Common title

View

ศาสนบัญญัติ

ด้วยพระนามแห่งอัลลอฮฺ ผู้ทรงพระกรุณาปรานี ผู้ทรงพระเมตตาเสมอ
สามารถการแต่งงานชั่วคราว (มุตอะฮฺ) กับหญิงสาวบริสุทธิ์ที่ทำงาน และหญิงสาวที่กำลังศึกษาได้หรือไม่?
การอ่านอักดฺชั่วคราว (มุตอะฮฺ) มีเงื่อนไขหลายประการดังนี้ :

1.ต้องอ่านอักดฺนิกาฮฺ หมายถึง ในการอ่านอักดฺมุตอะฮฺนั้น การยินยอมของฝ่ายชายและหญิง เพียงอย่างเดียวถือว่าไม่พอ ทว่าต้องมีการเอ่ยคำและประโยคอันเฉพาะด้วย

2.ถือเป็นอิฮฺยาตวาญิบ คำอ่านอักดฺต้องอ่านเป็นภาษาอาหรับที่ถูกต้อง กรณีที่ฝ่ายชายและหญิงไม่สามารถอ่านอักดฺเป็นภาษาอาหรับที่ถูกต้องได้ ให้อ่านเป็นภาษาใดก็ได้ถือว่าถูกต้อง และไม่จำเป็นต้องหาตัวแทนในการอ่าน แต่สิ่งจำเป็นต้องมีคือ ต้องกล่าวคำที่มีความหมายบ่งบอกให้เห็นถึงความหมายของ “เซาวัจญฺตุ” ฉันได้แต่งงาน และ “เกาะบิลตุ” ฉันยอมรับ

3.ถ้าฝ่ายชายและหญิงต้องการอ่านอักดฺ ที่ไม่ใช่การแต่งงานถาวร หลังจากได้มีการระบุหรือกำหนดเวลา และมะฮฺรียะฮฺ เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ฝ่ายหญิงต้องกล่าวว่า “"زوجتک نفسی فی المدة المعلومة علی المهر المعلوم"؛ เซาวัจญฺตุกะ นัฟซี ฟิลมุดดะติล มะอฺลูมะฮฺ อะลัลมะฮฺริล มะอฺลูม “ฉันได้แต่งงานเป็นภรรยาของท่าน ในระยะเวลาที่กำหนด พร้อมกับมะฮฺรียะฮฺตามระบุ” หลังจากนั้น ฝ่ายชายต้องกล่าวตอบ (ทันที) ว่า “เกาะบิลตุ” ฉันยอมรับ เพียงเท่านี้ก็ถือว่า ถูกต้องแล้ว หรือให้ตัวแทนฝ่ายหญิงกล่าวกับตัวแทนฝ่ายชายว่า
"متعت موکلتی موکلک فی المدة المعلومة علی المهر المعلوم"
มะตะตุ มุวักกิละตี มุวักกิละกะ ฟิลมุดดะติล มะอฺลูมะฮฺ อะลัลมะฮฺริล มะอฺลูม”

ซึ่งตัวแทนฝ่ายต้องตอบรับทันทีว่า "قبلت لموکلی هکذا" เกาะบิลตุ ลิมุวักกิลี ฮากะซา ดังนั้น ถือว่าการอ่านอักดฺในครั้งนี้ถูกต้อง

4.ต้องกำหนดจำนวน มะฮฺรียะฮฺ และต้องเอ่ยสิ่งนั้นขณะอ่านอักดฺ

5.ฝ่ายหญิงและฝ่ายชาย หรือตัวแทนทั้งสองฝ่าย ขณะอ่านอักดฺต้องเนียต อินชาอฺ ด้วย หมายถึงถ้าหากฝ่ายชายและหญิงต้องการอ่านอักดฺด้วยตัวเอง ซึ่งขณะที่ฝ่ายหญิงต้องการกล่าวประโยคว่า “เซาวัจญฺตุกะนัฟซี” เธอต้องตั้งเจตนาว่า จะมอบตัวเธอเป็นภรรยาของเขา ส่วนฝ่ายชาย เมื่อกล่าวว่า “เกาะบิลตุตตัซวียะ” ต้องตั้งเจตนาว่า เขายอมรับการเป็นภรรยาของเธอสำหรับตนเอง

6.บุคคลใดที่อ่านอักดฺนิกาฮฺ ต้องบรรลุนิตภาวะตามศาสนบัญญัติ และต้องมีสติสัมปชัญญะด้วย

7.ถ้าหากตัวแทนของฝ่ายหญิงและชาย หรือวะลีของทั้งสองเป็นผู้อ่านอักดฺแทน ขณะอ่านอักดฺนั้น ต้องระบุฝ่ายหญิงและฝ่ายชายให้ชัดเจน

8.หญิงคนใดเมื่อบรรลุนิติภาวะและเจริญวัยแล้ว กล่าวคือสามารถแยกแยะปัญหาของตนได้ ถ้าหากเธอต้องการแต่งงานมีสามี โดยที่เธอเป็นหญิงบริสุทธิ์ ดังนั้น จำเป็นต้องขออนุญาตจากบิดา หรือปู่เสียก่อน แต่ถ้าไม่ใช่หญิงบริสุทธิ์ เนื่องจากเคยแต่งงานมาแล้ว ดังนั้น เมื่อเธอต้องการแต่งงานใหม่ไม่จำเป็นต้องขออนุญาตบิดา

9.หญิงที่ต้องการอ่านอักดฺชั่วคราว เธอจะต้องไม่อยู่ระหว่างการเป็นภรรยาของชายใด หรือมิได้อยู่ในระหว่างรออิดดะฮฺ ของอักดฺถาวรและอักดฺชั่วคราวของชายอื่น

10.หญิงและชายต้องยินยอมในแต่งงานกัน โดยมิได้มีการบีบบังคับขู่เข็ญให้แต่งงาน[1] แต่อย่างไรก็ตามยังมีเงื่อนไขและปัญหาอื่น ๆ อีก ซึ่งจำเป็นต้องศึกษาจากหนังสือฟิกฮฺ และเตาฎีฮุลมะซาอิลของบรรดามัรญิอฺ[2]
สิ่งที่กล่าวมาอ้างอิงมาจากทัศนะของท่านอิมามโคมัยนี (รฏ.) ซึ่งเป็นไปได้ว่า อาจมีความแตกต่างกันอยู่บ้าง ระหว่างทัศนะของมัรญิอฺ ด้วยเหตุนี้ ถ้าท่านผู้อ่านตักลีดกับมัรญิอฺท่านอื่น กรุณาอ้างถึงมัรญิอฺท่านนั้น เพื่อแลกเปลี่ยนความคิด
อย่างไรก็ตาม การแต่งงานชั่วคราว กับการแต่งงานถาวรวางอยู่บนเงื่อนไขเดียวกันทั้งหมด จะมีความแตกต่างกันอยู่บ้างตรงกำหนดเวลาเท่านั้น
[1] เตาฎีฮุลมะซาอิล มะรอญิอฺ เล่ม 2 หน้า 449 ถึง 460, ตะฮฺรีรุลวะซีละฮฺ เล่ม 2 หน้า 701-707 และหน้า 734-736
[2] อ้างแล้วเล่มเดิม

สามารถการแต่งงานชั่วคราว (มุตอะฮฺ) กับหญิงสาวบริสุทธิ์ได้หรือไม่?

