салом) ўро ноиби баъд аз худаш таъйин кард. Номаҳои зиёди мардум ба василаи ў ба имзои Имоми Замон расид, пас вақте Муҳаммад ибни Усмон аз дунё рафт ниёбат ба ин Ҳусайн расид...мардум хеле ақлу фаҳми ўро тавсиф (ситоиш) мекарданд. Ў пайваста дорои эҳтироми фаровоне буд, то ин ки Ҳомид ибни Аббос вазир шуд ва ўро баъд аз ихтилоф байнашон зиндонӣ кард... баъд Заҳабӣ мегўяд: Дар суханони ў чунон балоғат вуҷуд дошта, ки далолат ба фасеҳ будан ва комил будани ақлаш мекунад. Ў муфтии шиа ва пешвои онҳо буд ва ҷалолати аҷибе дошт.<a title="" href="#_ftn1">[1]</a>
Заҳабӣ боз дар шарҳи ҳоли Шалмуғонӣ мегўяд: "Шалмуғонӣ, ки шахси фосиде буд (даъвои ҳулул мекард) Ҳусайн ибни Рўҳ (ноиби саввуми Имоми Замон алайҳис-салом) амру фасодкории ўро ба Имоми Замон гузориш кард".<a title="" href="#_ftn2">[2]</a>
Чунон, ки мебинем Заҳабӣ, ки аз сарсахтарин душмани шиа аст ва душмани бо шиаро аз Ибни Таймия иср бурда дар ду китобаш ба таваллуд шудани ҳазрати Маҳдӣ ва фарзанди Имом Ҳасани Аскарӣ будани он ҳазрат эътироф мекунад ва дар еитоби дигараш ба ин ҳақиқат, ки Ҳусайн ибни Рўҳ ноиби Имоми Замон алайҳис салом буда ба ғайьати он ҳазрат эътироф карда ва муҳимтар аз он ин аст, ки ў ба унвон як шахси риҷолшиноси бузурги аҳли суннат, ки ҳар касе наметавонад дар ин мавзўъ ба ў баробар шавад, Ҳусайн ибни Рўҳ (ноиби саввуми Имоми Замон алайҳис-салом)-ро шахси солеҳ ва дорои ҷалолати аҷиб ва соҳиби ақли комил медонад.
Ёдовар мешавем, ки дар бораи афроде, ки Имоми Замон алайҳис-салом-ро дидаанд ахбори фаровон вуҷуд дорад ва ҳамчунин дар бораи ин ноибони чаҳоргона аҳодису ахбори фаровон ва саҳеҳ вуҷуд дорад, ки чанд намуна аз онро зикр кардем. Ахбори вуҷуди Имоми Замон алайҳис салом беш аз он аст, ки касе битавонад онро ҷамъоварӣ кунад. Пас куҷоянд муддаиёни дурўғини пайравӣ аст осор ва салафи солеҳ, ки ин ахбори фаровон ва бе ҳисобро надида мегиранд ва аз он гурезон ҳастанд ва ба ҷои таслим шудан дар баробари ҳақ аз паи баҳонаҷўӣ ва айбтарошӣ ҳастанд...!
Ва дар ин ҷо ишора мекунем, ки Ибни Таймия, ки дурўғу таноқузоти фаровоне дар китобҳояшон аз худ ба ҷо гузошта, суханони зишти зиёде дар ҳаққи Имоми Замон алайҳис салом гуфта ва ҳатто гуфта, ки муддаиёни дурўғини маҳдавият, низ аз ин Маҳдӣ беҳтар ҳастанд. Ва як ишколи асосие, ки ў карда ин аст, ки шахси ғоиб ҳеҷ фоидае бар ҷомиа надорад. Ба ин хотир хеле суханони зиште ба забон ҷорӣ кардаастМо мегўем:
Ин ишколоти Ибни Таймия баргашт бар Худованди бузург мекунад. Он чӣ мусаллам аст ҳазрати Хизр алайҳис салом бо гувоҳии сареҳи Қуръон аз чашми мардум ғоиб буда ва хизмати мардумро мекарданд. Ишколоте ки Ибни Таймия ба мўътақидон ба ғайбати Имоми Замон алайҳис салом карда, комилан шомили ин амри илоҳӣ, ки дар хусуси ҳазрати Хизр анҷом шуда, мешавад ва лизо ваъдаи мову Ибни Таймия ва амсоли ў пешгоҳи Парвардигори Мутаол аст.
Ибни Таймия худаш, низ мутаваҷҷеҳ буда, ки ин сухани зишташ шомили ҳазрати Хизр низ мешавад ва лизо гуфта аст, ки Хизр мурда ва аз дунё рафта аст. Ғофил аз ин ки бар фарзе, ки ҳазрати Хизр дар ҳоли ҳозир аз дунё рафта бошанд ҳам, магар дар замони ҳазрати Мўсо, ки Қуръон ба он ишора карда зинда ва ғоиб аз чашми мардум зиндагӣ намекарданд!?
Бояд диққат дошта бошем, ки ахбори фаровон бар зинда будани ҳазрати Хизр вуҷуд дорад. Пас Ибни Таймия пайваста бо он суханоне, ки дар ҳаққи Имоми Замон алайҳис салом гуфта ба ин тадбири Худованд ишкол карда ва онро аз бадтарину зиштарин корҳо шумурда аст. <a title="" href="#_ftn3">[3]</a>

