تاریخ تشیع

تاریخ تشیع

سابقه تشیّع ریشه در عصر پیامبر اکرم(صلى الله علیه وآله) دارد و آن حضرت در احادیث متعدد از پیروان على(علیه السلام) به «شیعه» تعبیر آورده و شیعیان على را رستگاران روز قیامت معرفى کرده است. بر خلاف تهمت هایى که در طول تاریخ بر شیعه زده اند، شیعیان گروهى نیستند که در ادوار بعدى پدید آمده باشند، بلکه از زمان رسول اکرم(صلى الله علیه وآله)، در میان اصحاب کسانى بودند که شیعه على نامیده مى شدند. پس از رحلت پیامبر اکرم(صلى الله علیه وآله) نیز همین افراد در کنار على(علیه السلام) قرار گرفتند. اگرچه پس از رحلت پیامبر(صلى الله علیه وآله)، به ویژه در عصر امویان، مذهب تشیع مورد بى مهرى حاکمان و متولیان سیاسى قرار گرفت و بر شیعیان ظلم و ستم بسیار روا شد، ولى هیچ گاه دشمنان نتوانستند مانع از گسترش تشیع شوند، بلکه مظلومیت شیعه، محبّت آنان را در قلوب مردم بیش از بیش افزایش داد. سرانجام نهضت بزرگ عباسیان در بستر تشیع به وقوع پیوست و آنان با طرح مظلومیت خاندان پیامبر(صلى الله علیه وآله)، بر امویان غلبه کردند.