ด้วยพระนามแห่งอัลลอฮฺ พระผู้ทรงปรานี พระผู้ทรงเมตตายิ่งเสมอ
สำหรับมุสลิม การอวยพรหรือให้สิ่งของเนื่องในวันเกิดของคนอื่นกระทำได้หรือไม่?

การจัดงานฉลองวันเกิดมิใช่แบบฉบับของอิสลาม และคำสอนอิสลามก็มิได้แนะนำว่าให้เราจัดงานฉลองวันเกิดแก่ตัวเอง ขณะเดียวกันเราก็มิต้องการที่จะประณามแบบฉบับใหม่นี้ และก็มิได้หมายความว่าเป็นการยอมรับแบบฉบับต่างๆ เยี่ยงคนตาบอด เนื่องจากเราเชื่อว่า เมื่อกล่าวถึงแบบอย่าง จำเป็นอย่างยิ่งต้องมีที่มาอย่างยาวนาน และเป็นที่รับรู้ของประชาชาติทั้งหลาย แต่หลังจากแบบอย่างเหล่านี้ได้ถูกนำเข้ามา เราสามารถทำให้สิ่งนั้นสมบูรณ์ และเปลี่ยนแปลงแบบอย่างที่เกิดขึ้น ซึ่งเป็นงานวันเกิดของบุคคลหนึ่ง ให้เป็นงานสรรเสริญและขอบคุณพระเจ้า ซึ่งพระองค์ได้ให้เขาเริ่มต้นชีวิตในวันเหล่านี้ และปกป้องรักษาเขาจนถึงบัดนี้ ทำนองเดียวกันเป็นโอกาสสำหรับการคิดใคร่ครวญว่า เขาได้ใช้ชีวิตไปอย่างไร ในหนทางไหน และช่วงชีวิตที่เหลือจะทำอะไรต่อไป เพื่อเขาจะได้รำลึกถึงอัลลอฮฺ และวอนขอต่อพระองค์ว่า โอ้ อัลลออฺ ในย่างก้าวเดินต่อไปขอให้ดีกว่าอดีตที่ผ่านมา ขอให้การงานที่จะทำต่อไปดีกว่าที่เป็นอยู่ และขอให้บั้นปลายสุดท้ายดี และให้วันที่จะได้พบกับพระองค์เป็นวันที่ดีที่ดีที่สุดสำหรับเรา
ด้วยเหตุนี้ การจัดงานวันเกิดสำหรับตัวเองและบุตรหลาน โดยไม่มีเรื่องการฟุ่มเฟือย ไร้จรรยาธรรม ผิดชัรอียฺ เช่น เปิดเสียงดนตรีประกอบ และอื่นๆ  ที่ถือว่าฮะรอม ถ้าไม่มีสิ่งเหล่านี้ ถือว่าไม่เป็นไร

การจัดงานวันเกิดมิได้เป็นแบบอย่างของอิสลาม และตามคำสอนของอิสลามก็มิได้ให้คำแนะนำเอาไว้ว่า บุคคลต้องจัดงานฉลองวันเกิดให้แก่ตนเอง หรือแม้แต่การให้เกียริติวันเกิดของบรรดาบรรพชน แม้ว่าจะมีผลกระทบในทางที่ดีก็ตาม แม้แต่ในปฏิทินอาหรับและสากลก็ไม่เคยปรากฏ และอัลลอฮฺนอกเหนือจากวันเกิดของศาสดาสองท่านแล้ว พระองค์มิได้กล่าวถึงวันเกิดของผู้ใดอีก หนึ่งเกี่ยวกับศาสดามูซา (อ.) เนื่องจากพระองค์ประสงค์จะเผยความเมตตากรุณาของพระองค์ ที่มีต่อเขา และเกียรติอันเฉพาะที่พระองค์ทรงมอบแก่เขา และทรงช่วยเหลือเขาให้รอดพ้นจากน้ำมือของฟาโรห์ พร้อมกับทรงปกป้องเขาไว้ในครอบของฟาโรห์ โองการกล่าวว่า ...
"فَالْتَقَطَهُ آلُ فِرْعَوْنَ لِيَكُونَ لَهُمْ عَدُوًّا وَ حَزَناً..."؛
“ดังนั้น บริวารของฟิรเอานได้เก็บเขาขึ้นมา [จากน้ำ] เพื่อให้เขากลายเป็นศัตรู [ต่อตนเอง] และเป็นความทุกข์แก่พวกเขา”[1]

สอง วันประสูติศาสดามูซา (อ.) ในฐานะของเป็นแหล่งกำเนิดและปรากฏอำนาจของพระองค์ แต่สำหรับวันประสูติของศาสดาอิบรอฮีม (อ.) หรือศาสดาท่านอื่นๆ พระองค์มิทรงกล่าวถึงแต่อย่างใด เนื่องจากมนุษย์ทุกคนย่อมเกิดในวันที่ถูกกำหนดย่อมไม่มีคุณค่าอันใดสำหรับเขา ด้วยเหตุนี้เอง บทบัญญัติในอิสลามจึงมิได้มีคำแนะนำอันใดเอาไว้ว่า ให้มนุษย์จัดงานวันเกิดให้แก่ตัวเอง หรือเฉลิมฉลองวันเกิดของท่านศาสดา (ซ็อลฯ) หรือบรรดาอิมามผู้บริสุทธิ์ (อ.) แต่อย่างใด บรรดามุสลิมได้ลอกเรียนแบบวัฒนธรรมด้านนี้มาจากที่อื่น เนื่องจากพวกเขาได้จัดงานเฉลิมฉลองวันเกิดให้แก่ศาสดาของพวกเขา ดังเช่น วันเกิดของศาสดาอีซา (อ.) วันเกิดของผู้หลักผู้ใหญ่ในสังคม หรือวันเกิดของผู้มีชื่อเสียง ซึ่งพวกเขาจะจัดให้ทุกปี หรือแม้แต่กำหนดให้วันเกิดของศาสดาเป็นวันเริ่มต้นศักราชสำหรับชาวคริสต์ด้วยซ้ำไป