<div dir="ltr" style="text-align: left;"> 

<hr align="left" size="1" width="33%" />

<div>

<a title="" href="#_ftnref1">[1]</a>-"Сияру аълом-ун-нубало"-и Заҳабӣ ҷ.15. саҳ.222-123. р.85.

</div>
<div>

<a title="" href="#_ftnref2">[2]</a>-"Сияру аълом-ун-нубало"-и Заҳабӣ ҷ.14. саҳ.222. р.325.

</div>
<div>

<a title="" href="#_ftnref3">[3]</a>-Барои ошноӣ бо суханони Ибни Таймия ба китобаш "Минҳоҷ-ус-сунна" ҷ.1. саҳ.44 то 88 муроҷиа кунед.
Баргирифта аз китоби Имоми Замон, Ҳазрати Маҳдӣ алайҳис-салом, мунҷии башариятИлёс Қосимов

</div>
</div>

Ноибони Имоми Замон алайҳис-салом

Шояд баъзеҳо ин гуна фикр кунанд, ки бо вуҷуди ниёзҳои мухталиф ва асосӣ дар заминаҳои фарҳангӣ, пардохтан ба баҳсҳои Имом Маҳдӣ (саломуллоҳи алайҳ) чӣ зарурате дорад? Оё ба андозаи кофӣ дар ин бора сухан гуфта нашуда ва китобу мақола навишта нашудааст?

Дар ҷавоб бояд гуфт: Баҳсҳои Маҳдавият аз ҷумла мавзўоте аст, ки нақши асосӣ дар зиндагии башар дорад ва бо ҷиҳатҳои мухталифи ҳаёти инсон робитаи мустақим дорад. Бинобар ин бо вуҷуди кўшишҳои анҷомшуда, ҳанўз ин мавзўъ матолиби ногуфтаи фаровоне дорад ва сазовор аст, ки олимон ва муҳаққиқон дар ин замина кўшишҳои дучандон анҷом диҳанд.

Барои айнӣ шудани зарурати тарҳи маорифи Имом Маҳдӣ (саломуллоҳи алайҳ), маворидеро феҳраствор баён мекунем:

1-Мавзўи Имом Маҳдӣ (саломуллоҳи алайҳ) ба масъалаи асосии имомат бармегардад, ки аз усули ақоиди шиа аст ва дар Қуръон ва ривоёти исломӣ матолиби фаровоне дар бораи он зикр шудааст.

Шиа ва суннӣ аз Паёмбари Ислом (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам), чунин нақл кардаанд:

"من مات و لم يعرف امام زمانه مات ميتة جاهليةً".

“Ҳар ки бимирад дар ҳоле, ки имоми замонашро нашинохта бошад, ба марги ҷоҳилият мурдааст (ва гўё аз Ислом баҳрае набурда аст)!”[1]

(Ёдовар мешавем, ки дар китобҳои Саҳеҳи Муслим ва Саҳеҳи Ибни Ҳаббон ва дигарон низ аз Паёмбари Акрам (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳ) ривоят шудааст, ки он ҳазрат фармуданд: “Ҳар, ки бимирад дар ҳоле, ки бар гарданаш байъат набошад ва имом надошта бошад ба монанди мардуми замони ҷоҳилият мурда аст”,[2] ки ин аҳодис низ ҳамон маънои ҳадиси болоро доро мебошанд).

