جریان ها و سازمان های مذهبی سیاسی ایران

جریان ها و سازمان های مذهبی سیاسی ایران

رسول جعفریان در کتاب جریان ها و سازمان های مذهبی سیاسی ایران آن گونه که خود در مقدمه کتاب روایت می کند به دنبال واکاوی و پاسخ به این پرسش است که «چه شد که در فاصله خرداد ۴۲ تا بهمن ۵۷ روحانیت و مرجعیت محبوبیت عمومی یافت و همگان را علیه تجدد صوری پهلوی برانگیخت؟» جعفریان کتاب حاضر را «گزارش کوتاهی» از چگونگی و سیر «رشد محبوبیت روحانیت» و «تاسیس جمهوری اسلامی» معرفی می کند و مطالعه آن را دریچه ای برای شناخت «تلاش های متجددانه و التقاطی» گروههای پیش از انقلاب می داند. از ویژگی های برجسته کتاب حاضر برخوردای از حاشیه های اشخاص مختلف و بزرگانی چون رهبر انقلاب بر کتاب و استفاده از آنها در ویرایش کتاب است که می تواند از برخی حقایق مغفول در اسناد تاریخی ومکتوب رمزگشایی کند تحولات سیاسی شگرف و دامنه داری که به صورت انقلاب یا رفرم در جامعه ای پدید می آید، بی شک سلسله ای از تحولات فرهنگی ، معرفتی و بینشی را پشت سر گذرانده است. انقلاب اسلامی سال ۱۳۵۷ از این قاعده مستثنا نیست. کتاب حاضر، مروری است بر تاریخ تحولات فرهنگی، با تاکید بر رخدادهای فرهنگی ـ سیاسی که در انقلاب اسلامی پایه و اساس قرار گرفته است. این اثر، در پاسخ به این پرسش نگاشته شده است که با وجود نیروهای مذهبی قرار گرفت و انقلاب به صورت یک انقلاب اسلامی در آمد، چه نوع تحولات فرهنگی در پشت سر این انقلاب سیاسی قرار داشت و طی بیش از سه دهه، چه نحله های فکری دینی و مذهبی در ایران پدید آمد که توانست بینش لازم برای این تحول سیاسی را پدید آورد. نشان دادن دامنه فعالیت های دینی ـ سیاسی مهم ترین سازمان های مذهبی و نیز شرح فعالیت جریان های فعال در عرصه مبارزات دینی ـ سیاسی ، هدف اصلی این کتاب است. ضمنا رهبر معظم انقلاب تحشیه هایی بر این کتاب زده اند که از چاپ سوم به بعد در کتاب به چاپ رسیده است.