อย่างไรก็ตาม สำหรับเราแล้วไม่มีทัศนะในแง่ลบสำหรับประเด็นนี้ เนื่องจากเราไม่เห็นว่าจะมีความเสียหายแต่อย่างใด สำหรับการจัดงานเฉลิมฉลองวันเกิดให้แก่ผู้หลักผู้ใหญ่ เพราะว่าการงานของมนุษย์ส่วนใหญ่ก็มาจากบรรดาผู้ใหญ่ ซึ่งการจัดงานวันเกิดนั้น จะทำให้เราได้รู้จักคำสอนต่างๆ ความอุตสาหะ สาส์น และจริยธรรมของเหล่าบรรดาผู้นำเหล่านั้น จะทำให้เราสามารถพันฒนาตัวเองให้อยู่ในแนวทางของเขา หรืออย่างน้อยเป็นให้สัตยาบันใหม่กับพวกเขา เป็นการแสดงให้ประชาชาติได้เห็นว่า ความเจริญรุ่งเรืองในวิถีชีวิตของพวกเขาคือแบบอย่างสำหรับมนุษย์ทั้งปวง และทุกปี ด้วยเหตุนี้ เราไม่เห็นด้วยกับมุสลิมบางกลุ่มลงความเห็นว่า การจัดงานเฉลิมฉลองวันเกิดให้แก่ศาสดา (ซ็อลฯ) เป็นบิดอะฮฺและฮะรอม ด้วยเหตุผลที่ว่า บิดอะฮฺ จะไม่ครอบคลุมถึงภารกิจที่ประชาชาติทั้งหมดรับรู้ว่า ไม่มีกฎอันใดจากอัลลอฮฺ (ซบ.) กล่าวห้ามเอาไว้ เพื่อจะได้ยอมรับว่านี่เป็นแบบอย่างที่ฮะรอม[2] การจัดงานเฉลิมฉลองวันเกิดมีผลกระทบในทางที่ดี เนื่องจากเป็นการสร้างความสัมพันธ์อันดีงาม ระหว่างประชาชาติกับบรรดาผู้นำศาสนา ซึ่งประชาชนดำเนินชีวิตตามแบบอย่างของพวกเขา ซึ่งแบบอย่าง แนวคิด และประสบการณ์ของพวกเขาคือ วิถีสำหรับประชาชาติ ซึ่งประชาชาติได้นำเอาสิ่งเหล่านี้มาเป็นพื้นฐานทางความประพฤติปฏิบัติของตน นอกจากนั้นอัลลอฮฺ (ซบ.) ก็มิทรงมีคำสั่งสำหรับการจัดงานเฉลิมฉลองวันเกิด อันเป็นสิ่งใหม่แต่อย่างใด และการปฏิบัติตามแบบฉบับเหล่านี้ เท่ากับได้ยึดเอาสื่อใหม่ๆ ซึ่งพวกเราทั้งหมดได้ดำเนินชีวิตอยู่ร่วมกับสิ่งนั้น ถือว่าไม่เป็นไร

การจัดงานวันเกิดให้แก่บุคคลในฐานะเพื่อนมิตร หรือญาติสนิท ในฐานะที่เขาได้ย่างก้าวมายังโลกใบนี้ หรือเป็นการรำลึกถึงวิถีดำเนินชีวิตตลอดปีที่ผ่านมา ซึ่งเรามิได้มีเจตนาที่จะทำลายหรือประณามแบบฉบับใหม่เหล่านี้ แม้ว่าเราจะไม่ยอมรับการนำเข้าแบบอย่างอื่นเยี่ยงคนตาบอดก็ตาม เนื่องจากเราเชื่อว่า แบบอย่าง ต้องมีรากที่มาที่ยาวนานและลึกซึ้ง และเป็นที่รับรู้ของประชาชาติทั้งหมด แต่หลังจากที่แบบอย่างเหล่านี้ได้เป็นที่ยอมรับแล้ว เราสามารถสร้างให้เกิดความสมบูรณ์ยิ่งขึ้น เช่น จัดงานวันเกิดให้แก่บุตรหลาน ขณะที่เป็นงานวันเกิด แต่ก็มีความเหมาะสมสำหับการขอบคุณพระเจ้า ขอบคุณความโปรดปรานจำนวนมากมาย ที่พระองค์ทรงประทานแก่เราอย่างต่อเนื่องที่ผ่านมา อีกทั้งเป็นโอกาสดีสำหรับการสรรเสริญอัลลอฮฺ ดังที่ท่านอิมามซัยนุลอาบิดีน (อ.) ได้กล่าวต้อนรับยามรุ่งอรุณและราตรีกาลว่า ..
«و هذا يوم حادث جديد و هو علينا شاهد عتيد، ان احسنّا ودّعنا بحمد، و ان اسأنا فارقنا بذم»
“วันนี้เป็นวันรุ่งอรุณใหม่ เป็นวันเริ่มต้นสิ่งใหม่ เป็นพยานยืนยันต่อการงานของพวกเรา ถ้าหากเราประพฤติดี ก็ขอให้เป็นการขอบคุณสรรเสริญ แต่ถ้าเราประพฤติไม่ดี ขอให้ห่างไกลไปจากเราและประณาม”[3]

ดังนั้น เราสามารถเปลี่ยนแปลงแบบอย่างใหม่ๆ ซึ่งเป็นงานวันเกิดของบุคคลหนึ่ง ให้กลายเป็นงานสรรเสริญขอบคุณต่ออัลลอฮฺ ที่พระองค์ได้มอบโอกาสให้เขาได้ถือกำเนิดขึ้นมาในวันนี้ และทรงปกป้องให้เขามีชีวิตสืบมาจนถึงวันดังกล่าว ทำนองเดียวกันเป็นโอกาสสำหรับการคิดใคร่ครวญว่า เขาได้ใช้ชีวิตไปอย่างไร ในหนทางไหน และช่วงชีวิตที่เหลือจะทำอะไรต่อไป เพื่อเขาจะได้รำลึกถึงอัลลอฮฺ และวอนขอต่อพระองค์ว่า
«اللّهم اجعل مستقبل امرى خيراً من ماضيه و خير اعمالى خواتيمها و خير ايامى يوم القاك فيه»
 โอ้ อัลลออฺ ในย่างก้าวเดินต่อไปขอให้ดีกว่าอดีตที่ผ่านมา ขอให้การงานที่จะทำต่อไปดีกว่าที่เป็นอยู่ และขอให้บั้นปลายสุดท้ายดี และให้วันที่จะได้พบกับพระองค์เป็นวันที่ดีที่ดีที่สุดสำหรับเรา[4]
ด้วยเหตุนี้ การจัดงานวันเกิดสำหรับตัวเองและบุตรหลาน โดยไม่มีเรื่องการฟุ่มเฟือย ไร้จรรยาธรรม ผิดชัรอียฺ เช่น เปิดเสียงดนตรีประกอบ และอื่นๆ  ที่ถือว่าฮะรอม ถ้าไม่มีสิ่งเหล่านี้ ถือว่าไม่เป็นไร

[1] บทเกาะซ็อซดฺ 8.
[2] รดศึกษาเพิ่มเติมได้จาก การจัดงานวันเกิดแก่ศาสดา (ซ็อลฯ) และอิมาม ไม่เป็นบิดอะฮฺ ไซต์เฮาเซะฮฺเน็ต
[3] เซาะฮีฟะฮฺ ซัจญาดียะฮฺ, แปลโดยอายะตี อับดุลมุฮัดมัด เตหะราน ซุรูช หน้า 6 ปี 1375 (ค.ศ. 1996)
[4] คัดลอกมาจาก ไซต์อายะตุลลอฮฺ ซัยยิดฟัฎลุลลอฮฺ โดยดัดแปลงเล็กน้อย

การอวยพรหรือให้สิ่งของเนื่องในวันเกิดของคนอื่นกระทำได้หรือไม่

การขวางด้วยหิน (ขวางให้ตาย) คืออะไร? 