Барои иттилои хонандагони азиз ёдовар мешавем, ки ин китоб барои ҷомеаи пайравони Аҳли Байт (саломуллоҳи алайҳим)  навишта шудааст ва нависандагони ин китоб ва ҷомеаи мухотаби онҳо яқин доранд ва аз мутавотир будану фаровонии ин ахбор ва аҳодис ва ин мавзўъ (яъне вуҷуду таваллуд ва имомати ҳазрати Маҳдӣ (саломуллоҳи алайҳ)) комилан огоҳ ҳастанд, ба ин хотир нависандагони ин китоб баъд аз зикру нақли аҳодиси мавриди назари худ, дар мавриди санади ин ахбор ва миқдори эътибори онҳо сухане нагуфтаанд; аммо ба сабаби ин ки ин матолиб ва ахбору аҳодис аксаран барои ҷомеаи мо нав аст ва мо ба сабабҳои гуногун аз онҳо дур ва бехабар мондаем, ба ин ҷиҳат мо то қадри имкон санадҳои баъзе аз ин аҳодисро, ки аз назари мо хеле муҳим ва ихтилофӣ мебошад, баррасӣ карда ва аз шароити он ва ба саҳеҳ ё ғайри саҳеҳ будани он (гарчӣ ба хотири мутавотир будани онҳо ниёзе ба назар кардан ба асониди онҳо нест) ишора кардем. Ва ҳамчунин баъзе аз масодири дигарро низ дар баъзе аз аҳодиси муҳим изофа кардем ва барои баъзе аз мавзўоти дигар монанди истиғоса ва ғайра, аз китобҳо ва бузургони аҳли суннат шавоҳиде зикр кардем.

Ишора мекунем, ки ин ахбор ва аҳодиси марбут ба Имоми Замон (саломуллоҳи алайҳ) барои равшан кардани мавзўи мавриди назар дар ин китоб нақл шудааст ва аксари ин ахбор хеле муфассал ва дорои нукоти хеле ҷолиби дигар низ ҳастанд, ки нависандагони ин китоб ба хотири тўлонӣ нашудан ва хориҷ нашудан аз мавзўи мавриди назар, аз нақли он худдорӣ кардаанд.

-----------------------------------------------

[1].“Шарҳ-ул-мақосид”- и Тафтозонӣ ҷ.2. саҳ.275. “Шарҳи ақоиди Насафӣ”- и Тафтозонӣ. “Ҷавоҳир-ул- музия”- и Алии Қорӣ ҷ.2.саҳ.457-509 ба нақл аз Саҳеҳи Муслим. “Камол-уд-дин ва тамом-ун-неъмат”- и Шайх Садуқ с.409.р.9. Биҳор-ул-анвор ҷ.51.саҳ.160, ҳадиси 160. “Васоил-уш-шиа”, ҷ.16.саҳ.246, ҳадиси 21475.

[2].“Саҳеҳи Муслим” ҷ.3.саҳ.1478.р.1850. “Муснад”-и Таёлусӣ ҷ.1.саҳ.259.р.1913. “Муснад”- и Аҳмад ҷ.4.саҳ.96.р.16929. Саҳеҳи Ибни Ҳаббон, ҷ.10.саҳ.434. р.4573. “Ҳилят-ул-авлиё”, ҷ.3.саҳ.224. “Мўъҷам-ул-авсат”, ҷ.1.саҳ.79.р.225.ҷ.6.саҳ.70, р.5820. “Мўъҷам-ул-кабир”-и Табаронӣ ҷ.19.саҳ.388.р.369-910. “Маҷмаъ-уз-завоид”-и Ҳайсамӣ, ҷ.5.саҳ.218-225. “Илал”-и Дору Қутнӣ ҷ.7.саҳ.63.р.1214. “Фатҳ-ул-борӣ”, ҷ.13.саҳ.5. “Муснад”-и Абўяъло ҷ.13.саҳ.366,р.7375.

Author

Editor

Interpreter

Number of volumes

Persian Title

Publish location

Publication year

Publish number

Publisher

Qr Code

Sect

Scholar

ISBN

Source

Translated

Translated Fields

Custom Canonical

is suggested

Rate

Indexing

SEO Title

Votes

Нигини офариниш

Ваъдапарастӣ ин эътиқод ба зуҳури наҷотдиҳандае мебошад, ки ҳамчун наҷотдиҳанда ё озодкунандаи гурӯҳи одамон амал мекунад. Бархе аз динҳо бар ин боваранд, ки ниҳоят марде пайдо мешавад, ки бо рисолати илоҳӣ мардумро аз зулмот, зулм, гумроҳӣ ва гумроҳӣ раҳо карда, ба замин ва сокинони он саодат ва некӣ меорад.
Динҳои Иброҳимӣ, Зардуштӣ, Ҳиндуӣ ва Буддоӣ мавҷудияти наҷотдиҳандаро ба таври ошкор ва ё ба таври киноя зикр кардаанд ва дар байни онҳо, бахусус динҳои Иброҳимӣ шабоҳат ва тафовути зиёде вуҷуд дорад.

