ابوطالب یزدی شهید مروه
مقدمه
آزار و اذیت پیروان و شیعیان امیر مؤمنان علیعلیه السلام از روزگار آن حضرت آغاز و تا به امروز ادامه یافته است. از همان زمان که علیبن ابیطالبعلیه السلام به عنوان رهبر و پیشوای جامعه اسلامی به مردم معرفی گردید، ناخالصیهای برخی از صحابه و دشمنیهای امویان آشکار شد و رفته رفته رو به فزونی نهاد و آنگاه که آن حضرت رسماً و به درخواست اکثر قریب به اتفاق مردم خلافت را پذیرفت، این ناخالصیها تقریباً به اوج خود رسید. بخش عظیمی از این دشمنیها بدانجهت بود که خلافت نزد علیبن ابیطالبعلیه السلام وسیلهای برای احیای حقّ و عدل در جامعه و میراندن و از میان برداشتن باطل بود و آن حضرت هرگز نمیخواست به دلیل تداوم یافتن حکومت خود، عناصر ناصالح را در سمتهای حسّاس نظام اسلامی حفظ کند و از ظلم و ستم آنان چشم پوشی نماید و این سیاست روشن و قاطع را از همان آغازین روزهای پذیرش خلافت، صریح و روشن در خطابههای خویش بیان کرد و با مردم در میان گذاشت. از این رو جبههگیریها در برابر آن حضرت آغاز شد و قاسطین و مارقین و ناکثین، هر کدام با روشها و تاکتیکهای مخصوص به خود، مقابله با علی بن ابیطالبعلیه السلام و راه و رسم آنحضرت را آغاز کردند. میثم تمّارها به جرم بیان فضایل و مناقب امیرمؤمنان علیعلیه السلام به چوبه دار بسته شدند و زبانشان را از قفا بیرون کشیدند و رشید هجریها به دلیل پافشاری بر راه و رسم آن حضرت، شربت شهادت نوشیدند و این خط سرخ خون و شهادت تا به امروز ادامه یافته است. در ایجاد این دشمنی، بنیامیه و سپس بنیعباس نقش اساسی ایفا کرده، با شهید و زندانی ساختن و قطع حقوق و امکانات و تحریم اقتصادی و تبلیغات گسترده بر ضدّ پیروان اهل بیتعلیهم السلام تصمیم گرفتند، پیامبرصلی الله علیه وآله و دودمانش را از حافظه تاریخ حذف کنند. با حمایت خلفای بنیامیّه و بنیعباس و وارثان ستمگر آنان در طول تاریخ، خط ضدّیت با طرفداران اهلبیتعلیهم السلام دنبال شد و رفته رفته در قلمرو حکومت اسلامی و خصوصاً منطقه حجاز به صورت یک فرهنگ درآمد. هر انسان پژوهشگری که در این راستا به تحقیق بپردازد، با صحنههای دلخراش و جانسوز بسیاری روبرو میگردد و اقیانوسی از غم و اندوه به جان و روحش میریزد که تحمل آن بسیار دشوار و سخت است. این قلم به دنبال آن نیست تا به گذشتههای دور باز گشته، جنایات غمبار و ظلمهایی که در حقّ پیروان علیبن ابیطالبعلیه السلام روا داشتهاند را به تصویر کشد؛ بلکه تنها به شهادت مظلومانه یکی از پیروان و شیعیان علیبن ابیطالبعلیه السلام در حرم امن الهی اشاره خواهد داشت که ریشه در همان فرهنگ ضدّیت با تشیّع دارد. در پایان لازم میدانم به این موضوع مهم اشاره نمایم که: هماکنون روابط دو کشور جمهوری اسلامی ایران و عربستان سعودی، دوستانه و صمیمانه است و با خواست مقامات و مسئولان دو کشور، پیوسته به سمت پایداری و استحکام هر چه بیشتر پیش میرود، بنابراین بررسی مستند و علمی این رویداد مهمّ تاریخی، نهتنها خللی در این روابط ایجاد نمیکند بلکه زمینه را برای عبرتگیری از گذشته و بهرهبرداری از آن در آینده فراهم خواهد ساخت. مؤلّف