ในมุมมองของรายงานอิสลาม,มุสลิมควรจะประพฤติตนอย่างไรกับผู้มิใช่มุสลิม?
อิสลาม เป็นศาสนาที่วางอยู่บนธรรมชาติอันสะอาดยิ่งของมนุษย์ ศาสนาแห่งความเมตตา ได้ถูกประทานลงมาเพื่อชี้นำมนุษย์ไปสู่ความเจริญรุ่งเรือง และความผาสุกของมนุษย์ชาติทั้งหมด อีกด้านหนึ่งการเลือกนับถือศาสนาเป็นความอิสระของมนุษย์ ดังนั้น ในสังคมอิสลามนั้นท่านจะพบว่ามีผู้มิใช่มุสลิมปะปนอยู่ไม่มากก็น้อย อิสลามมีคำสั่งให้รักษาสิทธิ ประพฤติดี และอยู่ร่วมกันในสังคมอย่างสงบสันติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับบุคคลที่นับถือศาสนา ไม่ว่าพวกเขาจะใช้ชีวิตอยู่ในสังคมอิสลาม ภายใต้การปกครองของรัฐอิสลาม หรือบุคคลที่อยู่ในสังคมอื่นที่มิใช่อิสลาม, ผู้ปฏิเสธศรัทธาที่ดำรงชีวิตอยู่ภายใต้รัฐอิสลาม จำเป็นรักษาเงื่อนไขของผู้ร่วมอาศัยด้วย ถ้าหากไม่รักษาเงื่อนไขของผู้ร่วมอาศัย หรือทรยศหักหลังก็จำเป็นต้องถูกลงโทษตามกฎหมายอิสลาม
เป็นศาสนาที่วางอยู่บนธรรมชาติอันสะอาดยิ่งของมนุษย์ เป็นศาสนาแห่งเมตตา ทันสมัย ได้ถูกประทานลงมาเพื่อชี้นำมนุษย์ทุกคนไปสู่ความเจริญผาสุกแท้จริง รายงานฮะดีซจำนวนมากมายได้เตือนสำทับ เรื่องการอยู่ร่วมกันในสังคมอย่างสงบสันติ พึงรักษาสิทธิของเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน บรรดาผู้นำอิสลามต่างเน้นย้ำเสมอในเรื่อง ให้รักษาความเป็นธรรม รักษาสิทธิ และแนะนำให้หลีกเลี่ยงการกลั่นแกล้ง และการประหัตประหารศาสนิกอื่น ณ ที่นี้จะขอหยิบยกตัวอย่างสักสองสามประเด็นดังนี้ :
ท่านเราะซูล (ซ็อลฯ) กล่าวว่า “บุคคลใดก็ตามอธรรมกดขี่พลพรรคอิสลาม หรือมอบหมายหน้าที่เกินกำลังสามารถของเขา ในวันกิยามะฮฺ ฉันจะเป็นปรปักษ์กับเขา”[1]
ในทำนองเดียวกัน กล่าวว่า : บุคคลใดก็ตามกลั่นแกล้ง ผู้อาศัยอยู่ภายใต้รัฐอิสลาม (ยะฮูดียฺ, คริสเตียน, โซโรแอสเตอร์) เท่ากับเขาได้กลั่นแกล้งฉัน”[2]
ท่านอิมามอะลี (อ.) กล่าวว่า : บุคคลใดก็ตามกลั่นแกล้ง ผู้อาศัยอยู่ภายใต้รัฐอิสลาม ประหนึ่งเขาได้กลั่นแกล้งฉัน”[3]
บรรดาผู้นำอิสลามต่างทราบดีว่า พวกท่านมีหน้าที่รับผิดชอบ ต่อสถานภาพของผู้ที่มิใช่มุสลิมอาศัยอยู่ในรัฐอิสลาม
อิบนุอับบาซ เล่าจากท่านเราะซูล (ซ็อลฯ) ว่า ท่านกล่าวว่า : “จงบริจาคทานแก่คนยากจนในทุกศาสนาแห่งฟากฟ้า”[4]
ท่านอิมามอะลี (อ.) วรรคหนึ่งของจดหมายที่ส่งให้มาลิกอัชตัร เขียนว่า : โอ้ มาลิกเอ๋ย จงเป็นผู้มีเมตตา มองดูผู้อื่นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก หัวอกของเจ้าต้องเปี่ยมไปด้วยความอาลัยรัก จงอย่าเป็นเหมือนสัตว์ดุร้ายที่ไล่ล่าชีวิตและทรัพย์สินของพวกเขา โอ้ มาลิกเอ๋ย ผู้ที่นอบรับคำสั่งเจ้ามีไม่เกินสองกลุ่ม ได้แก่มุสลิมและเพื่อนร่วมศรัทธากับเจ้า, หรือไม่ก็ศาสนิกอื่น ในกรณีนี้พวกเขาก็เหมือนกับเจ้า ในความเป็นมนุษย์”[5]
จำเป็นต้องพิจารณา คำสั่งที่ท่านอิมามอะลี (อ.) ได้สั่งเสียแก่มาลิกอัชตัร ให้รอบคอบ เนื่องจากจดหมายฉบับนั้นได้ออกไป ขณะที่จำนวนมุสลิมให้อียิปต์มีจำนวนน้อยมาก และขณะนั้นอิสลามเพิ่งจะพิชิตได้ไม่นาน แน่นอน ในช่วงเวลาสองสามปีมีชนกลุ่มน้อยนิดเท่านั้นยอมรับอิสลาม ซึ่งประชาชนส่วนใหญ่ยังนับถือศาสนาตริสอยู่[6]
ท่านอิมามซอดิก (อ.)  กล่าวถึง สิทธิของผู้อาศัยอยู่ในรัฐอิสลามว่า : “สิทธิของผู้ที่อาศัยอยู่ในรัฐอิสลามคือ ทุกสิ่งที่อัลลอฮฺทรงยอมรับจากเขา เจ้าก็จงยอมรับเถิด และตราบที่พวกเขายังไม่ได้บิดพลิ้วสัญญาของพระเจ้า ผู้ทรงเกรียงไกร พวกเจ้าไม่มีอธรรมพวกเขาเด็ดขาด”[7]
ในทำนองเดียวกันคำแนะนำและเตือนสำทับจากท่านเราะชูล (ซ็อลฯ) บรรดาอิมามผู้บริสุทธิ์ (อ.) เกี่ยวกับการดำรงชีวิตของมุสลิมว่า ให้ดำรงชีพอย่างสันติวิธีกับบรรดาผู้นับถือศาสนาในเมืองหรือประเทศอื่น (ประเทศที่มิใช่อิสลาม) ซึ่งในความเป็นจริงแล้ว ดวงวิญญาณต่างหากที่มีการดำรงอยู่อย่างสันติวิธี อัลกุรอานเองก็ได้เน้นย้ำประเด็นนี้เอาไว้ สิ่งนี้ย่อมแสดงให้เห็นว่า อิสลามเป็นศาสนาสูงส่งและมีความประเสริฐยิ่ง โดยสัญชาติญาณแล้วอิสลามมิได้มีจิตใฝ่หาความรุนแรง หรือกระหายสงครามแต่อย่างใด
ท่านอิมามอะลี (อ.) บางตอนของจดหมายที่ส่งให้มาลิกอัชตัร ได้เขียนว่า “ถ้าหากเจ้าได้สัญญาระหว่างเจ้ากับบรรดาศัตรูของเจ้า หรือสัญญาว่าจะให้สถานที่พักพิงแก่พวกเขา จงห่มอาภรณ์แห่งความซื่อสัตย์เถิด จงเคารพพันธสัญญาต่างๆ ของตน จงให้ชีวิตของตนเป็นโล่ป้องกันพันธสัญญาเหล่านั้นของตน เนื่องจากไม่มีข้อบังคับใดจากอัลลอฮฺ ที่จะเหมือนกับความซื่อสัตย์ ประชาคมโลกที่มีความขัดแย้งกันทุกวันนี้ พวกเขาก็มีความเห็นพร้องต้องกันว่าเกิดจากความไม่ซื่อสัตย์  แม้แต่พวกมุชริกีนในยุคอนารยชน นอกจากบรรดามุสลิมแล้ว พวกเขาก็รักษาความซื่อสัตย์ เนื่องจากพวกเขาเคยประสบกับความเลวร้ายจากการบิดพลิ้วสัญญามาแล้ว ด้วยเหตุนี้ เจ้าจงอย่าบิดพลิ้วสัญญาเด็ดขาด จงอย่าทรยศกับข้อสัญญาของตนที่ให้ไว้ จงอย่าหลอกลวงศัตรูของเจ้า เนื่องจากผู้ที่เป็นญาฮิลที่แร้งน้ำใจ บุคคลที่จิตใจแข็งกระด้างเขาไม่หันสู่พระเจ้า อัลลอฮฺทรงให้ความปลอดภัยสงบมั่น แก่บุคคลที่ได้ให้สัญญาในนามของพระองค์ พระองค์จะประทานความเมตตา อันเป็นแหล่งของความสะดวกสบายแก่ปวงบ่าว เพื่อเขาจะได้พึงพิงกับสิ่งนั้น[8]
บทสรุปจากคำแนะนำของเหล่าบรรดาผู้นำแห่งอิสลาม เกี่ยวกับการสร้ายความสัมพันธ์กับผู้ที่ใช่มุสลิมคือ รักษาความยุติธรรม และให้ความเป็นธรรม รักษาสิทธิ หลีกเลี่ยงการกลั่นแกล้งศาสนิกอื่น เว้นเสียแต่ว่าพวกเขาได้บิดพลิ้วสัญญา หรือทรยศ ฉะนั้น ในกรณีนี้อิสลามได้มีคำสั่งเด็ดขาดในการจัดการ และขจัดความเลวร้ายที่เกิดขึ้นให้สิ้นซากไป กล่าวว่า “จงกล่าวเถิด  โอ้  ชาวคัมภีร์เอ๋ย  เพราะเหตุใดพวกท่านจึงขัดขวางผู้ศรัทธา  จากทางของอัลลอฮฺ  ทั้งที่รู้แต่ปรารถนาจะให้ทางนั้นคด  อัลลอฮฺไม่เฉยเมยในสิ่งที่พวกท่านกระทำ”[9]