Дар Ислом (шиъа ва сунни) Маҳдӣ ваъдашуда ҳисобида мешавад, аммо дар мавриди ки будани Маҳдӣ тафовут вуҷуд дорад, дувоздаҳ имоми шиъа бар ин боваранд, ки Маҳдӣ писари Ҳасан Аскарӣ, имоми 12 ва имом аст. аз замони онҳо, ки қаблан таваллуд шудааст ва ҳоло беш аз ҳазор сол аст, ки ғоиб аст ва дар вақти таъиншуда пайдо мешавад. Аммо ба эътиқоди бархе аз аҳли суннат, Маҳдӣ касест, ки аз авлоди паёмбар (шояд аз авлоди Содот бошад), ки ҳанӯз ба дунё наомадааст. Вай дар оянда таваллуд ёфта, начотбахши инсоният мегардад. Ҳамчунин бештари пайравони суннат Маҳдӣ (р)-ро як шахси оддӣ ва бисёр покиза медонанд, ки бо пешгӯиҳои дигари динҳои Иброҳимӣ мухолиф аст. Аксари динҳои Иброҳимӣ таъкид кардаанд, ки наҷотдиҳандаи қиёмат фиристодаи илоҳӣ барои башарият аст. Ба эътиқоди шиъаҳо, Маҳдӣ баргузидаи илоҳӣ, далели Худо ва маъсум аст. Ҳамчунин дар бораи зуҳури Маҳдӣ нишонаҳои зиёде зикр кардаанд. Шиъаҳо Маҳдиро имом медонанд ва бар хилофи сунниҳо, ба иддаои худ, бо такя ба ҳадис, суннат ва оятҳои Қуръон, ба хусус ранҷу азоби Иброҳим дар сураи Бақара, имоматиро мақоми илоҳӣ медонанд ва он баландтарин мартаба дар низоми офариниши пешинро медонанд, ки мақоми Муҳаммадро баландтарин махлуқот.

Имоми Замон,Ҳазрати Маҳдӣ алайҳис-салом, наҷотдиҳандаи башарият

<div dir="ltr" style="text-align: left;">
<div>

Нигариши кӯтоҳе
 ба зиндагии чаҳордаҳ маъсум

Қисмати чаҳордаҳум
 Зиндагии пешвои дувоздаҳум ҳазрати Имом Маҳдӣ (а)

</div>
Бисмиллоҳир Раҳмонир Раҳим

</div>
قَالَ رَسُول الله - صلّی الله عليه وَ آله -:
 اِنِّي تَارِكٌ فِيكُمُ الثَّقَلَيْنِ: كِتَابَ الله،ِ وَعِتْرَتِي اَهْلَ بَيْتِي،
 مَا اِنْ تَمَسَّكْتُمْ بِهِمَا لَنْ تَضِلُّوا اَبَدًا،
 وَانَّهُمَا لَنْ يَفْتَرِقَا حَتیّ يرِدَا 
 عَلَيَّ الْحَوْضَ.
Расули Худо(с) фармудаанд:
Ман ду чизи гаронбаҳоеро дар миёни шумо аз худ боқӣ мегузорам: яке Китоби Худованд ва дигаре Итратам, Аҳли байтам. Агар ба ин ду чанг занед, ҳаргиз гумроҳ нахоҳед шуд. Ин ду ҳеҷ вақт аз якдигар ҷудоӣ надоранд, то он гоҳ ки бар ҳавзи Кавсар бар ман ворид шаванд.(Саҳеҳи Муслим, ҷилди 7, саҳ. 122; Сунани Дорамӣ, ҷилди 2, саҳ. 432; Муснади Аҳмад, ҷилди 3, саҳ. 14, 17, 26, 59, ҷилди 4, саҳ. 366, 371, ҷилди 5, саҳ. 182, Мустадраки Ҳоким, ҷилди 3, саҳ. 109, 148, 533 ва ...)
Аҳли Байт алайҳимуссалом мероси гаронбаҳое аз худ боқӣ гузоштаанд, ки пайравонашон онро аз хатари нобудӣ ҳифз намудаанд. Ин намунаи фарогири як мактабе аст, ки шохаҳои мухталифи маърифати исломиро дар бар дошта ва тавониста аст ашхоси зиёди тавонмандеро барои сероб шудан аз ин чашмаи ҷӯшон, парвариш ва тақдими уммати исломӣ намояд.
Ин донишмандон бо пайравӣ аз Аҳли Байти Паёмбар(с) дар мақоми посухгӯӣ ба дасисаҳо ва шубҳаҳои воридшуда аз сӯи мазҳабҳо ва ҷараён-ҳои фикрии дохил ва хориҷи ҷомеаи исломӣ баромада, дар давоми қарнҳои гузашта пеш-ниҳодкунандаи матинтарин посухҳо ва роҳи ҳалҳо барои ин шубҳаҳо буда ва ҳастанд.

Маҳдизм- Имоми замони ҳазрати Маҳдӣ (а)

Books

Articles