[1] ซ็อดรุดดีน บะบาฆี, อะดาลัต วะ เกาะฎอ ดัร อิสลาม, หน้า 57, ซัยนุลอาบิดีน, โกรบอนนี, อิสลามวะฮุกูกบะชัร, หน้า 397, "من ظلم معاهداً و كلفه فوق طاقته فانا خصمه یوم القیامة".
[2] ซ็อดรุดดีน บะบาฆี, เล่มเดิม, หน้า 57,
[3] อิบนุอบิลฮะดีด, ชัรฮฺนะฮฺญุลบะลาเฆาะฮฺ, เล่ม 20, หน้า 253, ฮะดีซ 578, "من آدی ذمیاً آذانی".
[4] อะฟีฟ อับดุลฟะตาฮฺ เฎาะบาเราะฮฺ, รูฮุดดีน อัลอิสลามี, หน้า 276, ."تصدقوا علی اهل الادیان كلها"
[5] นะฮฺญุลบะลาเฆาะฮฺ,จดหมายฉบับที่ 53, กล่าวว่า
واشعر قلبك الرحمة للرعیة و المحبة لهم، و اللطف بهم، و لا تكونن علیهم سبعاً ضاریا تغتنم أكلهم، فانهم صنفان: اما اخ لك فی الدین، او نظیر لك فی الخلق ...".
[6] วารสาร มักตับอิสลาม ปี 8, ฉบับที่ 5, หน้า 49.
[7] วะซาอุลุชชีอะฮฺ, เล่ม 15, หน้า 177, บทที่ 3, ،"و حق اهل الذمة ان تقبل ما قبل الله عز و جل و لا تظلمهم ما وفوا لله عزوجل بعهده".
[8] นะฮฺญุลบะลาเฆาะฮฺ,จดหมายฉบับที่ 53, กล่าวว่า
"ان عقدت بینك و بین عدوك عقدة او البسته منك ذمة فحط عهدك بالوفاء و ارع ذمتك بالامانة،‌ و اجعل نفسك جنة دون ما أعطیت فانه لیس من فرائض الله شیء الناس اشدّ علیه اجتماعاً ، مع تفرق اهوائهم،‌ و تشتّت آرائهم، من تعظیم الوفاء بالعهود".
[9] บทอาลิอิมรอน, 99,กล่าวว่า : "قُلْ يا أَهْلَ الْكِتابِ لِمَ تَصُدُّونَ عَنْ سَبيلِ اللَّهِ مَنْ آمَنَ تَبْغُونَها عِوَجاً وَ أَنْتُمْ شُهَداءُ وَ مَا اللَّهُ بِغافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُون"‏.

ในมุมมองของรายงานอิสลาม,มุสลิมควรจะประพฤติตนอย่างไรกับผู้มิใช่มุสลิม?

แนวทางที่ถูกต้อง และง่ายในการเลือกมัรญิอฺตักลีดที่มีความรู้สูงสุด สำหรับบุคคลที่เพิ่งเข้ารับอิสลาม และไม่สามารถแยกแยะอุละมาอฺได้คืออะไร?
กรุณาอธิบายวิธีการเลือกมัรญิอฺที่มีความรู้สูงสุด และพยานที่ยุติธรรมสองคน? วัตถุประสงค์คือผู้เป็นพยานสองคนต้องเป็นมุจญฺตะฮิดด้วยหรือไม่? ถ้าหากผู้ที่เพิ่งจะเป็นมุสลิมใหม่ ไม่สามารถรู้จักอุละมาอฺหรือพูดภาษาเปอร์เซียได้ หรือเขาไม่รู้จักมุจญฺตะฮิดคนใดเลย เขาจะมีวิธีเลือกมัรญิอฺตักลีดได้อย่างไร? ในทำนองเดียวกัน ริซาละฮฺ ที่เป็นภาษาอังกฤษนั้นมีประเด็นที่ยากกว่า เนื่องจากต้องมีพยานที่ยุติธรรมสองคน แล้วคำว่า อุละมาอฺ ในภาษาอังกฤกนั้นครอบคลุมถึงทุกคน และทุกความรู้ ซึ่งไม่จำกัดอยู่แค่ผู้รู้ในวิชาการอิสลามเท่านั้น หรือเฉพาะผู้ที่เป้นมุจญฺตะฮีดอย่างเดียว
การตักลีดกับมุจญฺตะฮิดที่มีความรู้สูงสุด หมายถึงมิได้จำกัดอยู่แค่บุคคลที่มีความเชื่ยวชาญพิเศษเฉพาะปัญหาฟิกฮฺ เพียงอย่างเดียวเท่านั้น การปฏิบัติหน้าที่ตามหลักชัรอียฺของตนนั้น จำเป็นต้องปฏิบัติตามมุจญฺตะฮิดที่มีความเชี่ยวชาญพิเศษ สมบูรณ์ในเรื่องฟิกฮฺ และต้องเป็นผู้รู้ที่มีความรู้มากกว่ามุจญฺตะฮิดด้วยกัน ในสมัยของตน และมุจญฺตะฮิดที่มีความรู้สูงสุดสามารถรู้จักได้จากหนึ่ง 3 วิธีดังนี้ : หนึ่ง : ตัวเราต้องมั่นใจด้วยตัวเอง สอง :มีผู้รู้สองคนที่ยุติธรรมยืนยันในความรู้ของมุจญฺตะฮิดท่านนั้น สาม : ผู้รู้กลุ่มหนึ่งได้ยืนยันและรับรองการเป็นมุจญฺตะฮิด และการเป็นผู้มีความรู้สูงสุดของเขา
น่ายินดีว่าปัจจุบันบรรดาคณาจารย์ระดับสูงของสถาบันสอนศาสนา ณ เมืองกุม ได้แนะนำผู้รู้ที่มีคุณสมบัติของมุจญฺตะฮิดสมบูรณ์ ในฐานะของมัรญิอฺตักลีดไว้หลายคนด้วยกัน ซึ่งมุสลิมทุกคนสามารถเลือกปฏิบัติตามอุละมาอฺเหล่านั้น ในฐานะมัรญิอฺตักลีด ท่านหนึ่งท่านใดก็ได้ และกิจการงานของตนให้ถือปฏิบัติตามคำวินิจฉัยของท่าน ที่มีอยู่ในริซาละฮฺ เตาฎีฮุลมะซาอิล ในกรณีนี้ท่านจะมั่นใจได้ว่าได้ปฏิบัติหน้าที่ทางชัรอียฺของท่านแล้ว และปัจจุบันเนื่องจากการติดต่อสื่อสารนั้นสะดวกสบาย และเป็นไปได้ในรูปแบบต่างๆ มีหลายภาษาให้เลือก ดังนั้น สำหรับบุคคลที่เพิ่งเข้ารับอิสลาม สามารถรับรู้ข้อมูลนี้ได้อย่างง่ายดาย
ผู้ที่ไม่รู้ต้องสอบถามจากผู้รู้ ถือเป็นเงื่อนไขที่วางอยู่บนวิทยปัญญาอย่างแท้จริง และได้รับการสนับสนุนจากสังคมมนุษย์ชาติทั้งหมดด้วย เนื่องจากบุคคลหนึ่งไม่อาจรู้ หรือมีความสามารถเชี่ยวชาญในทุกเรื่องได้ ด้วยเหตุนี้เอง ในเรื่องที่ตนไม่มีความรู้และไม่เชี่ยวชาญนั้น จำเป็นต้องสอบถามจากผู้ที่มีความเชี่ยวชาญ การตักลีดกับผู้มีความรู้สูงสุด ในความหมายของฟิกฮฺนั้น หมายถึงบุคคลที่ไม่มีความเชี่ยวชาญในเรื่องฟิกฮฺ ดังนั้น ต้องตักลีดกับมุจญฺตะฮีดที่มีความเชี่ยวชาญสมบูรณ์ในเรื่องฟิกฮฺ และมีความรู้มากกว่ามุจญฺตะฮิดท่านอื่น (อะอฺลัม) ซึ่งเขาจะต้องปฏิบัติหน้าที่ทางชัรอียฺของตนตามคำวินิจฉัยของมัรญิอฺท่านนั้น
สำหรับการรู้จักมัรญิอฺที่มีความรู้สูงสุด (ผู้มีความเชี่ยวชาญในเรื่องฟิกฮฺมากกว่าคนอื่น) มีการกำหนดแนวทางไว้ 3 แนวทางด้วยกัน เพื่อให้ประชาชนสะดวกสบายและสามารถเลือก และรู้จักมัรญิอฺตักลีดด้วยความมั่นใจได้จากสามแนวทางนั้น :
หนึ่ง : เราต้องมั่นใจด้วยตัวเอง, เช่น เขาผู้นั้นเป็นผู้รู้และสามารถแยกแยะมุจญฺตะฮิดที่มีความรู้สูงสุดได้
สอง : มีผู้รู้สองคนที่ยุติธรรม สามารถยืนยันในความรู้ของมุจญฺตะฮิดท่านนั้นได้ และรับรองว่าท่านเป็นผู้มีความรู้สูงสุดกว่าคนอื่น โดยมีเงื่อนไขว่าผู้รู้ที่มีความยุติธรรมสองคนอื่นต้องไม่มีความเห็นขัดแย้ง หรือไม่เห็นด้วยกับเขา
สาม : ผู้รู้กลุ่มหนึ่ง ได้ยืนยันและรับรองการเป็นมุจญฺตะฮิดที่มีความรู้สูงสุด ซึ่งสามารถเชื่อถือได้ในคำพูดของเขา และก่อให้เกิดความมั่นใจในความรู้สูงสุดของเขา[1]
ปัจจุบัน เนื่องจากความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี ไม่ว่าจะอยู่ ณ จุดใดบนโลกใบนี้ ก็สามารถรู้จักสถาบันศาสนา และผู้รู้ได้ตลอดเวลา  และยังเรียนรู้จักปัญหาเรื่องการตักลีดได้ด้วย ดังนั้น เขาสามารถเลือกมัรญิอฺตักลีดได้อย่างสะดวกสบาย จำเป็นต้องกล่าวถึงคือ น่ายินดีว่าปัจจุบันบรรดาคณาจารย์ระดับสูงของสถาบันสอนศาสนา ณ เมืองกุม ได้แนะนำผู้รู้ที่มีคุณสมบัติของมุจญฺตะฮิดสมบูรณ์ ในฐานะของมัรญิอฺตักลีดไว้หลายคนด้วยกัน ซึ่งมุสลิมทุกคนสามารถเลือกปฏิบัติตามอุละมาอฺเหล่านั้น ในฐานะมัรญิอฺตักลีด ซึ่งประกอบด้วย:
1.อายะตุลลอฮฺ อัลอุซมา ซัยยิด กาซิม ฮาอิรียฺ
2.อายะตุลลอฮฺ อัลอุซมา ซัยยิด อะลี คอมเมเนอี
3.อายะตุลลอฮฺ อัลอุซมา ซัยยิด อะลี ซิตตานียฺ
4.อายะตุลลอฮฺ อัลอุซมา ซัยยิด มูซาวี ชะบัยรียฺ ซันญานียฺ
5.อายะตุลลอฮฺ อัลอุซมา เชค ลุฎฟุลลอฮฺ ซอฟียฺ ฆุลภัยฆอนี
6.อายะตุลลอฮฺ อัลอุซมา เชค นาซิร มะการิมชีรอซียฺ
7.อายะตุลลอฮฺ อัลอุซมา เชค วะฮีด โครอซานียฺ
ซึ่งมุสลิมทุกคนสามารถเลือกปฏิบัติตามอุละมาอฺเหล่านั้น ในฐานะมัรญิอฺตักลีด ท่านหนึ่งท่านใดก็ได้ และกิจการงานของตนให้ถือปฏิบัติตามคำวินิจฉัยของท่าน ที่มีอยู่ในริซาละฮฺ เตาฎีฮุลมะซาอิล ในกรณีนี้ท่านจะมั่นใจได้ว่าได้ปฏิบัติหน้าที่ทางชัรอียฺของท่านแล้ว
ส่วนเกี่ยวกับการแปลหนังสือ ริซาละฮฺเตาฎีฮุลมะซาอิล เป็นภาษาอื่น เช่น ภาษาอังกฤษ จำเป็นต้องกล่าวว่า ปัจจุบันได้ทุ่มเทอย่างจริงจังแล้วในเรื่องดังกล่าว  แต่ก็น่าเสียดายว่าปัญหาดังกล่าวก็ยังไม่จบสิ้น ยังมีช่องว่างอยู่อีก แต่ก็หวังว่าในอนาคตอันใกล้นี้จะมีการทุ่มเทให้มากยิ่งขึ้นต่อไป เพื่อจัดทำสิ่งที่ดีกว่า
อย่างไรก็ตามคำตอบของท่าน อายะตุลลอฮฺ มะฮฺดะวี เตหะรานนี (ขออัลลอฮฺทรงปกป้องท่าน) สามารถศึกษาเพิ่มเติมได้จาก:
ด้วยการตรวจสอบจากผู้รู้ที่ยุติธรรมสองคน เชื่อถือได้ หรือมีชื่อเสียงน่าเชื่อถือ และมั่นใจได้ หรือทุกวิธีการที่จะทำให้เรามั่นใจได้ เราสามารถกำหนดมัรญิอฺตักลีดได้ตัวยตัวเอง ลิงก์ไปยังไซต์ อิสติฟตาอาต

[1] เตาฎีฮุลมะซาอิล (อัลมะฮัชชี ลิลอิมาม อัลโคมัยนี) เล่ม 1, หน้า 15, แน่นอนวัตถุประสงค์ของผู้รู้ ในประโยคดังกล่าว หมายถึง ผู้รู้ในวิชาการอิสลาม

แนวทางที่ถูกต้อง และง่ายในการเลือกมัรญิอฺตักลีดที่มีความรู้สูงสุด

คู่มือฮัจญ์โดยทั่วไปจะครอบคลุมถึงความเข้าใจเกี่ยวกับพิธีกรรมของฮัจญ์ ขั้นตอนต่าง ๆ รวมถึงประเด็นต่าง ๆ ที่ผู้แสวงบุญต้องปฏิบัติในระหว่างฮัจญ์ คู่มือนี้จะช่วยให้คุณคุ้นเคยกับขั้นตอนต่าง ๆ ของฮัจญ์ เช่น การอิฮรอม การยืนในอาราฟัตและมาชอาร์ฮารอม การขว้างญะมะรัต การตะวาฟ และซาอีระหว่างเศาะฟาและมัรวะฮ์
ขั้นตอนของฮัจญ์:
อิฮรอม: ขั้นตอนนี้เกี่ยวข้องกับการสวมเสื้อผ้าพิเศษที่ผู้แสวงบุญสวมใส่ระหว่างเส้นทางฮัจญ์
การยืนในอาราฟัต: ผู้แสวงบุญจะละหมาดและละหมาดที่ขั้นตอนนี้ในดินแดนอาราฟัต ซึ่งเป็นสถานที่สำคัญในฮัจญ์
การยืนในมาชอาร์ฮารอม: หลังจากอาราฟัตแล้ว ผู้แสวงบุญก็จะยืนในมาชอาร์ฮารอมเช่นกัน
การขว้างญะมะรัต: ผู้แสวงบุญจะขว้างก้อนหินใส่สามญะมะรัตในมินา
การบูชายัญ: ในขั้นตอนนี้ ผู้แสวงบุญจะบูชายัญ การโกนผมหรือตักซีร: หลังจากการสังเวย ผู้แสวงบุญจะตัดผมของตนเองทั้งหมดหรือบางส่วน
การตะวาฟฮัจญ์: ขั้นตอนนี้รวมถึงการเดินวนรอบกะอ์บะฮ์
การละหมาดตะวาฟฮัจญ์: หลังจากละหมาดตะวาฟฮัจญ์ ผู้แสวงบุญจะละหมาด
ซาอีระหว่างเศฟาและมัรวะห์: ในขั้นตอนนี้ ผู้แสวงบุญจะเดินหรือวิ่งระหว่างเศฟาและมัรวะห์
การตะวาฟอันนิซา: การตะวาฟนี้สำหรับผู้หญิง
การละหมาดตะวาฟอันนิซา: หลังจากละหมาดตะวาฟอันนิซา ผู้แสวงบุญจะละหมาด
บัยตุฏอในมินา: ผู้แสวงบุญจะพักค้างคืนในมินา
การขว้างก้อนหินใส่สามญะมารอต: ผู้แสวงบุญขว้างก้อนหินใส่สามญะมารอตในมินา

Author

Editor

Interpreter

Number of volumes

Persian Title

Publish location

Publication year

Publish number

Publisher

Qr Code

Sect

Scholar

ISBN

Source

Translated

Translated Fields

Custom Canonical

is suggested

Rate

Indexing

SEO Title

Votes

คู่มือฮัจญ์

หนังสือเล่มนี้ เกี่ยวกับหลักการปฏิบัติอิสลาม เขียนโดยท่านฮุจญตุลอิสลาม ฟัลลาฮ์ ซอเดะฮ์ และผู้แปลเป็นภาษาไทย คือ เชคมุฮัมมัดชรีฟ เกตุสมบูรณ์ ศาสนาอิสลามเป็นศาสนาสุดท้ายและสมบูรณ์ที่สุด ซึ่งครอบคลุมอยู่บนหลัก ๓ ประการ กล่าวคือ ประการที่หนึ่ง หลักความศรัทธา( อุซุลุดดีน) หมายถึงหลักการที่เกี่ยวข้องกับความศรัทธามุสลิมจะต้องยอมรับด้วยเหตุและผลอันเป็นพื้นฐานสาคัญแห่งอิสลามซึ่งจะต้องไม่เชื่อหรือคล้อยตามความเชื่อของบุคคลอื่น ประการที่สอง หลักการปฏิบัติ (ฟุรูอุดดีน) หมายถึงหลักศาสนบัญญัติที่มุสลิมทั้งหลายต้องนามาปฏิบัติหรือละเว้นการกระทำซึ่งเรียกอีกอย่างว่า บทบัญญัติ สาหรับบุคคลที่ไม่ได้เป็นมุจญตะฮิด ผู้มีความเชี่ยวชาญด้านนิติศาสตร์อิสลาม( ต้องปฏิบัติตามคาวินิจฉัยของมุจญตะฮิดขั้นสูงสุด ประการที่สาม จริยศาสตร์(อัคลาก) หมายถึงการปฏิบัติตัวเองให้สอดคล้องกับหลักการศาสนาโดยเน้นไปที่การพัฒนาและยกระดับจิตใจ

หลักปฏิบัติในอิสลาม

หนังสือเล่มนี้ เป็นคำวินิจฉัย ภาคอิบาดะฮ์ เขียนโดยท่านอายะตุลลอฮ์ ซัยยิด อะลี คอเมเนอี ได้รับการแปลจากบรรดาสภานักศึกษาศาสนาประจำประเทศไทย อีกทั้งศูนย์วัฒนธรรม สถานเอกอัครราชทูต สาธารณรัฐอิสลามแห่งอิหร่าน ประจำประเทศไทย เป็นผู้ดำเนินจัดพิมพ์ ซึ่งประกอบไปด้วยกับประเด็นปัญหาที่ครอบคลุมถึงปัญหาหลักทางศาสนบัญญัติโดยทั่วไป และปัญหาร่วมสมัย อันเป็นสิ่งที่ต้องการคำตอบอย่างชัดเจนต่อประเด็นปัญหาเหล่านี้

คำวินิจฉัยปัญหาศาสนา ภาคอิบาดะฮ์

ในช่วงเวลาที่เราได้เห็นการฟื้นฟูศาสนาอิสลามและการตื่นขึ้นอีกครั้งของมุสลิมทั่วโลก ก็มีความพยายามที่จะฟื้นคืนคุณค่าดั้งเดิมและแท้จริงของศาสนาอิสลามในแง่มุมต่างๆ เช่นกัน ปรากฏการณ์นี้แพร่หลายในพิธีกรรมฮัจญ์เช่นกัน ฮัจญ์ซึ่งเป็นการแสวงบุญไปยัง “กะอฺบะฮ์” มัสยิดใหญ่ในมักกะห์ เป็นพิธีกรรมบังคับเพียงพิธีเดียวที่รวบรวมมุสลิมจากทุกมุมโลกเข้าด้วยกัน นอกจากนี้ยังเป็นการชุมนุมครั้งใหญ่ที่สุดครั้งหนึ่งของโลกอีกด้วย
ดังที่อัลลอฮ์ ซุบฮานาฮูวะตะอาลาทรงบัญญัติไว้ในคัมภีร์อัลกุรอานของพระองค์ว่า “พวกเขาอาจมาจากหุบเขาลึกทุกแห่ง เพื่อที่พวกเขาจะได้เห็นสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อพวกเขา”)
มุสลิมยังคงต้องได้รับประโยชน์อย่างเต็มที่ทั้งทางจิตวิญญาณและทางวัตถุจากพันธะสำคัญสากลนี้ ปัญญาชนและนักวิชาการมุสลิมที่มุ่งมั่นและห่วงใยกำลังพยายามที่จะนำเอาคุณค่าและมิติที่แท้จริงของฮัจญ์ออกมา และให้การศึกษาแก่ชาวมุสลิมเพื่อบรรลุเป้าหมายนี้ เพื่อเป็นการสนับสนุนจุดประสงค์อันมีค่านี้ เราขอเสนอหนังสือชื่อ ‚มิติของ ฮัจญ์‛ ซึ่งเป็นการรวบรวมเอกสารที่นำเสนอโดยนักวิชาการมุสลิมร่วมสมัยใน
‚สัมมนานานาชาติเกี่ยวกับฮัจญ์‛ ซึ่งจัดขึ้นระหว่างวันที่ 26 ถึง 31 กรกฎาคม 1983 ที่เมืองฟรีทาวน์ ประเทศเซียร์ราลีโอน และยังมีสารฮัจญ์ของอิหม่ามโคมัยนี ผู้นำการปฏิวัติอิสลามและผู้ก่อตั้งสาธารณรัฐอิสลามแห่งอิหร่านอีกด้วย เราหวังเป็นอย่างยิ่งว่าการมีส่วนสนับสนุนนี้ที่เราทำได้ดีที่สุดตามความสามารถของเรา จะช่วยให้บรรลุผลประโยชน์ที่ต้องการจากฮัจญ์ได้

บทบัญญัติ

Books

Articles